Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact april 2013

Mag ik mij even voorstellen, Wim Krabbe!

Graag zou ik mij willen voorstellen als nieuw bestuurslid van de rijwiel tour club Twente, kortweg RTC Twente.
Het was december 2012 toen ik werd gebeld door Emiel, met de vraag of ik wat voelde om in het bestuur te komen. Na het vertrek van Jos Wageman was Groep 4 niet meer vertegenwoordigd in het bestuur, vandaar dat er een kandidaat uit Groep 4 werd gezocht.  De inmiddels grootste groep binnen de RTC mocht in het bestuur niet ontbreken volgens Emiel.
Tijdens dit gesprek werd mij verteld wat mij te wachten stond als bestuurslid.  Een vereniging besturen van 275 leden gaat immers niet vanzelf. Ik vertelde dat ik hier even over zou nadenken en dat ik er op korte termijn op terug zou komen.
Ik heb er voor mij zelf  goed over nagedacht,   uiteraard met het thuisfront overlegd en  daarna Emiel gebeld en verteld dat dit mij wel paste om in het bestuur van de RTC  te komen.
Ik ben 54 jaar,  geboren en getogen in het doarp, getrouwd met  Marga we hebben 2 kinderen en wonen aan de Havik 30. Mijn werk is service medewerker bij Löwik Meubelen in Vriezenveen.

Wim in actie tijdens de jaarlijkse tijdrit.


Sinds  10 jaar  fiets ik.  Eerst alleen met Ben Brookhuis  en zeven jaar geleden zijn we samen bij RTC gegaan en fietsen in Groep 4. Groep 4 is een leuke en gezellige groep om in te fietsen, maar ook voor andere uitjes zijn deze dames en heren niet voor één gat gevangen.
Toen het bekend werd dat ik in het bestuur had plaats genomen kreeg ik dan ook verschillende positieve reacties van de heren en dames uit groep 4. Groep 4 was blij dat er na het vertrek van Jos Wageman weer een vertegenwoordiger uit de groep in het bestuur zat.
Verder ben ik in het verleden actief geweest binnen het bestuur van de ASVD en wellicht kennen een aantal mensen mij van de Kottelpeern Gala. Ik hoop de komende jaren een positieve bijdrage te leveren binnen het bestuur en nog vele jaren fietsplezier bij de RTC Twente.

Met vriendelijke fietsgroet
Wim krabbe

________________________________________________________________________________________________________________

Wiefferink Snert Cross 2 maart 2013.


Na een gedegen voorbereiding zou zaterdag 19 Januari 2013 de tweede editie van de Wiefferink Snert Cross gehouden worden.
Het winterse weer gooide echter roet (sneeuw) in het eten en om veiligheidsredenen werd besloten de tocht niet door te laten gaan.

Om de Wiefferink Snert Cross toch dit jaar te verrijden werd er  een nieuwe datum gepland, en wel op 2 Maart 2013. Hopende dat de weergoden ons dan beter gezind zouden zijn.

De routes waren via GPS gemaakt en door een aantal van de organisatie voor gefietst en gecontroleerd.  De vrijwilligers werden geïnstrueerd, een advertentie geplaatst en de inkopen gedaan. Dit alles er van uitgaande dat de weergoden ons deze keer beter gezind zouden zijn.

Zaterdagmorgen 2 maart was het dan zover, het was droog en het zag er goed uit, beter dan vorig jaar, toen regende het de hele morgen tijdens deze rit.
De eerste deelnemers melden zich rond 09.00 uur bij de Fa. Wiefferink voor de koffie en cake. De Fa.Wiefferink had alles tot in de puntjes voorbereid zodat iedereen aan kon schuiven. We werden verrast met beschuit met muisjes, omdat de eigenaar Christiaan Wiefferink de dag er voor vader was geworden.

Na de koffie was iedereen goed gehumeurd en was het, aan het geluid van de deelnemers te horen, al snel heel gezellig. Iedereen (53 deelnemers en 7 vrijwilligers) werd welkom geheten door de organisatie.
Na het welkomstwoord werden de groepen ingedeeld voor de routes van 55 km en 35 km. Daarnaast kon men ook nog kiezen om in een snelle groep of  een minder snelle groep te  fietsen.



Na het maken van een groepsfoto, kon de eerste snelle groep vertrekken. De andere groepen volgden even later. In totaal vertrokken er vier groepen om van deze mooie tocht te genieten. Bij elke groep was een voorfietser aanwezig  met een route die volgens de G.P.S. werd gefietst.

De tocht ging via de Knik over het Singraven richting Voltherbroek, Ootmarsum, Kuiperberg  richting Vasse ( Braamberg). Bij de Hooidijk was een pauzeplaats ingericht, waar de vrijwilligers klaar stonden met warme thee, broodjes, bananen en een energiereep voor het tweede deel van de route.   

Na de pauze ging de route van 55 km richting Duitsland over de Lönsberg via het Springendal, Lattrop, Noord-Deurningen terug naar het eindpunt bij Garage Wiefferink.
De route van 35 km ging na de pauze via het Mosbeek,Oud Ootmarsum, Lattrop en Noord-Deurningen terug naar het eindpunt.

Bij het eindpunt Garage Wiefferink, hadden de vrijwilligers de dampende erwtensoep met worst al op tafel staan, waarvan iedereen dankbaar gebruik maakte.
Na de erwtensoep met worst was er tijd voor een drankje, dit werd aangeboden door de Fa. Wiefferink en was het nog lange tijd gezellig met de mooiste en spannendste verhalen.

De organisatie Henk, Jos, Frans, Chris, Jan en Jan willen de Fa. Wiefferink dan ook hartelijk danken voor de gastvrijheid en het mogelijk maken van de Wiefferink Snert Cross, die nu al niet meer weg te denken is.

Vriendelijke groeten van de organisatie van Groep 4 en tot volgend jaar 8 Maart 2014 voor de volgende editie.  
________________________________________________________________________________________________________________

Ben en Marietje Koekkoek in de lappenmand

Het zat er al langere tijd aan te komen en uiteindelijk is Ben koekkoek 21 februari geopereerd aan zijn enkel. Samen met zijn vrouw Marietje zijn ze voor de operatie naar Nijmegen gegaan, Marietje als zorg en toeverlaat en Ben als patient. Maar terwijl Ben in het ziekenhuis geholpen werd en Marietje samen met één van de dochters in Nijmegen aan het winkelen was, is Marietje zeer ongelukkig op haar knie gevallen. Aanvankelijk werd gedacht dat het meeviel, maar terug in het ziekenhuis bleek dat haar knieschijf gebroken was, dus de hele planning met betrekking tot het hulp verlenen aan Ben viel letterlijk in duigen! Om mobiel te blijven heeft Ben een scootmobiel geleend ergens in de buurt en nu crosst hij met dit voertuig heel Ootmarsum door! En inmiddels kan Marietje zich ook weer behoorlijk redden, al blijft het lastig met gips van kuit tot bovenbeen. Woensdag 3 april gaan ze weer samen naar Nijmegen, hopelijk krijgt Marietje het gips er dan af en Ben hoopt op loopgips, zodat hij weer ietsjes mobieler is en eventueel op de gewone fiets weer samen met het hondje Tessa het dagelijks rondje kan fietsen.

Ben en Marietje beterschap!

________________________________________________________________________________________________________________

Goede Vrijdag 29-3-2013

Toch een erg vreemd voorjaar, waarbij het geduld van de meeste fietsers zwaar op de proef wordt gesteld. De meeste van ons hebben de racefiets nog niet aangeraakt!

Ja, dan pak je op Goede Vrijdag toch maar weer de mountainbike en maakt een prachtig besneeuwd rondje langs de klassieke plekjes: Lutterzand, Vrijdijk en Tankenberg.

Hieronder enkele foto's voor degene die al dit moois gemist hebben.

Langs de spoorlijn bij het Arboretum.

De Vrijdijk.

Tankenberg.

________________________________________________________________________________________________________________


In ieder wielcontact zal D. Railleur een stukje schrijven over wielrennen binnen de club of over wielrennen in zijn algemeenheid. Hij fietste ooit tussen de grote namen in het profcircuit en fietst nu nog regelmatig in zijn vrije tijd. Ook schrijft hij columns voor verschillende dagbladen en wielertijdschriften.

Beloftes inlossen!

Tijdens de herfst van vorig jaar heeft een gerespecteerd clublid en fietsend in groep 1, gereageerd op mijn column. Hij uitte zijn ongenoegen over een aantal “uitspraken”. In deze editie reageer ik zoals beloofd op zijn reactie en los daarmee een belofte in!

Om te begrijpen wat hij bedoelt heb ik de column van oktober 2012 nog eens doorgelezen. Ik adviseer dat iedereen nog eens te doen, op de site van de club kun je hem wel terugvinden. De kern van zijn reactie is de volgende:

“Zo durft een zestal renners op een voetstuk te plaatsen voor de door in “uw” ogen behaalde prestaties. Voor 2 renners maakt u de beslissing dat ze een verloren seizoen hebben gedraaid. Verder durft u een gerespecteerd wereldkampioen te oud te noemen. Op een paar renners na die met blessures kampen wordt de rest in de bus geplaatst en als een stelletje talentloze renners neergezet die maar eens meer moesten gaan trainen. Als u bij groep 1 fietst en u zit even moeilijk of staat op het punt (om wat voor reden dan ook) te lossen, kijk dan niet raar op dat u juist wordt geholpen door de mensen die u juist zelf zo fel bekritiseert. Ik geloof dat u juist de plank misslaat door het op zo’n competitieve manier te benaderen. Want het doel is volgens mij om samen te trainen, het blijft immers een toerclub. En we maken elkaar echt niet beter door mensen persoonlijk te benoemen. Maar ik zal “wel” mijn eigen naam gebruiken”.

Enige nuance is naar mijn mening wel op zijn plaats. Daar waar ik feitelijke waarnemingen aan het papier toevertrouw, verbindt hij conclusies aan die feitelijke waarnemingen. Komt dat door mijn manier van schrijven, raak ik de kern teveel? Komt het door zijn emotionele betrokkenheid? Ik ben er niet op uit om mensen in diskrediet te brengen, respect is namelijk de basis voor een prettige samenleving. Vandoor dat de reactie ook is geanonimiseerd. Wel durf ik de clubleden uit te dagen en de waarnemingen scherp neer te zetten en dat is wat anders. Waar ik het overigens absoluut niet mee eens ben is dat hij veronderstelt dat ik de plank mis sla door de “training” van groep 1 als competitief te benaderen. Dat begrijp ik niet. Als de doelstelling is om een zo hoog mogelijk gemiddelde te rijden, zoveel mogelijk mensen te lossen, de koers de laatste 20 kilometer vrij is en op de Lattropperstraat wordt gesprint voor de overwinning, dan lijkt het volgens mij meer op een competitie dan een trainingsritje.

Wat de wielersport ons dit seizoen te bieden heeft, lijkt een grote verrassing. De sport is in diskrediet, sponsoren haken af en maatschappelijk is de geloofwaardigheid gedaald tot een dieptepunt. Het heeft veel overeenkomsten met de temperatuur van het voorjaar 2013! Veel warme fietsdagen en fijne Pasen gewenst!

Salut,

D. Railleur.

N.B. Om geen onduidelijkheid te creëren onderteken ik weer met mijn echte naam………….


________________________________________________________________________________________________________________-

Tour for life 2012

(door Marcel Vlek)

Omdat er binnen RTC Twente vooral in Twente gefietst wordt en ik de behoefte heb om er af en toe eens uit te vliegen, ben ik van nog twee fietsgroepen lid. De ene groep is een vriendengroep, met mannen uit alle windstreken. Met hen rijd ik vier of vijf keer per jaar samen op, in binnen- en buitenland, dagtochten of soms meerdaagse uitstapjes, zoals Paris Roubaix (http://www.wielerklassieker.nl/PRv9.html) of Les Trois Ballons. De ander  is de Tour Culinair, een fietsende netwerkclub van mensen uit de horeca, politiek en aanverwant. Daarmee rijden we per jaar drie dagen in Nederland, elk jaar een andere provincie.
Vanuit de Tour Culinair werd in 2011 het plan gelanceerd om samen te gaan rijden in de Tour for Life; een toertocht van Italië naar Nederland van 1.250 km. (www.tourforlife.nl) Voor die tocht is het de bedoeling dat teams van maximaal 9 renners zich sterk maken voor sponsoring voor Artsen Zonder Grenzen. De financiële "drempel" per team was in 2012 EUR 15.000,-, waarna deelname een feit is. Met vier man van de Tour Culinair en vijf broers en vrienden hebben we de uitdaging opgepakt en zijn we in november 2011 gestart met fondsenwerving en uiteraard training. We spraken af dat minimaal EUR 20.000,- bijeen gebracht moest worden, gelet op de netwerken die we hebben, maar we kwamen uiteindelijk op ruim EUR 26.000,- met ons team "Hospitality for Life."

Op vrijdag 24 augustus reden we met drie auto's naar Bardonecchia in Italië, waar we onderdak hadden in het Olympisch hotel van de Winterspelen 2006. We waren bewust een dag eerder afgereisd om op ons gemak alles op orde te brengen en de sfeer te proeven in het "kamp," alvorens te starten. Op de zaterdag was het een heerlijk sfeertje in Bardonecchia; iedereen is het materiaal aan het uitpakken, oppoetsen en aan het voorzien van de laatste verbeteringen, bandjes, stuurlintjes enzovoort. Daarnaast wordt er even gechecked bij de andere teams hoe ze er voor staan qua conditie, outfit en samenstelling.


In het dorp werd 's middags de weg afgezet door allemaal Vespa's, naar later bleek met een bruidspaar. Even gezongen en op de foto met ze. Leuke bruid, trouwens. Leuke Vespa ook.

Vervolgens een restaurant gezocht met een tafel voor 12 man. Dat ging niet, maar na enige uitleg van ons hoe het ook anders kon, bleken 3 tafels van 4 ook 12 te zijn. Ook goed. Heerlijk gegeten, biertje erbij en naar bed, met een gezonden portie spanning voor de start.


Op zondagmorgen allemaal naar het grote plein aan de rand van het dorp en daar per team weggeschoten worden voor de eerste col, de Col de l'Echelle. Van start direct 7 km omhoog fietsen, rustig aan beginnen dus maar. Na de afdaling naar Briançon ging het rechtsaf de Col du Lautaret op, om eens lekker ritme op te bouwen in de klim. Dat liep heerlijk, zonnetje erbij en wind schuin achter, dus de benen waren de rest van de week mooi gekleurd. Aan het einde van de eerste dag vanuit Bourg d'Oisans de Alpe d'Huez op. Daar heb ik geklommen als een natte krant en ben zeer ontevreden boven gekomen. Maar de eerste dag zat er op.

Onderweg had de organisatie elke dag twee checkpoints met uitstekende verzorging; EHBO post, voeding, (sport)drank en een fietsenmaker. Diezelfde hulp was er ook bij start en finish, top geregeld. Start en aankomst waren steeds op campings, waar iedereen ook sliep en at. Vanwege onze achtergrond in de hotellerie, hebben we dat niet aangedurfd en hadden we via Logis de France zelf overal voor hotelbedden gezorgd. Geen spijt van gehad ?.

Dag twee ging van Bourg d'Oisans naar de Col de la Croix de Fer, waarna de Col de la Madeleine op ons pad kwam. De afdaling was een moeilijke voor veel fietsers, vanwege de smalle weg en de steile afdaling vlak onder de top. De meegereisde ambulanciers hebben we in die afdaling volop in actie gezien. In die afdaling hadden wij als team twee van in totaal vijf lekke banden; twee man waren toch wat angstig in de afdaling (gebrek aan ervaring in de bergen) en knepen te lang in de remmen, waardoor de velg te heet werd en de band klapte.


Op de Alpe d'Huez


Gelukkig is deze klim verder zonder vallen en kleerscheuren afgelopen. Via de Col de Tamié ging het naar de aankomstplaats Lathuile in de buurt van het meer van Annecy. De derde dag was een prachtige panoramarit richting Jura met niet al te veel hoogtemeters, maar schitterende vergezichten in Frankrijk en Zwitserland. De spieren raakten gewend aan de inspanning.....
Op de derde dag werden we al een beetje flauw van alle koolhydraatrijke voeding en hebben we onze verzorger opdracht gegeven te zorgen voor pizzapunten, sla met dressing, vruchtenvlaai, Franse kaas, rauwe ham en allerlei andere versnaperingen die de lunch kunnen veraangenamen. Die gelletjes en bananen namen we dan wel tussendoor. Dat verbeterde de wereld aanmerkelijk! Dag 3 was niet de moeilijkste, maar met vijf colletjes wel verraderlijk.

Op de vierde dag was het profiel van die dag eigenlijk alleen afdalen; 190 km door de Jura en de Haut Doubs; een schitterend gebied, met prachtige uitzichten, meren en bergen, maar zonder zware uitdagingen. Tijdens de lunch nog even gezwommen in de rivier, het was tenslotte een prachtige dag. Het leek wel vakantie! Maarten Ducrot, ambassadeur van Artsen zonder Grenzen, reed die dag ook mee in het peloton en we hebben hem op de foto kunnen zetten met een flesje Buckler aan de lippen, want dat mag in Frankrijk nog worden verkocht. Schande!



Voor de foto even snel de Buckler weg..


Een prachtige dag om een beetje bij te kunnen komen en te genieten, ondanks de flinke dagafstand. Dit gebied leent zich voor mooie fietstochten in een prachtig decor, met gematigde klimmen, zeer de moeite waard en op een acceptabele dagafstand van Nederland.


Dag 5 was er een om rekening mee te houden, want we gaan de Elzas in; Col de Hundsruck, Col de la Schlucht, Col du Grand Ballon en de "Route des Cretes" over het massief heen. Een schitterende dag, maar beslist een kuitenbijter! Aan het einde van die dag hadden we het leukste hotel geboekt van de hele week, in een streek waar het ook culinair goed toeven is. Het had allemaal niets te maken met sport en inspanning, maar we hebben het ons bijzonder goed laten smaken!! De volgende dag was namelijk een "makkie."

Dwars door de graanschuur van Frankrijk op de zesde dag, een redelijk vlakke dag, 1200 hoogtemeters slechts, maar wel een heel erg stil deel van Frankrijk. Het graan was er al af, dus de herinnering aan Parijs-Roubaix drong zich af en toe aan me op, mede omdat het weer niet echt top was; we begonnen met een uurtje regen en de rest van de dag wind vol op de kop. Later klaarde het wat op, waardoor we weer volop konden genieten van het fietsen. Geen bijzondere dag, wel lekker gereden in een waaier met een paar uur aan 32 km/u, dat dan weer wel!


Onderweg


Op de een na laatste dag stonden er diverse mannen met hamers op het parcours: de langste dag met 225 kilometer, 2200 hoogtemeters, dwars door de Franse, Luxemburgse en Belgische Ardennen. Geen meter vlak, maar wel erg mooi. De grootste klap was wel de afstand. Voor velen was dit na een week in het zadel nét een tandje te veel. Veel groepjes uitgeputte fietsers ingehaald, veel rustende fietsers onderweg, kortom een slijtageslag. Maar.............. het karretje van Hospitality for Life werd niet in de poep gereden. We hebben de hele week als team gereden en zijn bij elkaar gebleven, ook op deze lange dag, waardoor we compleet aan de finish kwamen in Grand Halleux, vlak bij Stavelot in de Belgische Ardennen. De renners zochten een plekje op de camping en wij reisden af naar ons onderkomen in een schitterende auberge op een kilometer of 15 van de meet. Het laat zich raden; ook hier was het wederom goed toeven, met een extra biertje voor de laatste dag van "slechts" 110 kilometer, start pas om 09.30 uur. Hmmmmm...

Zondag 2 september, de dag van de finale; uitbollen, lekker peddelen en meer van dat soort ontspannen dingen. Eerst maar eens rijkelijk ontbeten, het was erg lekker! Bij de start zagen we de renners van de camping met bleke neusjes, strakke bekkies en dikke kleding. Wat bleek: het had die nacht nog net niet gevroren, om 09.30 uur was het nog maar 6°C, de camping lag in de schaduw en 500 meter na de start gingen we linksaf omhoog, direct de Côte de Wanne op. Lachen! Met stalpoten een kilometer of vier zien omhoog te harken. Dat was niet lekker en de vermoeidheid was bij velen goed merkbaar. Toen ik boven kwam, zag ik vlak voor mij een fietser van zijn fiets vallen, die op straat bleef liggen. Ik zette aan om te helpen, maar zijn maats waren al begonnen te beademen, naar later bleek een hartstilstand!

De ambulance die met ons meereed was snel ter plaatse, korte tijd later werd de ambulance uit Stavelot al gehoord en is het slachtoffer uiteindelijk per heli naar Luik vervoerd. 's Avonds hoorden we dat hij buiten levensgevaar was. Het was het eerste uur na de Côte de Wanne wel stil in het peloton, dat zal duidelijk zijn.

Het was erg lekker fietsweer die dag en we hadden leuke ontmoetingen met ondermeer de Côte la Vecquee, Côte Henri-Chappelle, de Loorberg en de Bemelerberg. Een kilometer of vijf van Valkenburg werden we een sportcomplex in Sibbe opgestuurd, waar we ons een biertje goed lieten smaken, om vervolgens per team de laatste vijf kilometer naar de Cauberg te rijden, waar de finish lag, bij het Casino. Vanaf halverwege de Cauberg stond het helemaal vol met publiek; familie, sponsoren, afhalers en vrienden van de renners en begeleiders. Snelheid maken kon niet, maar het was wel een heel bijzonder gevoel om zo binnengehaald te worden na acht dagen fietsen. Boven aangekomen konden we de familie omhelzen, bloemen in ontvangst nemen en een welverdiend glas bier met een zak echte frieten! Tijdens de slotceremonie werd de cheque van het totale sponsorbedrag overhandigd aan Artsen zonder Grenzen en werd de reis naar huis aanvaard. Ik heb heerlijk geslapen van Valkenburg naar Lattrop en daarna een dag of vijf geen fiets aangeraakt.

Het doel bereikt!


Het was een bijzondere week, met veel onderlinge verbondenheid. Veel fietsers van allerlei niveaus en allerlei pluimage, van wie we er elke dag veel gezien en gesproken hebben. We hebben respect gekregen voor een dame achterop een tandem, die gillend achter haar bestuurder met snelheden van rond de 95 km/u de bergen af kwam zetten; ze moest vertrouwen op haar stuurman. Het moet gezegd, op de fiets omhoog en omlaag is al een stunt op sommige klimmen, maar die tandem was van een heel andere orde!

Dit jaar rijd ik geen Tour for Life. Niet omdat ik dat niet wil, maar meer omdat het tijdsbeslag wel erg groot is in een periode waarin ik eigenlijk moeilijk weg kan. Neemt niet weg dat ik het jullie allemaal aan kan raden. Zolang je maar in een hotel slaapt.....

Kijk voor meer informatie ook op onze website www.hospitalityforlife.nl daar staan ook de dagverslagen van toen. Voor meer info over de tour: www.tourforlife.nl

Advies voor eventueel geinteresseerden geef ik graag.

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp