Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

De Dolomieten, tien jaar later

Geplaatst op 20-11-2017 door Webredactie

De Dolomieten in Zuid-Tirol, Italie, wie wil daar nou niet een paar dagen rond fietsen om zichzelf te pijnigen op de bekende beklimmingen uit de Giro en om daarna in snelteinvaart weer te dalen. Of om te genieten van de prachtige natuur en indrukwekkende bergketens, alhoewel in de beklimmingen zie je niet zo veel en ben je alleen maar met jezelf bezig om de top te bereiken en in de afdaling heb je de ogen meer dan nodig om op de weg te blijven en zonder ongelukken  beneden te komen.

Toch gek dat we alleen even op de top stoppen voor een kop koffie met gebak en het mooie uitzicht en onderweg niet de tijd nemen om even af te stappen om te genieten van al dat moois dat de Dolomieten te bieden heeft.

Gr 3 arabba massief

Tien jaar geleden waren we (Harry B., Edwin H.,  Herman H., Jan en Frans O.N., Erik S. en de schrijver van dit stukje)  ook  in Arabba in de Dolomieten, echter hebben we toen drie dagen in  regen en mist gefietst en hebben we daardoor niets van de omgeving gezien. Destijds hebben we met elkaar afgesproken om  nog een keer terug te gaan om met zonneschijn en een blauwe lucht te fietsen. Ben K. was toen ook van de partij doch  hij moest dit jaar helaas verstek laten gaan.

Allemaal tien jaar ouder, grijzer en/of kaler, meer lichaamsgewicht (wordt helaas  niet gecompenseerd door lichtere fietsen) en een enkeling al van zijn pensioen genietend, vertrokken we 5 july j.l.  om 5.00 uur richting Italie. Het  hotel van destijds , Olympia in Arabba, had nog plek voor ons zevenen ,  de weersverwachting was goed, de vorm ook, dus niets kon een succesvolle fietsdriedaagse in de weg staan. Na een voorspoedige reis met een bus van uitvaartondernemer ( whats in a name)  Kienhuis meldden we ons om 18.00 uur bij de receptie, werden de kamers in het appartement betrokken en werden de eerste pilsjes besteld.

Na een welverdiende maaltijd, opgediend door  blonde, wulpse dames uit Rusland en Moldavië, werd onder het genot van  nog meer gerstenat de route voor de 1ste dag uitgestippeld. Na een ‘makkelijke’ beklimming van de Passo Campolongo, direct vanuit Arabba,  zouden we naar Corvara fietsen en van daaruit zou de rit richting Passo Valparola en Passo Falzerego gaan. Op de terugweg zouden we ook nog de Passo Giau bedwingen.

Nadat het vat leeg was ( er waren namelijk ook veel motorrijders in het hotel) werd het tijd om onder de wol te kruipen want  de mobiel ( ook wij gaan met de tijd mee en laten de wekker thuis) zou om zeven uur allerlei vreemde geluiden maken om ons te wekken.. Zoals gewoonlijk was Erik het eerste wakker om van de opkomende zon te genieten en mede door zijn lawaai zat iedereen om acht uur aan het ontbijt. Nadat iedereen zich op zijn eigen manier geprepareerd had voor de eerste beproeving kon om  negen uur de tocht onder een stralend blauwe lucht beginnen. Onderweg, wanneer het redelijk vlak was,  kon je van de omgeving genieten en wanneer je dan ook nog aan het eind van alweer  een beklimming  een terras in de zon vindt, genietend  van  koffie en gebak, besef je dat het leven van een RTC-er  nog  zo slecht niet is.

Gr 3 arabba groep

Na 80 km bereikten we moe maar voldaan ons hotel en konden we weer van een heerlijk pilsje genieten. Voor de liefhebbers waren er in het hotel ook nog een sauna en bubbelbad  (zonder Oost-Europese dames) waar sommigen van ons dankbaar gebruik van  maakten.  Na een heerlijke maaltijd  en nog een paar afzakkertjes werd het tijd om onze rust te pakken, want de volgende dag wilden we de Passo Fedeia en de Passo Pordoi beklimmen. Edwin was inmiddels van slaapplaats veranderd want bovenin het stapelbed was het hem te benauwd. Als ervaren kampeerder had hij er geen moeite mee om op het balkon te slapen.

Ook op de tweede fietsdag werden we bij het wakker worden verwelkomd door een ontluikend zonnetje, dus iedereen begon goed gemutst ( of gehelmd)  aan de rit.  De eerste km’s waren  verhoudingsgewijs redelijk vlak en genietend van een prachtige omgeving  bereikten we  de voet van de Fedeia, Toen begon een klim die met weinig beklimmingen uit ons rijke  wielerleven te vergelijken  is. Lange rechte stukken, gemeen oplopend en aan het eind nog stukken  met een stijgingspercentage van 14 en 15 %: depressiviteit lag op de loer.

Doch eenmaal boven is alle ‘ellende’ van onderweg vergeten en doen we ons tegoed aan een cappuccino met appelgebak.  Uitgerust beginnen we aan de goedlopende en minder gevaarlijke afdaling. Met aan de linkerkant een geweldig groot en mooi stuwmeer met aan de overzijde steile wanden met  volop sneeuw. Vanuit Canazei beginnen we aan de  12 km lange beklimming  naar de top van de Passo Pordoi, waarna de afdaling naar Arabba begint. De snelle dalers  onder  ons hadden er een beetje de pest in want doordat er een touringcar voor hen reed, die constant de weg versperde , moesten ze met een slakkegangetje naar beneden. Voor ondergetekende werd het daardoor een relaxte afdeling.

Gr 3 arabba gletser

Aangekomen in het hotel begonnen we weer met hetzelfde ritueel als de vorige dag, een heerlijk koel pilsje met daarna bezoek aan de sauna en het bubbelbad, ook deze  keer zonder Oost-Europees gezelschap.

Voor ’s avonds stond er een BBQ op het programma en laat het nou  net aan het eind van de middag beginnen te regenen, de enige bui die we gehad hebben. Om 7  uur  echter, bij het begin van de BBQ kwam het zonnetje weer te voorschijn en kon iedereen zijn kippebil, speklap, karbonade of visje  zonder paraplu van de BBQ  halen.

Na nog enige pilsjes om het vlees weg te spoelen , werd de kamer opgezocht om goed voorbereid aan de laatste fietsdag te beginnen, de Sella Ronde. Ook deze begon met een stalend zonnetje en na een goed ontbijt begonnen we vol goede moed vanuit ons hotel direct aan de 33 bochten tellende beklimming van de Pordoi . Vanaf de top de afdaling in richting Canazei om halfweg rechtsaf te slaan om aan de beklimming van de Passo Sella te beginnen,  Omdat het zaterdag was en de zon volop scheen was het een drukte van jewelste op de top. Met veel moeite konden we nog een plekje op het grote terras vinden..Aan de autos en kleding van de Italiaanse terrasbezoekers te zien hadden zij geen last van de crisis gehad; ik heb nog nooit zoveel patsers en macho’s bij elkaar gezien.

De afdaling van de Sella en de  beklimming van de Passo Gardena voerden ons door één van  de mooiste delen van de Dolomieten, een geweldig stuk natuur. In  Corvara begonnen we aan onze laatste klim van de dag en van onze Italietrip, de Campolongo  Het eind van de afdaling was bij ons hotel en het fietsen zat erop. Twee fanatiekelingen moesten nog zonodig een poging doen om de Pordoi nog een keer te beklimmen, de één  kwam halfweg en de ander haalde voor de derde keer de top. Chappeau!  Na een paar laatste pilsjes en een  laatste  maaltijd  werden de tassen  ingepakt,  kamers opgeruimd  en fietsen en bagage in en achter de bus gepakt,  want voor de volgende dag stond  het vertrek al om  zes uur gepland . Nadat de eersten  reeds voor 5 uur kamer 100 hadden bezocht , wilde de rest niet achter blijven en kon het gebeuren dat we reeds om 5.30 in de bus stapten om aan de terugreis beginnen.

Na een verplichte stop ivm een politiecontrole  en enkele sanitaire en culinaire stops,  werd onze Dolomietentrip  afgesloten  met een heerlijk diner bij Gasthof Niermann  in Westenberg.

 Ons 2de bezoek aan  Arabba  had  onze verwachtingen  in alles overtroffen.

Aanvullende foto´s klik op de link : FOTO´s

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp