Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact juli 2010


In de schijnwerpers 

Een terugkerend onderdeel van Wielcontact is de rubriek "In de schijnwerpers". Aan de hand van een interview wordt één van de leden van de RTC Twente in de schijnwerpers gezet. Deze keer is het de beurt aan Thea en Jeroen Snoeijink, één van de vele koppels binnen de RTC.  Zowel Thea als Jeroen zijn op vele gebieden actief  binnen de RTC,

Tijd voor een interview.

De meeste leden van de  toerclub zullen Thea en Jeroen wel kennen.

Jeroen is bij menigeen bekend als de broer van......, maar weten jullie ook dat Jeroen samen met  Rene Brummelhuis en Marcel Weustink jaarlijks de Wielerronde van Denekamp organiseert. Daarnaast staat hij nog wekelijks zijn mannetje in Groep 1. Ok, winnen doet hij niet zo vaak, meestal moet hij knechten voor zijn broers, maar zo heel af en toe mag hij ook voor zijn eigen kansen gaan.

Thea maakt al jaren deel uit van het bestuur van de RTC en beheert het secretariaat, daarnaast draait ze vrolijk mee in Groep 3. Vraag Thea naar een naam van één van de leden en ze noemt hem of haar bij voor en achternaam en op verzoek met de leeftijd en adres erbij. Hoezo dom blondje! Hoog tijd om het echtpaar Snoeijink eens een keer in de schijnwerpers te plaatsen.

Jeroen is geboren op 04 februari 1961 te Denekamp aan de Nordhornse str. 52 als zoon van Antoon Snoeijink en Marie Hesselink. Naast Jeroen bestond het gezin uit Herman, Suze, Theo en Hetty. Jeroen ging destijds naar de Paus Johannesschool of Zevenster voor de jonge lezers. Na deze basisschool volgden de Mavo, Havo en Pabo. Ondanks een mooie tijd op de Pabo samen met Guido Hemeltjen en Robert Postel, heeft Jeroen de Pabo niet afgemaakt. Als derde zoon uit het gezin Snoeijink zou Jeroen normaliter onder de dienstplicht uit gekund hebben, maar Herman besliste anders.

Herman was te druk als "fietsende" onderwijzer en liet Jeroen knechten als zandhaas in het leger. Na het leger kwam Jeroen als logistiek medewerker / planner in dienst bij Gerlach en vervolgens bij Nedloyd, Van Gend & Loos en tegenwoordig bij DHL in Hengelo.  De meeste woonwerk kilometers maakt Jeroen met de fiets. Wie ziet Jeroen 's morgens danwel 's avonds  niet fietsen naar of van zijn werk?

In zijn jonge jaren was Jeroen niet zo'n fietser, volleybal en klootschieten waren bij Jeroen favoriet. Pas toen Herman een Zieleman racefiets beschikbaar stelde, liet Jeroen zich overhalen. Helaas moest hij de fiets delen met zijn broer Theo die zijn conditie hoopte te verbeteren en een punt wilde zetten achter zijn "junk" verleden.

Nadat Jeroen eerst enkele jaren had gefietst met Ben Kooiker en Robert Nieuwkamp (de zoon van de criterium specialist Henk Nieuwkamp!) sloot hij zich aan bij de RTC Twente.

Van Theo Post kreeg Jeroen de eerste nuttige tips tijdens het wielrennen. Theo had echter evenals zijn broer Peter beter in de ploegleiderswagen plaats kunnen nemen, want het eerste (Tol)bultje werd Theo Post te machtig en Theo moest de groep laten lopen. Gelukkig bevonden zich in de groep ook mannen als Gerard Meijer, Teun van Deth en Herman Leferink. Ook deze mannen voorzagen Jeroen van allerlei goed bedoelde aanwijzingen.

Het wielrennen ging Jeroen maar ook Theo steeds beter af. Ze konden zich weliswaar nog niet meten met hun grote broer, die in die jaren bij de amateurs de ene na de andere wedstrijd won, maar in de wilde koersen deden Jeroen en Theo mee voor de ereplaatsen.

In Aalten werd Jeroen nog nipt verslagen maar in Hardenberg won Jeroen zijn eerste wedstrijd. De afvalrace in Hardenberg was een Denekamps onderonsje. Robert Postel, Marcel Weustink, Theo en Jeroen Snoeijink mochten in de laatste ronden onderling uit gaan maken wie de winnaar ging worden.

Marcel zorgde er drie ronden voor tijd voor dat Robert de wedstrijd moest verlaten door hem "per ongeluk" in de hekken te rijden.  Om Marcel te citeren "dat is er weer één minder". Helaas moest Marcel  de volgende ronde tot zijn spijt constateren dat deze actie hem een leegloper had opgeleverd en  Marcel was daarmee de volgende afvaller. De strijd ging derhalve tussen de gebroeders Snoeijink. Theo de betere sprinter van de twee, wist dat hij als eerste uit de laatste bocht moest komen, echter Jeroen dacht er net zo over en probeerde in de laatste bocht onderdoor te komen. Dit bleef echter niet zonder gevolgen. Theo raakte hierdoor van zijn ideale lijn af en moest corrigeren, dit ging uiteindelijk net goed maar helaas de ketting lag ernaast. Jeroen bleef ternauwernood overeind maar mocht de hoofdprijs in ontvangst nemen. Dat deze overwinning niet echt werd gevierd in de familie Snoeijink moge duidelijk zijn, maar Jeroen zijn eerste overwinning was een feit.

Toen Jeroen in 1983 de militaire dienst erop had zitten en genoeg ervaring had opgedaan bij de wilde koersen, besloot hij een licentie aan te vragen. Zowel bij de Amateurs als bij de Liefhebbers werden diverse ereplaatsen behaald. Maar in tegenstelling tot zijn broers Herman en Theo bleven eerste plaatsen achterwege.

In 1988 leerde Jeroen, Thea  kennen bij de Kul en hield hij op met wedstrijd fietsen. Jeroen had een nieuwe passie gevonden en liet zich verleiden. Thea werkzaam bij burgerzaken in de Gemeente Denekamp had haar huiswerk gedaan. Vanwege het verlengen van de pas was ze op de hoogte van Jeroen zijn persoonlijke gegevens. Het was voor Thea liefde op het eerste gezicht. Zelfs het verschil in leeftijd deed haar niet schrikken en via, via werd een afspraakje bij de Kul geregeld. Jeroen greep deze kans met beide handen aan en liet Thea niet meer los!

Een tijdje lang heeft Thea gewacht op een romantisch huwelijks aanzoek van Jeroen, maar jullie raden het al, Jeroen had geen haast en wilde eerst het huis afbouwen. Op 18 november 1993 was het echter zover, Thea had een bruiloft geregeld en nu moest het er maar van komen.  Jeroen kon er niet langer voor weglopen en gaf zijn ja-woord.

Op 4 maart 1999 werd de eerste zoon van Thea en Jeroen geboren, Bart. Lars volgde niet lang daarna op 2 augustus 2000. Het gezinnetje Snoeijink was compleet.

Thea, geboren op 12 december 1967  in Agelo,  is een dochter van Harrie en Betsie Arens. Naast haar tweelingzus Petra  heeft Thea twee broers.  Voordat zij samen met Jeroen ging bouwen aan de Bögelskamp in Denekamp heeft ze jaren gewoond in Tiligte.  De eerste 18 jaren verbracht Thea in Agelo en daar viel op sportgebied voor haar niet zoveel te beleven.

De schade wordt echter tegenwoordig ingehaald. Naast fietsen, zwemt Thea regelmatig of kun je haar bij Joy-Inn tegenkomen. Ook hardlopen doet ze niet onverdienstelijk. Zo werd ze in de  winter van 2008 3e bij het NK veldloop voor ambtenaren. En of dat nog niet genoeg is, ook het tennissen gaat haar goed af, zo is ze als eens Denekamp's kampioen  geweest. Dubbelen met Jeroen doet ze niet meer, Thea is de goed bedoelde opmerkingen van Jeroen meer dan zat en dubbelt inmiddels met een andere tennispartner.

Fietsen bij de RTC  Twente doet Thea sinds begin jaren negentig. Op een afgedankt fietsje van de familie S   (We noemen geen namen!), deed Thea haar eerste pijnlijke ervaring met de racefiets op. Jeroen had zijn wielerbroek niet af willen staan en zo reed Thea al schurend op haar zadel rond. Wellicht was het met voorbedachte rade en zag Jeroen destijds al zijn zondagochtendje fietsen met de toerclub in gevaar komen. Thea had echter de smaak te pakken en melde zich aan bij de RTC Twente. Daar kreeg ze de nodige aandacht van haar mannelijke collega's en fietste ze nooit alleen. Er was altijd wel een vrijwilliger die even wilde drukken als Thea een (vermeend) gaatje liet vallen. Thea's aanwezigheid was ook de jubileumcommissie en het bestuur van de RTC Twente niet ontgaan.

In 2002 maakte Thea zich verdienstelijk voor de jubileumcommissie en in 2003 werd Thea door Rene Borgerink gevraagd voor een bestuursfunctie.

Thea gaf aan dat ze niet teveel tijd had als jonge moeder, maar Rene wist haar zorg weg te nemen en gaf aan dat het secretariaat bij de RTC Twente heel weinig tijd vergt.

Thea liet zich overhalen en heeft het geweten, weinig tijd is een rekbaar begrip. Gelukkig toonde het thuisfront, haar werkgever de gemeente Losser en sinds 2008 de gemeente Dinkelland iets meer begrip en knepen af en toe een oogje dicht als Thea weer eens druk was met de RTC Twente.   Ook de crosscommissie, de Stichting  Run Bike Run  / Wielerronde van Denekamp en de organisatie van de Koninginnedag puzzelrit deden niet vaak tevergeefs een  beroep op haar. Nog  één klein jaartje doorbijten en haar bestuurstermijn zit erop.

Een ervaring rijker een illusie armer zullen we maar zeggen!

 

Emiel Nijhuis


 

 

 

Alpe d'Huzes


 

Alpe d'Huzes is een jaarlijks terugkerend evenement om geld in te zamelen voor het KWF. 3 juni jl. deed Jeroen Nijhuis hier aan mee, hieronder een verslag van zijn ervaringen.

Op donderdag 3 Juni 2010 heb ik meegedaan aan de actie Alpe d'HuZes.

Hierbij is het de bedoeling om zes keer de alpe d'Huez op te fietsen met maar 1 doel: zoveel mogelijk geld ophalen voor het KWF. Met een totaal van 2600 deelnemers moest dit wel een mooi bedrag opleveren. Als teamcaptain heb ik een team van 8 mannen en 1 vrouw opgezet. Bijzonder in ons team waren een jongen die met een ligfiets meedeed omdat hij 1 arm mist en een dame die op dit moment zelf vecht tegen kanker.

Na een weekje voorbereiding in de franse Alpen en de nodige klimkilometers was het donderdag 3 Juni om 3:00uur 's nachts opstaan. Snel ontbijten, voor zover dat gaat op dat tijdstip en vervolgens in de auto voor een ritje van 20 minuten richting de voet van de alp.

Daar aangekomen om 4:30 stonden er al honderden deelnemers in het donker te wachten op het startschot, dat om 5:10 werd gegeven. Langzaam kwam er beweging in de rij en om 5:25uur ging ik voor het eerst over de startmat. Deze lag bij de rotonde in Bourg d'oisans, de finish bij het  "Palais des Sport". De eerste kilometers gaan nog in het donker wat een geweldige ervaring is, in het donker de alpe d'Huez beklimmen. Na een paar bochten heb ik een mooi overzicht naar beneden en zie een kilometers lang lint van lampjes omhoog gaan. Eenmaal halverwege de klim is het wel goed licht geworden buiten en zie ik in elke bocht de tientallen kaarsen staan die daar ter nagedachtenis aan dierbaren zijn neergezet. Omdat het toch nog niet al te warm is besluit ik maar stevig door te trappen om het warm te houden. Hierdoor kom ik na 1 uur en 1 minuut over de finishmat boven. De afdaling is zo vroeg op de dag, als er nog geen enkel teken van de zon is, best koud. De winterhandschoenen zorgen voor een beetje warmte en eenmaal beneden ga ik meteen door voor de 2e klim.

Tijdens de 2e en 3e klim doe ik het rustiger aan, de dag is immers nog lang. Als ik teamgenoten inhaal blijf ik er even naast rijden om hen op te peppen voor zover dat nodig is. Bij de 4e klim komt de zon er goed door en wordt het al flink warm buiten.

Met ruim 2600 deelnemers klimmend en dalend is het behoorlijk druk op de weg. Omdat er ook nog lokaal verkeer rijdt is het best gevaarlijk tijdens het dalen. Dit blijkt als ik in mijn 4e afdaling een fiets tegen de rots zie staan en iemand de ambulance wordt ingeschoven. Met toch enige schrik daal ik heel rustig verder. Later hoorde ik dat zijn remkabel in de afdaling geknapt is en hij via een vrachtwagen tegen de rots tot stilstand is gekomen. De volgende dag horen we dat hij gelukkig buiten levensgevaar is.

Klim 5 gaat eigenlijk makkelijker dan alle vorige klimmen. Ik neem alle tijd om de aanmoedigingen van de duizenden toeschouwers langs de hele route in ontvangst te nemen. Zie kinderen van een jaar of 10 omhoog fietsen en haal mensen in met een fotootje van een overleden dierbare aan hun zadel geplakt. Dan weet je ook meteen weer waarom je aan dit zware evenement meedoet.

De laatste klim gaat nog in 1:06uur en om 14:25uur rol ik over de finish. Moe maar voldaan wacht ik daar op de rest van het team. Uiteindelijk halen 666 deelnemers het om 6 keer de Alp op te fietsen. En dat het niet voor niets is geweest blijkt wel uit het bedrag dat wij bij elkaar gefietst hebben.  Nu al is er  ruim 10.000.000 Euro bij elkaar gefietst met 2600 kanjers. Het rekening nummer is nog niet gesloten dus als iemand van jullie nog wat  wil overmaken hierbij het rekening nummer van het KWF fonds: 37.31.46.116 (  t.a.v. stichting Alpe d'HuZes te Everdingen)
Als mensen Jeroen persoonlijk willen sponsoren kan dat via de volgende link: http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/boeskoolmenneke/team/
Op beide manieren komt het geld gewoon bij het KWF terecht.
  
Groet
Jeroen Nijhuis

 

 

 

D. Railleur

 

In ieder wielcontact zal D. Railleur een stukje schrijven over wielrennen binnen de club of over wielrennen in zijn algemeenheid. Hij fietste ooit tussen de grote namen in het profcircuit en fietst nu nog regelmatig in zijn vrije tijd. Ook schrijft hij columns voor verschillende dagbladen en wielertijdschriften.

 

Te Koop: Specialized S-WORKS met trapondersteuning

 

Deze Specialized S-WORKS uit 2010 heeft slechts 450 kilometer gereden en is goed onderhouden door de professionele mecaniciens van SAXO-BANK. Zie internet:

http://www.specialized.com/nl/nl/bc/SBCBkModel.jsp?spid=45875&eid=4350&menuItemId=9395

- Afmontage:               Shimano Dura-Ace 7900 Dubbel 39-53,

- Wielen:                      Shimano Dura Ace Wielset WH-7850 C50 TU Carbon

- Kleur:                       Mat-zwart met witte en rode transfers,

- Kabels:                     Wit,

- Prijs:                         N.o.t.k.

- Telefoonnummer:      (0541) 35 25 56, na 17:00 uur

 

Het zou zomaar kunnen dat jullie een dergelijke advertentie op korte termijn in een wielermagazine of op marktplaats aantreffen. We hebben er vaak om moeten lachen als er grapjes over werden gemaakt, maar het lijkt erop dat de trapondersteuning zijn intrede doet. En nee, je moet er geen flauwe grappen om maken, het is juist een uitkomst! Als je je realiseert dat RTC Twente vergrijst, biedt het veel leden juist weer volop mogelijkheden. Binnen groep 1 zorgt het natuurlijk ook voor een probleem, want hoe eerlijk kan de "wedstrijd" dan nog worden verreden? Moeten er twee klassementen worden bijgehouden? Ik zie overigens de beelden al wel voor mij; Leo Engbers, Jan Eppink en Erwin Nijboer duelleren weer volop mee voor de eindoverwinning. Herman Snoeijink knoopt er nog een paar jaartjes achteraan en rijdt op zijn 70ste ook nog steeds in de kopgroep mee. Zelfs Johan Busscher durft de gok weer te wagen! Wat zal dat prachtige beelden opleveren zeg.

 

Wat voor mij nog niet helemaal duidelijk is, is de aanschaf van de nieuwe S-WORKS door Wim Nijmeijer. In ieder geval komt de aanschaf in een totaal ander daglicht te staan. Zou deze fiets al trapondersteuning "proof" zijn? Heeft deze fiets al trapondersteuning? De laatste tijd is hij niet meer gesignaleerd bij de tourclub en dat maakt het extra verdacht. Wordt er soms nog hard gesleuteld aan het prototype? In het vroege voorjaar reed hij wel volop mee. Het idee dat het een testfiets was voor Fabian Cancellara wordt steeds aannemelijker. Zeker nu hij de afgelopen 2 maanden niet of nauwelijks meer met groep 1 heeft meegefietst. Op deze manier roep je de verdenking wel over jezelf af! Het lijkt erop dat het doek voor de "mechanical-dope" valt. Het gebruik van deze doping past overigens wel bij Wim, traditionele dope zal hij natuurlijk nooit gebruiken!

 

Ik ben blij dat het bestuur weer actief met de website aan de slag gaat zodat ik af en toe weer artikelen kan aanleveren. Ik heb het gemist om speciaal voor jullie te schrijven. Hou dus regelmatig de site in de gaten!

 

Salut,

 

D. Railleur.

 

Groep 1 naar de Dolomieten

 

Nagenoeg ieder jaar organiseert Groep 1 een fietsweekend, vaak gekoppeld aan een uitdagende ronde op de laatste dag van het weekend. Dit jaar is Arabba weer aan de beurt.

Ongeveer 14 mensen hebben zich al opgegeven om het laatste weekend van Augustus weer flink veel hoogtemeters te maken. Arabba is gelegen aan de zuid-oostpunt van het Sella-massief en geeft de fietser vele mogelijkheden om mooie compacte rondjes te fietsen. Zo is er het rondje om het Sella-massief van ongeveer 50 kilometer, maar wel met 4 cols; Pordoi, Sella, Gardena en Campolongo. Ook aansprekende klimmen als de Fedaia, Tre Cime, Alpe di Pampeago en zelfs de Kronplatz behoren tot de mogelijkheden! Ook is er al een voorstel gedaan om de Dolomieten-marathon te fietsen, 4100 hoogtemeters over 7 cols. Het belooft dus een uitdagend, sportief en uiteraard gezellig weekend te worden.

 

 

 

Niek Velthuis wint ICC

 

Voor het eerst dit jaar heeft de OWC de Inter Club Competitie georganiseerd. Een laagdrempelig wedstrijdcircuit op de Herman Siers baan, met als doel de OWC-leden wedstrijdervaring op te laten doen. Met een gemiddelde deelname van ongeveer 30 renners per keer is de doelstelling zeker gehaald en zal de OWC deze competitie ook volgend jaar weer organiseren. Niek Velthuis bleek na 11 wedstrijden de beste te zijn, hij bleef hierbij Stefan Pernetta, die pas op de laatste avond de tweede plek veiligstelde en Jeroen Nijhuis (3e) voor. Jeroen moest wel vanwege zijn Alpe d'Huzes avontuur 3 juni verstek laten gaan en zo belangrijke punten voor de eventuele eerste plek misliep. Al met al een prima initiatief, waarbij niet alleen Niek, Stefan en Jeroen, maar ook andere RTC-leden aardig mee hebben gedaan. Zie voor de uitslagen: www.owc-oldenzaal.nl

 

44 


En weer gaat het mis op het WK voetbal; in de wedstrijd Duitsland-Engeland verdwijnt de bal in het doel, zeker 30 centimeter achter de lijn. De hele wereld ziet dat het een goal is behalve de mensen die het moeten beslissen. Ironisch genoeg lijkt het een herhaling van 44 jaar gelden toen Duitsland benadeeld werd en een duidelijke bal op de lijn toch als goal werd gezien. Mochten er nog twijfelaars zijn die heftig aan het discussiëren zijn gegaan of er TV-beelden moeten worden gebruikt, dan moesten deze toch wel erg sterk in hun schoenen staan na de zuivere buitenspelgoal van Argentinië tegen Mexico. Hierbij was de grensrechter toch duidelijk zichtbaar aan het overleggen met de 4e official en toch werd de goal niet afgekeurd. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de beelden in het stadion zichtbaar zijn geweest!!

Charme van het spel??  Stel je voor: een wielerwedstrijd waarbij de zogenaamde winnaar duidelijk zichtbaar op de finishfoto geklopt wordt en deze foto ook voor iedereen, die bij de huldiging aanwezig is, zichtbaar is! Gelukkig liet Nikki Terpstra geen ruimte voor discussie en wordt ruim eerste voor een blunderende Rabobankploeg ( lees Pieter Weening)  op het NK en stond enkele uren voor de wedstrijd Duitsland - Engeland wel verdient op de hoogste trede van het NK-podium. 

 

Grand Depart

Aanstaande Zaterdag is het dan zover: de start van de Tour de France in Rotterdam. Natuurlijk net als bij de Giro een uitstekend stukje promotie voor met name Rotterdam, maar ook voor Nederland. Als de TV-beelden net zo spectaculair zijn als die van de Giro dan zitten we goed. Natuurlijk zullen ook velen de proloog "live" gaan bekijken. Zo vaak komt het niet voor, dus als je dan toch in de buurt bent.... Het parcours is supersnel, met slechts 6 echte bochten in de 8,9 kilometer en twee obstakels in de vorm van de Willemsbrug en de Erasmusbrug is dit een echt geweldig mooi parcours voor een proloog.

Overigens scoort Nederland het beste als het om Tourstarts gaat buiten Frankrijk. Het is voor de 5e keer dat de Tour in Nederland start. Niet altijd even succesvol, want bij de proloog in 1978 te Leiden, ging alles verkeerd wat verkeerd kon gaan.

 

Groep 2 naar de Vogezen

 

Nu groep 2 eindelijk een vaste vorm heeft aangenomen, vonden de leden van Groep 2 het de hoogste tijd worden om evenals de andere groepen bij de RTC Twente een clubweekend te organiseren. Er is inmiddels een datum en een bestemming vastgelegd. In het laatste weekend van September  (24-09 t/m 26-09) reist Groep 2 af naar de het plaatsje Munster dat midden in de Vogezen ligt.

Het plaatsje Munster, dat ook al eens door Groep 1 als bestemming is gekozen, ligt aan de voet van de Petit Ballon en dicht in de buurt van andere kuitenbijters zoals de Grand Ballon, de Ballon d'Alsace en de col de la Schlucht. De cols zijn weliswaar wat minder hoog dan in de Alpen maar niet minder zwaar. Naast een sportieve uitdaging staat de gezelligheid voorop. Er hebben zich inmiddels 8 personen aangemeld, diegene die ook zin hebben aan een tripje naar de Vogezen kunnen zich aanmelden bij Raymond Hofstee (raymond.hofstee@hetnet.nl)

Fietsen  in de Zwitserse Alpen

Bijna elk jaar maakt een aantal fietsers van Groep 3 ( Harry Bodde-Herman Haamberg-Edwin Hampsink-Ben Koekkoek - Jan en Frans Oude Nijeweme-Eric Sanderink en de schrijver van dit stukje proza)  een meerdaagse fietstocht door een andere omgeving dan Twente of het aansluitende Duitse grensgebied . Zo werden  de Vogezen , de  Dolomieten en de Limburgse heuvels  in het verleden al eens  met een bezoek vereerd.Dit jaar werd op aanraden van enkele klimfanaten van Groep 1 gekozen voor Andermatt in de Zwitserse Alpen.Begin maart werd de eerste vergadering belegd en besloten werd om op 9 juni te vertrekken,3 dagen te fietsen en om op zondag 13 juni huiswaarts te keren. Groep 1 had goede ervaringen met Gasthaus Skiklub in Andermatt  en nadat de reservering akkoord was ,  konden de voorbereidingen beginnen.

   

 

Doordat er vanaf half december t/m half februari door de weersomstandigheden bijnaniet op de mountainbike gefietst was, viel de conditie bij het begin van het wegseizoen nogal tegen  en hierdoor moest er flink getraind worden.Toertochten in binnen- en buitenland , clubritten , klimsessies in Gildehaus, ritten naar de Holterberg , niets was te veel om de  conditie en het klimvermogen te verbeteren.Een week voor vertrek was iedereen er klaar voor en werden op een  laatste bijeenkomst de laatste puntjes op de  bekende I gezet.Helaas moest onze bijna nestor en mecanicien van het gezelschap , Harry Bodde , op het laatste moment afzeggen , zodat we nog met 7 overbleven.De vooruitzichten qua weer waren niet best doch we besloten om toch te gaan , in de hoop dat het niet zou regenen en dat de passen   geopend zouden zijn.Woensdag 9 juni was het vertrek vanuit het centrum van Beuningen gepland  en nadat Herman  de laatste koe gemolken had en gearriveerd was , vertrokken we vol goede moed om 6.00 uur.Zonder oponthoud en met een paar kleine pauzes om de innerlijke mens te versterken en de beentjes te strekken , kwamen we om 16.30 uur in Andermatt aan.Bij Altdorf aan het zuidelijke puntje van de "Vierwaldstaettersee " gaf de thermometer in de auto van Edwin  nog 31 graden aan , doch in de laatste 30 km naar Andermatt  daalde de temperatuur met 0.5 graad per km en begon het ook nog te miezeren.Het gerstenat in het voorcafe van ons Gaestehaus smaakte er niet minder om en ook de maaltijd nadien was uitstekend.Het miezeren ging over in regen en ook de voorspellingen voor donderdag waren niet geweldig,dus tijd om naar bed te gaan en te dromen dat we gingen klimmen gelijk de "Adelaar van Toledo" 

 

Donderdag 10 juni 

Om 7 uur stonden de eersten al buiten om alvast van het uitzicht vanaf ons verblijf te genieten, doch dat viel tegen , het regende nog steeds en de toppen van de bergen waren door de wolken  bijna niet zichtbaar. Tijdens het ontbijt om 7.30 werd besloten om 30 km met de auto naar het noorden naar Altdorf te rijden ( waar het gisteren nog 31 graden was) om vandaar uit de Klausenpass ( 1948 m)  te beklimmen.De klim bleek niet eens zo stijl , doch de totale lengte tot de top  was 25 km en dat was voor de meesten toch wel een een hele kluif.Onderweg was het echter puur genieten qua natuur en vergezichten. Na gedane fietsarbeid was het  in het restaurant bovenop de top dan ook extra genieten van de  koffie met gebak.Bij aankomst in Altdorf hadden we al gemerkt dat er een straffe fohnwind woei (windkracht 6) en dat maakte het afdalen des te gevaarlijker , doch iedereen kwam zonder ongelukken beneden.Omdat het nog te vroeg was om aan de pils te gaan, hebben we nog 40 km langs het Vierwaldstaettermeer gefietst met onderweg nog een kop  koffie , geserveerd door lieftallige Chinese dames ( aldus de kenners onder ons )Terug in het hotel was er tijd voor een lekker koud pilsje , een warme douche en een heerlijke maaltijd.Nadien hebben we nog een bezoek gebracht aan de plaatselijke disco , waar we helaas de enige bezoekers waren , dus na 1 pilsje hadden we het wel bekeken. 

 

Vrijdag 11 juni

Om 7.00 uur waren de eersten al  wakker , niet alleen om te kijken hoe het weer was , doch ook om de eetzaal te versieren: de bergkoning onder ons , Herman Haamberg , vierde vandaag zijn verjaardag en dat konden we niet onopgemerkt voorbij laten gaan.Na de felicitaties werd er een stevig ontbijt genuttigd , want we wilden vandaag over 3 passen fietsen , dus we konden wel wat extra energie gebruiken.'s Morgens om 9.00 uur bij het vertrek was het gelukkig droog en de voorspellingen voor deze dag waren ook goed.Eerst fietsten we richting de  Furkapass op 2431 m , hetgeen 20 km klimmen betekende. Bovenop deze pass , vandaag voor het eerst geopend , was het kaal en koud , dus besloten we om meteen aan de afdaling te beginnen en in het dal de voorraad koolhydraten weer aan te vullen.Terwijl we op het terras zaten , begon zelfs het zonnetje te schijnen en zo begonnen we onder ideale omstandigheden aan de langste klim van deze dag ( 25 km)  naar de Nufenenpass op 2478 m.

Onderweg was het weer puur genieten van alles wat de Zwitserse Alpen te bieden heeft : prachtige vergezichten , diepe dalen , steile bergwanden , waar vanaf het water naar beneden kletterde , echter ook lange rechte stukken vals plat met af en toe een bocht in de verte.

 

 

 

  

 

Het was meer dan afzien , doch op de top was al het leed vergeten en was iedereen trots op de geleverde prestatie.Ondertussen was er ook een groep motorrijders gearriveerd en sommigen van ons  vroegen zich af  of deze hobby  qua lichamelijke inspanning niet beter bij hun leeftijd zou passen.In het restaurant bovenop de Pass kwamen we weer op adem en genoten we  van een heerlijke kop koffie met "Torte".Na een lange en volgens sommigen mooie afdaling ( hoe komen ze erbij) kwamen we aan in Airolo om vandaar uit te beginnen aan de laatste klim van deze dag naar de top van de St. Gotthard ( 2408 m)Ben  was hier met Groep 1 al eerder geweest en loodste ons naar boven , eerst nog over asfalt , daarna over kasseien totdat  de weg afgesloten  was werd door een hek , terwijl we reeds 4 km geklommen hadden.Fietsers laten zich echter door niets en niemand tegenhouden , dus Ben ging achter het hek even  op verkenning."Jongs , umdreaien , dat wot nig wat" riep hij toen hij na een tijdje terug kwam. De weg was namelijk onbegaanbaar geworden door stenen en omgevallen bomen.Na een ongeveer 1 km dalen konden we tot ons geluk zo overstappen op de autoweg naar de St. Gotthard en de klim via deze weg was redelijk te doen ( behoudens een stuk door een tunnel , wat eigenlijk vragen om ongelukken was)Bovenop de St.Gotthard was het nog kouder dan op de andere passen , er lag zelfs nog 2 meter sneeuw , dus toen iedereen er was , werd er snel  naar Andermatt afgedaald.Aangekomen  bij het hotel hadden we 110 km op de teller staan.Na een heerlijke douche en het avondeten ( met  een extra versierd toetje voor de jarige) werden er nog een aantal pilsjes gedronken op de verjaardag van Herman en ging iedereen met een voldaan gevoel naar bed , om zo uitgerust aan de laatste dag te beginnen. 

Zaterdag 12 juni   

's Nachts begon het echter  te regenen, tijdens het ontbijt regende het nog en de voorspellingen voor deze dag waren ronduit slecht.Vanuit het hotel kon men door de laaghangende bewolking  slechts 300 m ver kijken , waar we vanzelfsprekend niet vrolijk van werden.Wat te doen : fietsen in de stromende regen ( dus  ook klimmen en dalen) was voor niemand een optie , de hele dag wachten op de dag van morgen ( zouden we toch vertrekken) ook niet en daarom werd besloten vandaag al te vertrekken naar Nederland.In een mum van tijd had iedereen zijn koffers ingepakt , werd de rekening betaald ( dank aan de hotelhouder want de wel gereserveerde , doch niet gebruikte nacht,  werd niet in rekening gebracht) en zo verlieten we om 10.00 uur Andermatt om aan een voorspoedige terugreis te beginnen. Zo kwam er een eind aan 2 dagen fietsen in Zwitserland , wat er eigenlijk 3 hadden moeten zijn.Echter ook deze 2 dagen hebben we met zijn allen genoten van de Zwitserse Alpen, de lange beklimmingen en de mooie afdalingen en ook niet onbelangrijk , een perfectie accommodatie.Alles is zonder ongelukken of pech ( slechts 2 lekke banden) verlopen en we kunnen ons weer opmaken voor een volgend fietsavontuur. 

 

Jos Visschedijk 

 

P.S. voor de nieuwsgierigen onder de lezers : Herman is 55 jaar geworden.        

 

 

 

 

 

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp