Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact juli 2013

 



Jubileum Weekend RTC Twente meer dan geslaagd! (door Emiel Nijhuis)


De jubileum commissie bestaande uit Quido Degen, Martin Timmerman, Rene Brummelhuis, Jos Visschedijk, Jan Arends en Jaap Bouma kan terugzien op een meer dan  geslaagd jubileum weekend. Op 1 en 2 juni werd ter ere van het 35 jarig jubileum van de club een tweedaagse fietstocht met overnachting georganiseerd voor de leden.
Maar liefst 80 leden hadden zich aangemeld voor de tocht. Alle groepen binnen de RTC waren goed vertegenwoordigd. Onder de deelnemers bevonden zich verrassend veel vrouwen. Wie durft nu nog te beweren dat de RTC een oude mannen vereniging aan het worden is?  Nadat de voorzitter zich als laatste (oeps!) gemeld had bij Concordia, kon de groepsfoto gemaakt worden. Helaas was onze hoffotograaf Martin Kolbrink al vertrokken, maar Ria Kamphuis was een goede stand –in. (zie onderstaande foto).  Voor wie de foto nog niet gezien heeft in Dinkelland Visie hieronder is de foto nogmaals weergegeven.

Een mooi stel!


Ondanks een klein beetje motregen aan het begin van het vertrek was iedereen goed gemutst.  Wat wil je dan ook een volledig verzorgd weekend in het buitenland voor het luttele bedrag van 25 euro eigen bijdrage!
Zoals aangegeven door de jubileum commissie werd koers gezet naar Duitsland.
Druk werd gespeculeerd wat de eindbestemming zou gaan worden. De voorrijders met GPS waren weliswaar op de hoogte maar zonder routebeschrijving bleef de rest van de RTC’ers nog even in het ongewisse.    
De westenwind blies de RTC’ers lekker in de rug en via Bardel, Gildehaus en Ochtrup diende de eerste pauze plaats zich dan ook al snel aan. Het stijlvolle café luisterde naar de veelbelovende naam Blei Frei.

Op het terras buiten was het helaas nog te koud maar binnen bij de openhaard  was het goed toefen. De koffie en de appeltaart smaakte heerlijk.
Net toen de eerste RTC’ ers een oud bruin wilden bestellen  werd besloten de tocht voor te zetten. Al snel moest de Schöppingerberg worden genomen. Jos Wageman, die blijkbaar alleen maar gewend is om op de grote plaat te rijden, gooide in deze klim de ketting eraf toen hij terug wilde schakelen en moest van de fiets.
Ook Marcel Weustink had materiaalpech maar na dit oponthoud ging het via prachtige binnenwegen in ras tempo richting tweede pauze plek.
De appeltaart was nog niet verteerd of het middag eten diende zich al aan.
Nee tijdens het clubweekend hoef je echt geen hongerklop te krijgen of te denken dat je enkele kilo’s kwijt raakt!
Zoals te doen gebruikelijk werden de RTC’ers op een pasta maaltijd getrakteerd.
Er stond een prachtige serveerster achter de balie en de eerste rij met huwbare mannen van de RTC had zich al gevormd voor het plaatsen van een bestelling.
Helaas deze mannen kwamen bedrogen uit, er was een lopend buffet geregeld, zelfs het drankje werd niet gebracht!
Het nazitten duurde ook bij deze pauze plaats maar kort, want velen wilden snel door naar de eindbestemming Tecklenburg.

Via een prachtige route en een lastige klim werd uiteindelijk de jeugdherberg in Tecklenburg bereikt. Deze prachtige jeugdherberg ligt boven op de berg dicht tegen de binnenstad van Tecklenburg aan. Vanaf het terras is er een prachtig uitzicht op de omgeving.  Helaas was de zon nog niet doorgebroken en werd besloten binnen in de herberg een biertje te drinken i.p.v. op het terras.
Het mocht de pret niet drukken, dat het vandaag koud was geweest was aan de bierafzet niet te merken. Het leek wel of iedereen uitgedroogd was.
Gelukkig was er voldoende bier ingeslagen en kon de dorst gelest worden.
Na een heerlijke douche en een kleine stadswandeling konden we aanschuiven voor het avondeten. Ook hier was de herberg berekend op de hongerige wielrenners. Velen gingen minimaal twee maal langs het lopend buffet en zelfs de schnitzels werden aangevuld.
Na het eten werden alle RTC’ ers via het spelletje "petje op / petje af" op hun kennis getest. Niet alleen werden er door Quido op humoristische wijze vragen over wielrennen gesteld, ook de kennis van de social media werd getoetst.
Mede vanwege de mooie prijzen deed iedereen enthousiast mee.  Vooral bij de hoofdprijs “Grote beurt bij Michel” deden de dames erg hun best!
Het officiële gedeelte van de feestavond werd afgesloten met een buut van onze eigen Wim Krabbe.  Deze buut, waarmee Wim jaren geleden furore maakte op de gala van de Kottelpeern, was ge-update. Niet alleen Garage Mensink, Gerardje Gelink en Lap Hermelink waren verdwenen ook de onlangs afgebrande shoarma tent Bella Piramide kwam in de buut naar voren. Ik kiek, ik kiek nog een maol !

Wim in actie.


De buut had aan kracht nog niets ingeboet en een luid applaus viel Wim ten deel.
Na afloop werd er gezellig nagepraat en natuurlijk het biertje mocht hierbij niet ontbreken. Wat wel ontbrak waren de nootjes en chips.  De ploeg Ootmarsum was in alle opwinding, zonder de bus uit te pakken, teruggereden naar Ootmarsum waar ze de 65ste verjaardag van Henk Heerink zijn vrouw wilden vieren.
Omdat de striptease act van Potsie niet op het officiële programma vermeld stond waren de meeste dames al naar bed tijdens zijn optreden.  Ze hebben wat gemist, want Potsie deed niets onder voor een echte gigolo.

Na een voor velen korte nacht zat iedereen de volgende ochtend goed gemutst aan een voortreffelijk ontbijt. Het leek wel een hotel zo ruim was de keuze in beleg en gesorteerde broodjes. Ook aan yoghurt, kwark en muesli ontbrak het niet en alles werd aangevuld.
De groep Ootmarsum was ook vroeg opgestaan en was ruimschoots voor het vertrek terug in Tecklenburg om gezamenlijk met de andere RTC’ers op de fiets huiswaarts te keren.
Allereerst moesten er nog enkele heuvels worden bedwongen, maar al gauw bleek de wind de grootste tegenstander. De animo om op kop te rijden was zeker in onze groep niet erg groot. Wellicht waren de meesten gisteravond te lang blijven hangen!
Des al niet te min schoot het op de terugweg ook lekker op en waren we ruimschoots op tijd voor de soep bij de familie Kuhl in het plaatsje Schale. Er moest even gewacht worden op het terras, maar met de zon erbij was het prima toefen.
De goulash soep liet zich goed smaken en de nadorst deed zich voelen.
De flessen frisdrank waren niet aan te slepen. Alleen Potsie waagde zich onder het moto “ ’s avonds een kearl ’s morgens een kearl” aan een biertje.

Dankwoord van de voorzitter bij Marktzicht.

Rond drie uur werd Denekamp bereikt, en nu waagden ook vele andere RTC’ ers zich aan een biertje. Met patat en een kroket, alsmede een kort dankwoordje en een welverdiend applaus voor de organisatie, werd het weekend afgesloten. 
De leden kijken nu alweer uit naar het 40 jarig jubileum!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stichting Wielerevenementen Dinkelland stelt 2 GPS apparaten ter beschikking!

Beste clubleden, als blijk van dank voor de ondersteuning tijdens de NK Wielrennen in Ootmarsum 2011 heeft de RTC Twente van de Stichting Wielerevenementen Dinkelland een tweetal Garmin GPS toestellen ( type Edge 810 )cadeau gekregen. Dit is prachtig gebaar van deze stichting en de bedoeling is dat jullie als lid van de RTC Twente gebruik gaan maken van deze GPS toestellen.
Ieder lid van de RTC Twente kan een toestel lenen gedurende maximaal één week voor tochten in groepsverband of individueel.
Zit je te denken over de aanschaf van een dergelijk apparaat maar hik je nog een beetje tegen de kosten aan, probeer de Garmin Edge 810 gerust en bel (0541-353774) of mail Jos Wageman jos.joke.wageman@gmail.com even om na te gaan of er een apparaat beschikbaar is.

Klik hier voor meer info over de Garmin Edge 810.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In de schijnwerper (van de redactie)

Gerwin te Velthuis en Rudi Nijmeijer staan te popelen om deze rubriek weer nieuw leven in te blazen en de aftrap hiervoor moet het wielcontact van Oktober dit jaar worden. Als je suggesties hebt voor een persoon of een groep personen, die jouw inziens voor deze rubriek in aanmerking komen dan kun je een mail sturen naar rudinijmeijer@outlook.com, gaarne met motivatie waarom je deze persoon / personen graag "in de schijnwerper" ziet.

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De beloning voor het goede doel! (door Steven Bodde)


In oktober 2012 heb ik besloten om me op te geven voor Alpe d’HuZes 2013. Ik kreeg de kans om mee te gaan met Schuberg Philis, één van de sponsoren uit Amsterdam. De motivatie voor mij om mee te doen, was direct duidelijk, twee ooms in mijn familie zijn overleden aan de vreselijke ziekte kanker. Om die reden besloot ik dan ook bij te dragen aan de financiering van onderzoeken, die kanker in vroegtijdig stadium signaleren.
Maanden aan training gingen vooraf, de mountainbike werd ingeruild voor een cyclocrosser en de winter trainingen verder langer qua afstand. Een hartslagmeter werd gemonteerd op de fiets, het serieuze trainen kon beginnen! Tecklenburg werd 2 x aangedaan, Limburg Mooiste met 175 km en de Holterberg waren onderdeel van het programma.
Op 13 februari moest ik naar het Sportmedisch Adviescentrum in Enschede, voor de verplichte keurig. De test bestond uit bloedrukmetingen, een inspanningstest en het opmeten van generieke gegevens zoals mijn lengte, spiermassa, gewicht en BMI. De uitslag lied geen twijfel over, ik was 16 kilo te zwaar. Na 2 maanden intensief trainen was ik lichamelijk klaar voor het grote doel, 20 kilo lichter en klaar voor het beklimmen van de Alpe d’Huez.

Met schaap op de helm, de teammascotte!!


Zaterdag 1 juni kwamen we aan op de Alpe d’Huez in ons appartement. Ik had me voorgenomen de specifieke klim niet in de voorbereiding te fietsen, dit zou afleiding veroorzaken of me alleen maar aan het twijfelen brengen. Niet gedacht, toch gedaan. ’s Maandags hebben ter voorbereiding op donderdag de Alpe d’Huez beklommen met onze groep, en na 1.15 uur kwam ik bovenop bij Palais du Sport aan. Een prima tijd, de benen voelden goed en het herstel was snel. Geen reden tot zorgen dus.
De bewuste donderdag 6 juni ging om 03.00 uur de wekker, we moesten immers om 04.00 uur afdalen richting le Bourg-d’Oisans. Alles lag al klaar voor de grote dag, de fiets stond te glimmen in de gang. Na een indrukwekkende afdaling in het donker, gingen we met 5.000 fietser rond 04.30 uur voor het eerst over de start.
De groep was groot die naar boven ging, eveneens als het niveau verschil. Na het vinden van mijn eigen tempo werd de eerste klim voltooid in 1.21 uur. Een prachtig gezicht om al die lichtjes te zien klimmen, onbetaalbaar. De benen voelden goed, het begon langzaam licht te worden. Bovenop bij de finish even snel van bidon gewisseld en weer door. De tweede klim verliep ook goed en werd in 1.24 uur afgerond. Ook nu weer snel door, weinig pauze en voor 11.00 uur moest ook de 3e beklimming afgerond zijn.
Na 3 klimmen werd het rond le Alpe d’Huez al wat drukker, duizenden mensen hadden zich verzameld langs de route, om de fietsers aan te moedigen. Een prachtig gezicht. Ook de 4e en de 5e klim verliepen voorspoedig en de benen bleven goed aanvullen. De temperatuur was inmiddels gestegen naar ongeveer 27 graden, maar ook hiervan ondervonden de fietsers weinig hinder.

De laatste loodjes...


De laatste klim was slechts nog een formaliteit, we hadden immers ‘alle’ tijd. Onderweg genieten van het uitzicht en het evenement was het belangrijkste. Na bocht 3 begonnen de mensen zich te verzamelen. Volgens schattingen stonden er meer dan 30.000 toeschouwers, die je voornaam riepen (stuurbordje) en je aanmoedigden. Geweldig om te maken, wat een sfeer. De laatste meters waren emotioneel en heftig. Je beseft je waarom je mee hebt gedaan, waarom je 8 maanden in training bent geweest, waarom je als team € 148.000,- hebt opgehaald. En waarom al deze mensen langs de kant staan, om je te steunen! De laatste klim werd ook voltooid in 1.31 uur, een tevreden laatste rit dus.
Al met al een onvergetelijke dag en bijzondere week. Een ervaring  om je hobby te combineren met een fantastisch doel! De Alpe d’Huez op fietsen ga ik ooit nog doen binnen 1 uur (volgend jaar?), maar door 30.000 mensen naar boven geschreeuwd worden, zal ik nooit meer mee maken!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Angst bij RTC groep 1. (door Mirgo Koehorst, uit de feestgids t.g.v. het huwelijk van Niels en Nicole Koehorst)

Er heerst angst bij groep 1 van RTC Twente uit Denekamp. Angst voor wat er het komende seizoen weer gaat gebeuren. Is het weer de lange tempobeul uit Beuningen die heerst en verdeelt? De afgelopen jaren is er in het begin van het seizoen door Niels steeds langzaam aan zijn vorm gewerkt bij groep 2. Hiermee gunt hij de mannen bij groep 1 in ieder geval nog een aantal weken de kans om zelf voor de winst te kunnen gaan en te denken dat ze écht goed zijn. Maar als dan het ultieme vormpeil bij Niels is bereikt, moeten ze er bij groep 1 toch aan geloven.  Wanneer Niels aan het vertrek staat weet de rest eigenlijk al dat ze voor de 2e plek rijden. Wanneer de tempobeul zich op kop van de groep zet, begint het achter hem te kraken. Volwassen renners hoor je roepen om hun moeder. Bergop is Niels dan ook nog eens de te kloppen man. Meestal wordt solo de top bereikt en is de rest op grote achterstand gereden. Wanneer vervolgens de afdaling met werkelijke doodsverachting wordt ingezet, gaat er een siddering door het peloton. Zo heftig dat zelfs Niels op zijn fiets trilt.

 


De finale komt in zicht. De diesel komt nu pas echt op drift! Inmiddels is de helft van de renners gelost, zit al in de bezemwagen of staat zelfs al onder de douche. Tactisch vernuft is nu vereist, dwing een ander maar op kop. Nu geen trap te veel meer. Niet meer remmen, want alles wat je remt heb je immers te veel getrapt. Eerst het bordje van de anderen leeg eten, voordat de allerlaatste krachtsexplosie vrij komt. Het publiek staat rijen dik langs het parcours en slaat op de reclameborden. Het rode vod van de laatste kilometer nadert. En ja hoor, Niels kan zich niet meer in houden! Hij schakelt naar de 13, zet aan en gaat er ongenadig hard vandoor. De rest kijkt elkaar aan, een enkeling probeert het gat nog te dichten, maar komt er niet meer bij. Niels voelt zijn benen vol lopen, maar schakelt toch nog door naar de 12. Nog 300m! “Het gaat lukken! Ik ga hier winnen!” De ploegleider schreeuwt in zijn oortje. Toch nog doorschakelen naar de 11 en zijn benen branden gruwelijk onder zijn lichaam. Eindelijk durft Niels om te kijken. Ja hoor het gat is te groot, “ik ga hier echt winnen!!” Nog 50 m, recht op zitten, rits dicht, shirt recht, bril in de helm. Armen omhoog, vingers naar de hemel. En hij rolt over de streep, de winst is binnen!
Na de streep verzamelt zicht een mensenmassa om hem heen, maar Niels struikelt en valt op de grond. Daar ligt hij en komt niet overeind. Maar zijn ogen gaan open, badend in het zweet en hijgend als een renpaard. Waar ben ik? Ik lig hier op de grond van mijn slaapkamer, Nicole ligt nog te snurken en de wekker zegt: Zondagmorgen 8:30 uur. Ik sta op, loop naar de kast en pak mij RTC shirtje en broek. Kopje thee en een paar broodjes, bidon en een banaan mee voor onderweg. Pak de fiets van de haak en daar gaan we. Maar wat wordt het groep 1, of toch maar groep 2…………

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Mijn fiets (door Rudi Nijmeijer)


Inmiddels is mijn 69er alweer bijna 5 jaar oud en toendertijd was dit een revolutionair concept; een 29-er voorwiel en een 26-er achterwiel. De theorie hierbij is dat het grote voorwiel de voordelen heeft van een 29-er en een kleiner achterwiel zorgt voor een compacte en dus wendbare fiets. En inderdaad is het verschil duidelijk merkbaar, het grote voorwiel strijkt alles glad en het kleine achterwiel lijkt soms moeite te hebben om de voorkant bij te houden. Logisch dat dit concept is verder ontwikkeld en dat de 29-er zo populair zijn!
Technisch een en ander veranderd aan de fiets: XTR-remmetjes, een lekkere harde carbonvork en een 650b (27,5 inch) achterwiel gemonteerd, misschien wel de meest perfecte combinatie; het voorwiel heeft meer grip nodig en een iets groter wiel is dan ook niet onlogisch. Schwalbe maakt ook bandensetjes met een iets grofer profiel voor het voorwiel! Door het iets grotere 27,5 inch-achterwiel is de fiets een stuk rustiger op snelle een hobbelige stukken.
Ruim 25.000 kilometer staat er inmiddels op de teller en deze hebben me veel plezier gegeven, heel veel kilometers in de sneeuwwinter enkele jaren geleden, maar ook op vakanties in Oostenrijk en Tsjechië.

Duidelijk te zien is het iets kleinere achterwiel.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stefan Pernetta in Canada.

 

Clublid Stefan Pernetta is met zijn vrouw voor onbepaalde tijd afgereisd naar Canada en Alaska, hieronder een foto-impressie.

Je kunt Stefan volgen op: www.facebook.com/stefan.pernetta

 

 

 

 


{linkr:none}

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp