Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact april 2011

 

Winteractiviteit 2011 RTC Twente

 

Het viel niet mee om na de winteractiviteit van 2010 met Eric Hulsebos iets nieuws te bedenken, Het kan tenslotte allen maar minder. Een bezoek aan het WK Baanwielrennen eind maart  in het Omnisport te Apeldoorn leek ons als bestuur uiteindelijk een goede keus. Dat het idee ook bij de leden aansloeg bleek al gauw uit het aantal aanmeldingen. Waren we eerst nog bang dat de bus van 50 personen niet vol zou komen, uiteindelijk waren er 54 aanmeldingen en moesten wij 4 mensen op de reservelijst zetten.
Het aantal afmeldingen bleef beperkt en zo waren we uiteindelijk met 53 mensen overboekt. Een bus van 60 personen bood uitkomst echter we hadden vooralsnog maar 50 kaarten. Drie kaarten zouden we echter ongetwijfeld bij moeten kunnen kopen.
Na een heerlijk kopje koffie en een broodje bij Concordia vertrokken wij om 16.30 uur volgens schema richting Apeldoorn. Het "schoolreisje" tenminste zo voelde het een beetje, was begonnen. In Oldenzaal werden nog een aantal "klasgenootjes" opgepakt om vervolgens de reis naar het WK Baanwielrennen in Apeldoorn te vervolgen.
Na een klein kwartiertje werden de eerste drankjes geserveerd. Al gauw werd duidelijk dat we hier niet met een bus voetbalsupporters te maken hadden. De RTC leden waren weliswaar uitgelaten, er was echter geen Oranje in de bus te bekennen en dat terwijl vanavond het Nederlands elftal nog wel tegen Hongarije aan moest treden. Daar waar Oranje fans zich al snel aan een biertje wagen, waren er in de bus slechts twee bierliefhebbers te bespeuren.
Om 17.45 uur waren we in Apeldoorn en nog slechts 2 kilometer verwijdert van het Omnisport. Dit laatste stukje duurde echter nog 30 minuten, de toegangswegen konden de grote toeloop niet aan. Gelukkig waren we nog op tijd voor het avondprogramma dat om 18.30 uur zou beginnen. Naast de 1/8 finale sprint voor dames was er de 1/2 finale en finale sprint voor de mannen, een puntenkoers voor mannen, een finale individuele achtervolging voor vrouwen en een Omnium(afvalkoers) voor mannen. Al met al een gevarieerd programma.

Echter eerst nog maar eens binnen zien te komen. Dit bleek een hele opgave, Emiel werd van het bekende kastje naar de muur gestuurd. Hij had weliswaar een bevestiging gekregen dat er 50 kaarten waren gereserveerd echter het printen van de kaarten was niet gelukt. Daarnaast moesten er nog 3 kaarten bijgekocht worden, echter het Omnisport was uitverkocht.
Ook Johnny Kamphuis, normaal de rust zelve werd een beetje zenuwachtig, hij was tenslotte als "reserve" meegegaan. Uiteindelijk kreeg Emiel groen licht en mochten er 50 RTC leden naar binnen. Onze leden wisten niet hoe snel ze naar binnen moesten komen. Als na 50 tikken  het doek zou vallen waren de laatste drie mooi de klos. Gelukkig waren de controleurs al snel de tel kwijt en loodste Emiel alle leden naar binnen.
Voor Niek die met een gebroken enkel in de rolstoel plaats had genomen, was een mooi plekje aan de rand van de baan gereserveerd.  De overige leden zaten in de nok van het knusse stadion. Van hieruit was de wedstrijd op een prachtige manier te volgen.
Met de start van de wedstrijd nam ook al snel de temperatuur toe. Het werd warmer boven in de hal en voor een aantal leden was dit het sein om met "blussen" te beginnen. De eerste glazen bier werden aangerukt. Goed voorbeeld doet goed volgen en al gauw zat een groot aantal RTC leden aan het gerstenat. Een aantal leden bleef nog even droog staan in de veronderstelling dat met de eigen bijdrage van EUR 10,-- de hele avond door RTC verzorgd zou worden. Helaas wij hebben sinds kort een nieuwe penningmeester en die is ook niet gek.
Jan had binnen no time de eigen bijdrage geincasseerd en hield de hand op de knip toen er drank aangerukt moest worden.
De baan was erg steil (ruim 45 graden) en minder glad dan gedacht, ook de renners ondervonden dat aan den lijve.  Een Française ging tijdens haar surplace spontaan onderuit en een Belgische coureur vatte zijn eliminatie tijdens de afvalkoers wel erg letterlijk op en ging "spontaan" liggen. De persoonlijke gevolgen bleven gelukkig beperkt en de wedstrijd kon worden voortgezet.


Het sprintduel tussen  Gregory Bauge en Johnaton Kenny was mooi om te zien. De Fransman  was met afstand de beste en de enige die boven de 70 km/u  uit kwam. Ook Chris Hoy moest passen en genoegen nemen met het brons. Bij het sprint fenomeen uit Schotland lijken de jaren te gaan tellen. In de halve finales moest hij zijn meerdere erkennen in de strijd tegen zijn 12 jaar jongere landgenoot Johnaton Kenny.
De Nederlanders schitterden door afwezigheid. Behoudens de puntenkoers en het Omnium van de mannen waren er geen Nederlandse vertegenwoordig(st)ers.
Tijdens de puntenkoers die op verassende wijze werd gewonnen door de Columbiaan Avila Edwin Alcibiades liet Peter Schep zich van de goede kant zien door 6e te worden.
Tim Veldt daarentegen liet het in het Omnium (afvalkoers) volledig afweten. De warming-up was veelbelovend geweest, maar tijdens de wedstrijd lag Tim er al heel snel (als tweede) uit.
En daar moesten wij het als Nederland deze avond mee doen. (NB. Gelukkig had ons Nederlands voetbalelftal met 4-0 afgerekend met Hongarije).
Het WK Baanwielrennen deze avond was echter van een dermate hoog niveau en vol spanning en strijd dat de RTC'ers allemaal enthousiast en tevreden huiswaarts gingen.
Onder het genot van een hapje en een drankje, de biertjes gingen vlot van de hand, werd koers gezet naar Denekamp. In Denekamp gingen de diehards nog even de kroeg in en de groep Ootmarsum, die opnieuw goed vertegenwoordigd was, ging nog even op de pedalen staan op weg naar het stadje dat zo enig anders is.

KLIK HIER VOOR EEN FOTO REPORTAGE

 

_______________________________________________________________________________________

 

 

RTC ers over de Stelvio

Donderdagmorgen  2 september 2010 verzamelen 3 wielerliefhebbers uit alle windstreken zich in het midden van het land. Na een kop koffie worden de fietsen op de auto geplaatst en wordt de reis richting Oostenrijk aangevangen. In de namiddag werd het dorpje Ried in Oberinntal bereikt en na wat discussie over het niet bevestigen van de reservering met de eigenaar van een vakantieverblijf kunnen we rond 19.00 uur onze slaapvertrekken betrekken. Wat opfrissen, Ried verkennen wat eten en daarna slapen.

Vrijdagmorgen zitten we om 8.00 uur aan een uitgebreid ontbijtbuffet en leggen wij de huiseigenaar Max uit wat onze bedoeling is, in eerste instantie begrijpt hij onze bedoeling niet: laten jullie de auto hier en gaan jullie per fiets verder, ja dat is de bedoeling en we zijn zondagmiddag hier weer terug. Na het ontbijt de auto op aanwijzen van Max goed geparkeerd en onze rugzak op en vertrokken richting Prato in Italy. Vanaf Ried de lokale wegen genomen via Tössens, Pfund en zo de voet van de beklimming van de Rechenpass bereikt. Deze beklimming is gemiddeld 7% en brengt ons voorbij Nauders op een hoogte van 1455 mtr. De lunch werd genuttigd op een bankje voor de plaatselijke supermarkt in Curon Venosta en de route werd vervolgt over een geweldig uitgepijlde fietsroute cq. fietspad van ca 30 km langs diverse meren naar Prato allo Stelvio.  Deze dag 67 km gefietst en 890 hoogtemeters overwonnen, een leuke dag om mee te beginnen en te wennen aan het klimmen. Bij het derde adres Zimmer Frei waar we hebben aangebeld hadden we onze slaapplaatsen geregeld. Snel gedoucht en een heerlijk grosses bier gedronken op een  terras. Hierna te voet Prato verkend en gegeten, vroeg naar bed morgen staat de koninginnerit op het program.


Zaterdagmorgen ruim voor het ontbijt al wakker, rond gelopen door Prato in de ochtendzon en genoten van diverse lokale gebeurtenissen. Om 8 uur ontbijt en daarna opmaken voor de beklimming van de Stelvio. Direct buiten Prato begint de beklimming, in de nacht heeft het wat geregend dus de wegen zijn nat. De eerste kilometers klimmen gaan door het bos net voor het laatste dorp komt het eerste bordje met bocht nummer 48 en voorbij Trafoi begint het stijgings percentage toe te nemen en wordt de bebossing dunner. Op ca. 2160 mtr bij het laatste restaurant langs deze beklimming zitten we op de bomengrens en hebben we een overweldig uitzicht op de beklimming die ons nog voor de wielen ligt. Door de hoogte en de lengte van de klim ben ik toch genoodzaakt een "fotopauze" in te lassen in bocht 7 met een geweldig uitzicht.  


Foto: Herbert, Teun en Nico bovenop de Stelvio 


Na ongeveer 2,5 uur klimmen en 1850 hoogtemeters te hebben overwonnen komen we  boven op 2760 meter hoogte. Tijdens het wachten op onze reisgenoot hebben we genoten van een heerlijke bradwurst en een kop goulashsoep. Dik aangekleed de afdaling ingezet naar Bormio, de afdaling is voorzien van wat bredere wegen met beter asfalt dan de klim vanuit Prato ook komen we door een aantal tunneltjes alwaar het zeer donker is. Net voor Bormio 1250 mtr hoog, gaan we rechts ri Livigno. Ongeveer 5 km verder in het dorpje Premadio hebben we een Pizza genomen in het zonnetje op een terras.                                                                                                                                           

Enig uitgerust weer op de fiets gestapt voor de beklimming van de Foscagno deze beklimming is ca 16 cm lang en loopt makkelijker dan de stelvio uiteindelijk komen we op te top bij de grensovergang naar Livigno (Livigno is een belastingvrij staatje) uit op een hoogte van 2291 meter. Bovenop hebben we gewacht op onze reisgenoot en na ca. 5 km afdaling werden we nog getracteerd op een beklimming van ca 3 km genaamd Eira 2208 mtr hoog. Na een snelle afdaling komen we ca 18.00 uur aan in Livigno 1850 mtr hoog. Het eerste adres "zimmer frei"  waar we aanbellen kunnen we met z'n drieën overnachten. Opgefrist, een pilsje gedronken en gegeten en de dag overdenkende, 82 km gefietst waarvan 44 km klimwerk en ca 3050 hoogte meters, snel gaan slapen.

De volgende morgen worden we wakker en het blijkt te hebben gevroren. Na een goed ontbijt en wat reparatiewerk aan de fietsband weer opgestapt om de terugreis via Zwitserland naar Ried te beginnen. De eerste kilometer zijn koud en gaan langs het meer van Livigno bij de grenspost van Zwitserland mogen we niet per fiets verder omdat deze weg door een tunneltje gaat. Onze fietsen worden op een aanhangwagen geplaatst van een pendeldienst en wij nemen plaats in het busje. Dit busje brengt ons naar de andere kant van de berg, in de tunnel blijkt dat deze maar enkelbaans is  en dat het ook onverantwoord is om deze per fiets te nemen. Aan de andere zijde halen we de fiets van de aanhangwagen en vervolgen onze weg via Zernetz, Such en Sent door Zwitserland. Deze route gaat over een provinciale weg, maar omdat het Zondag is, is dit zeer goed te doen. Prachtige omgeving en na ca 100 km fietsen komen we rond 15.00 uur aan in Ried. Moe maar voldaan vallen we neer op een  terras en nemen wat biertjes. We hadden afgesproken met Max dat rond 17.00 uur terug zouden zijn dus om 17.00 uur konden we ons douchen en daarna een goede maaltijd genomen. Nog wat rondgelopen in Ried en nog een cafeetje bezocht en daarna slapen. Maandag morgen ontbijt en terugreis naar Nederland alwaar we rond 17.00 uur aankomen en waar onze wegen weer scheiden.

Een geweldige rit om niet te vergeten en voor een ieder aan te raden die van wat klimmen houd. De Stelvio staat er om bekend dat het weer er grillig is dus houd de vooruitzichten goed in de gaten en plan hierop je rit. Het auto en motorverkeer hebben wij niet als hinderlijk ervaren.
Met vriendelijke groet,   

 

Herbert, Teun en Nico

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Zondagmorgen-belevenissen

Zoals iedere zondagmorgen vertrekken Fons, Herman en ik om 09.30 uur om de conditie bij te spijkeren. 
Vandaag maar  eens richting Nordhorn.

Langs de Vechte in de buurt van het Tierpark houdt een oude man ons staande:
Ich bin Heinz.  "Kommen sie aus Denekamp ? " vraagt hij.
Joa,  natuurlijk.  Steet ja RTC Denekamp op oonze klear. 
Kennen sie Frans Willeme ? vraagt Heinz.
Natuurlijk ken wie den.   He fietst ja ok bie oonze club.
Heinz:  "er wil Bürgermeister von Nordhorn werden. Unsere CDU sagt: er ist  der beste.
Was meinen sie ? ".
Beste Heinz, ne bettern köj nig kriegn. Wie wann earst ok nig  zo blier met oenn Tierpark-directeur als museum-directeur, mer he hef loaten zeen verstaand te hemn van leavende én dode dieren..  
Dus woarum zol ie oozn Frans nig nemn. He is al meister (mr.) en ne goein veur de Burgers, dus
ne goein Bürgermeister en bestuurn zit hem in het blood !
Heinz kik oons an en zeg "Danke und auf wiedersehen".
Wie hebt nig het idee dat oonzn Frans ziene stem krig..

In de buurt van Ootmarsum wacht ons opnieuw een verrassing:
het is afzien op de flanken van de Kuiperberg, de rillingen lopen ons over de rug.
Dit hebben we geen van drieën ooit eerder meegemaakt.
Op de top van deze helse berg wordt veel duidelijk:  we zien de  2 stenen ligbedden,  het nieuwe monument  ter nagedachtenis aan schrijver Willem Wilmink.
Even komt de gedachte bij ons op om uit te rusten op het ligbed, maar daar zien we snel van af bij de gedachte dat we dan over de uitgestrooide as van Willem moeten lopen om er te komen..
Een blonde Ootmarsumse schone van middelbare leeftijd heeft het sterke idee ons het Ootmarsumse levensverhaal van Wilmink te moeten vertellen..
Zij weet (of komt haar kennis uit de tctubantia??) dat deze bekende Twentse schrijver in en na de oorlog vaak in Oatmöske kwam.  Hij had zelfs bij Kroeze oh neen, bij Schuurman de lekkerste melk uit zijn leven gedronken  (wie S. kent zal hier vraagtekens bij plaatsen..).
Volgens haar zijn de Ootmarsummers erg trots op deze "ereburger" (..) van hun kleine stadje, vandaar nu dit monument.
En of we wel wisten dat de  echtgenote van  Wilmink nu nog steeds bij de fam. Ton Schulten kwam?.
Natuurlijk kunnen we ons dit héél goed voorstellen: het zal ons niet verbazen als  er straks naast het
Monument (wie betaalt dat trouwens in deze tijden van bezuiniging ? ) gedichten van Willem en schilderijen van kunstenaar Ton  in één gezamenlijke draagtas  te koop worden aangeboden..  
We bedanken de Ootmarsumse voor deze vrijwillig/verplichte lezing en stappen weer op de fiets  richting ons mooie dorp Denekamp.

We hebben weer genoten van de belevenissen van  zomaar een zondagmorgen.

Bep.
 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4 x la Marmotte

 

Op 4 t/m 7 Juli 2011 gaan we proberen in 4 dagen 4 keer La Marmotte fietsen.
Gerwin heeft 1 Marmotte op zijn naam staan en Rudi al 4.

Het lijkt ons een geweldige uitdaging zowel lichamelijk als geestelijk om deze zware tocht meerdere dagen achter elkaar te rijden en zo te ervaren waar we als toerfietsers toe in staat zijn.

Wat gaat er op de derde of vierde dag spelen? De zere benen, het uitgewoonde gevoel, krijg je genoeg voeding binnen? En hoe moeilijk krijg je het mentaal als je voor de zoveelste keer die lange Galibier op rijdt of langs je hotel moet om wéér de l'Alpe d'Huez op te gaan? Is de verleiding niet te groot om de Alpe niet op te gaan? En kom je dingen tegen waar je totaal geen rekening mee hebt gehouden in de voorbereiding?

We hebben deze unieke uitdaging, 4 x La Marmotte, gekoppeld aan een goed doel. De keuze is gevallen op Spieren voor Spieren. Een stichting die zich inzet voor kinderen met een spierziekte. Iedere sponsortoezegging gaat 100% naar ons goede doel, dus druk op de sponsorknop en doneer!

Kijk op: www.4xlamarmotte.nl

Veel plezier met het volgen van onze ervaringen.

Wielergroet Gerwin te Velthuis en Rudi Nijmeijer.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"De oude doos" 

Waar een gezellige 50-jarige verjaardag van Jeroen Snoeijink toe kan leiden; zoals altijd een goed gesprek met Marcel Weustink die vertelde over zijn functie als archivaris binnen de RTC. Uiteraard ging bij mij een lampje branden voor het wielcontact en zie: de eerste bijdrage van Marcel staat online. Marcel bedankt voor deze mooie bijdrage!

Jaarlijkse wintercross op 't Goor was een waar wielerspektakel

Door: Jos Knippers


De eerste in 1978 en de laatste in 1984. Dat waren de begin- en eindjaren van een periode, dat met uitzondering van 1980, onder de naam wielercross of veldrit rond de jaarwisseling op 't Goor populaire wielerwedstrijden werden gehouden. Met sterke toppers uit België, Duitsland, Zwitser-land, Polen en ons eigen land, die we ons nog goed herinneren. We spraken met "aanjager" Gerard Meijer, kregen informatie van Jan Gortemaker, en mochten in het RTC-archief van Marcel Weustink duiken.     
Wielrennen was in de jaren '70 en '80 immens populair. Mede door beroepsrenner Hennie Kuiper en amateur Herman Snoeijink viel er  veel te ge­nieten. Wie herinnert zich niet Kuiper's Olympische titel in München in 1972, of de wereldtitel in Yvoir? Of de successen in de tour-etappes naar Alpe d'Huez, en de tweede plaatsen in het eindklassement? Of de zeges in de klassiekers, zoals Ronde van Vlaan­de­ren, Ronde van Lombar-dije, Milaan-San Remo en Parijs-Rou-baix?

Foto RTC-archief: Herman Snoeijink in actie tijdens de cross in Denekamp


Herman Snoeijink was een heel andere renner. Hij fietste in de categorie 'amateurs', en boekte meer dan 300 overwinningen in zijn zeer lange wielerloopbaan. Herman was ook een sprinter, en heeft heel wat wedstrijden op de meet gewonnen. Bovendien was hij een echte veldrijder, die het gevecht als amateur met de profs niet schuwde. Vijf maal hoorde hij bij het Ne­der­land­se amateurkampioenschap veldrijden het Wilhelmus klinken.


Foto RTC-archief: Erwin Nijboer

Later kwamen de Denekampse prestaties van Erwin Nijboer daar nog bij. Hij boekte minder overwinningen, maar als prof in Spaanse dienst, leidde hij de Span-jaard Miguel In­du­rain naar fraaie overwinningen. Nij-boer nam ook deel aan de Denekampse cross met overwinningen bij de nieuwelingen (1981) en junioren (1983). In 1981, 1982 en 1983 werd hij NK-kampioen bij respectievelijk de nieuwelingen en junioren. Bij de WK in Lanarvily in 1982 werd hij zelfs tweede bij de junioren.
Denekamp had nog meer crossers. We zagen op deelnemerslijsten de namen van Theo Sleiderink, Rudie Weustink, Jeroen Snoeijink, Robert Postel, Patrick Nij­boer en Rudie Veldscholten.
 

Confrontatie Kuiper - Snoeijink

De eerste wielercross was het resultaat  van een aantal mensen, dat ook de zomerse Meesterronde organiseerde. In de vergadering van 25 augustus 1978 van "Wielercomité Meesterronde" werd bij de rondvraag de suggestie gedaan een echte wielercross te organiseren.
Het "Wielercomité Meesterronde" Denekamp bestond toen uit voorzitter Gerard Meijer, secretaris Jan Gortemaker, penningmeester Herman Ou­de Elferink, Gerhard en Jan Wolkotte, Henk, Frans, Jan en Gerard Oude Elferink, Bennie  Hemme en  Arnold Hermelink. Een bijzonder hoog Kul­buurt-gehalte valt te constateren.
Op de vergadering van 25 september 1978 werd besloten tot het houden van een wielercross, en wel op een midweekse dag, woensdag 27 december 1978. De cross stond open voor liefhebbers/veteranen en ama-teur/beroepsrenners. Als parcours werd gekozen voor het recreatiepark 't Goor, met een oversteek naar de Zandkuil. Het werd een éénmalige cross, die het wielercomité "Meesterronde" organiseerde. Een jaar later zou de Stichting "Wielerevenementen", een "zijtak" van RTC Twente Denekamp, de organisatie overnemen. 


Het parcours op 11 januari 1981. De start was op de hoek van de Dokter Hondelinkstraat en de Bergumerstraat. Het parcours liep in de richting van Berghum, door de Zandkuil, achter de ijsbaan langs, door 't Goor naar de Dokter Hondelingstraat, en terug over de Berghumerstraat, waar ook de finish was. Ook in de andere jaren had de cross ongeveer dit parcours. Tekening: RTC-archief.


Voor die eerste veldrit op 27 december 1978 had Dagblad Tubantia een voorbeschouwing met als kop Confrontatie Snoeijink-Kuiper. Veld­rit­top-pers naar Denekamp. De krant stookte daarmee het vuurtje op, en duizenden toeschouwers wilden dat gevecht zien. De kenners wisten het na-tuurlijk wel. Herman Snoeijink was een betere veldrijder dan Hennie Kuiper, hoewel Kuiper wel tweemaal de titel van Nederlands kampioen veldrijder bij de profs achter zijn naam had staan. De organisatoren hadden goed gegokt. Met de deelname van de twee Denekampers, en verder toppers als Klaus-Peter Thaler, die enkele jaren later twee wereldtitels zou halen, de andere Duitser Dieter Uebing, Reinier Groenendaal, Hen-nie Stamsnijder uit Enter, de Oldenzaalse "Tour"-renner Gerard Veld-scholten, en anderen, was de sfeer gezet. Voor extra belangstelling zorgde "dolle" Dries van Wijhe, die niet alleen kon veldrijden, maar ook een populair marathonschaatser was. 
Thaler superieur in Denekamp  kopte de krant de andere dag, en dat was ook zo. Hij won met ruime voorsprong op achtereenvolgens Uebing, Stamsnijder, Groenendaal en Herman Snoeijink, die dus vijfde werd. Hennie Kuiper noteerde een goede achtste plaats. Hoe de uitslag ook zou zijn geweest, Denekamp was besmet door het wielercrossvirus.
 

Wielergek Denekamp


Het was Oudejaarsdag 1979 toen de tweede veldrit in Denekamp werd gereden. Inmiddels was de organisatie hiervan overgenomen door de Stichting "Wielerevenementen",  overigens ook onder leiding van dezelfde voorzitter Gerard Meijer. Nieuwe namen kondigden zich aan, zoals Gerard Egberink, Herman Leferink, Tonny van Deth, Johan Busscher, toen voorzitter van RTC, Tonny Lage Venterink, Johnny Kamphuis, Theo Meijer en Jos Hermelink. Daarnaast een grote schare vrijwilligers, uiteraard van de RTC, maar ook van de SCMD, de hondenclub en boeren uit Berghum. Voor de toeschouwers maakte die wisseling van organisator niets uit, als er maar gefietst werd.
In het voorprogramma  streden nieuwelingen met junioren en liefhebbers met veteranen in aparte wedstrijden. Het hoogtepunt was natuurlijk de gezamenlijke rit van profs en amateurs. Amateur Herman Snoeijink, als veldrijder heel wat mans, moest het opnemen tegen beroepsrenners. Met Groe­nen­daal, Thaler en Stamsnijder als eerste drie en daarachter onmiddellijk Snoeijnk, werd het opnieuw een uitslag, waar Dene­kamp mee verder kon.

Foto RTC-archief: Hennie Kuiper in actie tijdens de cross in Denekamp

Kuiper eindigde als negende en het was duidelijk dat zijn grote kracht in andere vormen van de wielersport lag. De belangstelling was alleen maar toegenomen. De Twentsche Courant verwoordde het zo: Het merendeel van de naar schatting  8000 toeschouwers kwam voor het amusement, en als zodanig kon de veldrit op de drempel van 1979 als een onmiskenbaar succes worden aangemerkt. Het enthousiasme kent in het wielergekke Denekamp geen grenzen, en derhalve was het geen wonder dat de organisatie tevreden de commerciële balans opmaakte. Het batig saldo wordt in de toekomst wellicht aangewend om nog wat meer toppers van over de landsgrenzen te contracteren. Organi-sator Gerard Meijer liet na afloop de naam van de huidige wereldkampioen Albert Zweifel vallen.
Zesdaagse sfeer
Denekamp had de naam van wielercrossplaats verworven. Ook andere crossers met faam kwamen naar Denekamp. En het waren niet alleen Nederlanders, zoals Adri van der Poel en Johan van de Velde, die zich meldden. De Belgen Robert Vermeire, Ivan Messelis, Johan Ghyllebert, Roland Libo-ton, die vier keer wereldkampioen zou worden, kleurden het deelnemersveld. Poolse amateurs en de Zwitsers Fritz Saladin en Albert Zweifel 'maakten' de lijst internationaal. Het naar Denekamp halen van Albert Zweifel, de Zwitser, die tussen 1976 en 1986 vijf we-reldtitels greep, bleek een geweldige stunt, al duurde het tot 1983 voor hij kwam. Een speciale vliegreis naar Klausheide moest daarvoor worden geregeld. Ook het sportprogramma Studio Sport reisde met Jean Nelissen zelfs vier keer naar Denekamp voor tv-uitzending.

De 80-er jaren 

Na Oudejaarsdag 1979 werd de volgende veldrit gereden op 11 januari 1981. Daar kondigde zich ook een nieuwe winnaar aan. Hennie Stamsnijder, de grote concurrent van Groenendaal, won twee keer, in 1981 en 1982, met beide keren Klaus-Peter Thaler als tweede en Herman Snoeijink op kleine achterstand. De organisatoren van de jaarlijkse cross werden steeds creatiever. De renners werden vooraf gepresenteerd op crossmotoren, de Oelnbloazers zorgden voor opluistering, het parcours liep door tenten, zodat een pilsje pakken, en de renners bekijken kon sa-mengaan. Ook de Carnavalshoogheden deden hun intrede. Hennie Kuiper: Die cross heeft iets aparts, er heerst een soort sfeer, die je ook in zesdaagsen tegenkomt. De organisatie slaagt er ieder jaar weer in een lu-diek gebeuren te scheppen. Daarom komt iedereen ook zo graag naar Denekamp. 
Na de overwinningen van Stamsnijder werd Albert Zweifel, de meervoudig wereldkampioen, deel van het rennersveld. In 1983 maakte hij de favorietennaam nog niet helemaal waar, en finishte hij als tweede, achter Groenendaal. In 1984 werd de laatste cross gehouden. Zweifel deed nu wat er van hem verwacht werd, en won. Groenendaal werd tweede. Herman Snoeijink, Hennie Kuiper en ook Rudy Weustink, gaven de wedstrijd een Denekampse tint. Een ander koningskoppel, Liboton en Stamsnijder, dat de strijd levendiger had kunnen maken, ontbrak. De organisatie wilde niet ingaan op het hoge startgeld, dat werd gevraagd.


Toch zou het niet eeuwig blijven duren. Gerard Meijer: In 1984 was de laatste keer. We hadden twee jaren ontzettend slecht weer gehad, en het toenemen van de startgelden werd voor ons een te groot risico. Het feit dat we in 1984 de organisatie van de wereldkampionschappen niet kregen, heeft ook meegespeeld. We hebben daar veel voorbereidend werk voor gedaan, en een delegatie van de KNWU ontvangen. Alles werd bekeken: het parcours, de hotels en de organisatie. Dat was allemaal in orde. Wij waren op dat moment de enige met een profwedstrijd. Toch ging de WK van 1984 naar Oss. Dat ligt in Brabant, he. ?

Met Dank aan Jos Knippers, die dit verhaal schreef in opdracht van de Stichting Heemkunde Denekamp en heeft gepubliceerd in 't Onderschoer (Jaargang 32 - Winter 2010)


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In ieder wielcontact zal D. Railleur een stukje schrijven over wielrennen binnen de club of over wielrennen in zijn algemeenheid. Hij fietste ooit tussen de grote namen in het profcircuit en fietst nu nog regelmatig in zijn vrije tijd. Ook schrijft hij columns voor verschillende dagbladen en wielertijdschriften.

 

Een nieuw seizoen................?

 

Wat een prachtige start van het seizoen! Lars Boom wint de proloog van de Ronde van Oman, Robert Gesink wint er een etappe en eist ook de eindzege op. Theo Bos wint ook 2 etappes in Oman en De Omloop Het Nieuwsblad wordt gewonnen door Sebastiaan Langeveld. Robert Gesink wordt tweede in Tirreno-Adriatico waar Vacansoleil zich ook van voren laat zien. Wout Poels wordt 2e in een etappe van Tirreno-Adriatico en Thomas de Gendt (Belg) rijdt in Parijs-Nice in de leiderstrui. Dat belooft veel moois dit seizoen, hopelijk met veel Nederlanders op het podium. Als Skil-Shimano (Tom Veelers) er ook nog een aantal mooie overwinningen aan toevoegt dan kan het helemaal niet meer stuk!

Als het een mooi seizoen wordt voor de profs, dan beloofd het ook een mooi seizoen te worden in Noord Oost Twente. Goede voorbeelden doen namelijk goed volgen. Dit jaar voegt zich overigens ook weer een Abraham toe aan het peloton; Jeroen Snoeijink. Alle Snoeijinks zijn nu vijftig plus zodat de onderlinge strijd de komende 5 maanden "eerlijker" is. Na 5 augustus is dat namelijk weer verleden tijd, want dan "verlaat" Herman het illustere 3-tal. Hij wordt dan namelijk 60. Het is mij nog niet helemaal duidelijk of hij trots is om op die leeftijd nog steeds op hoog niveau in de wielersport mee te doen of dat hij baalt om 60 te worden. Als je hem vraagt wat hem zo fit houdt dan heeft hij het over veel trainen, goede voeding en veel rust. Volgens mij vergeet hij daar het trainen van vrouwen aan toe te voegen. Hoe hij het deze keer voor elkaar heeft gekregen een vrouwenploeg te mogen begeleiden is een raadsel. Zo knap is hij toch ook niet?

Zo langzamerhand wordt groep 1 dus een echte seniorengroep met links en rechts een verdwaalde junior die waarschijnlijk slecht voetbalt. Jonge knapen horen toch te voetballen nietwaar? Nu het seizoen weer gestart is, is de tijd weer aangebroken om elkaar pijn te doen, elkaar weer het snot voor de ogen te rijden. De tijd van zondagmiddagen op de bank vanwege vermoeidheid en niet om de voorjaarsklassiekers te kijken. Er hebben mij al berichten bereikt dat een aantal jongens ontzettend goed de winter is doorgekomen. Zo goed zelfs dat ze de Lönsberg niet meer overkomen. En als dat wel lukt dan blijken de drempels bij Itterbeck of Wilsum te hoog en moet er gepast worden bij de eerste de beste versnelling (ik noem bewust geen namen want het seizoen is nog lang). Ook is een groep renners nog niet gesignaleerd. Ach, de mens heeft over het algemeen de grootste angst voor wat hij vreest! Maar waarom zou je, trainen brengt je verder en samen trainen is altijd leuker dan alleen.


Salut,

D. Railleur.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


"Wielerjargon" 


Een renner als Erwin Nijboer die zijn sprinter (Mathieu Hermans) in de finale van de koers van voren houdt en hem afzet voor de sprint. De pilootvis kronkelt als een aal door het dringende peloton met zijn sprinter op de achterbank. De sprinter rijdt zonder gordel mee, waardoor hij op het moment dat de piloot remt naar voren wordt gelanceerd.
 
Uit: De Muur, Wielerscheurkalender 2011
 

 

 

 

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp