Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

 Wielcontact juli 2014

De Club foto (Bestuur)


De oplettende bezoekers van onze website zullen het ongetwijfeld gezien hebben.  Een nieuwe clubfoto siert sinds kort onze homepage. Een club foto in het prachtige nieuwe groen/wit/zwarte tenue, met het geheel vernieuwde museum Natura Docet Wonderryck Twente op de achtergrond.
De foto is genomen onder een lekker voorjaarszonnetje op 1 juni j.l. Zoals velen van jullie weten was het de tweede poging, nadat een eerdere poging op de tweede paasdag volledig in het water was gevallen. Des te meer verheugd zijn wij als bestuur dat bijna 100 clubleden de moeite hadden genomen om nogmaals te poseren voor de fotocamera van Marcel Morsink. Het resultaat mag er wezen.


Mocht je jezelf nog niet herkend hebben, maar er zeker van zijn dat je op de foto staat, loop dan even langs bij foto Morsink en bestel een mooie uitvergroting op A4 formaat!
De foto van het bestuur met onze sponsoren, Rabobank Twente Oost, Morein Plastics, Welkoop Denekamp en Kamphuis Rijwielen zien jullie binnenkort in de weekbladen voorbij komen.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De 65 van Hennie Kuiper ….. een onvergetelijke dag 
(Hans Stokkelaar en Jan Goossink)

‘Makkers, aan het werk’. Mooier kon Dries van Agt het niet zeggen toen hij zaterdag 21 juni om 9.30 uur het ‘startschot’ loste voor ‘De 65 van Hennie Kuiper’. Het grote peloton kon zich toen in beweging zetten voor een tocht over landelijke wegen in Noordoost-Twente georganiseerd door de vrienden van Hennie Kuiper, De Twentsche Courant Tubantia en Natura Docet Wonderryck Twente. Als een cadeau aan de jarige Hennie Kuiper,  eerder dit jaar 65 geworden. Natura Docet Wonderryck Twente was niet de enige opstapplaats, je kon ook starten bij Erve Kuiper in Noord-Deurningen, het Openluchtmuseum in Ootmarsum en camping De Molenhof bij Reutum. Meer dan 700 fietsers namen deel, waaronder 175 vanuit De Molenhof. Onder de deelnemers bevonden zich veel fietsers die hebben deelgenomen aan de drie reizen naar de Alpe d’Huez die we samen met De Twentse Courant Tubantia hebben georganiseerd.



Kleinzoon Floris (7) mocht de eerste kilometers voorop fietsen. Opa Hennie fietste naast hem.  Op weg naar de eerste stempelpost in Noord-Deurningen: Erve Kuiper, het ouderlijk huis. Daar wachtte een verrassing. Hennie was niet op de hoogte. Van zijn eigen broers en zus kreeg hij daar een gele fiets met trapondersteuning aangeboden. Ter compensatie voor de gele trui die hij nooit in de Tour heeft gedragen. Ook mocht hij van de familie nog een portie kippenbillen met rijst in zijn achterzak steken als eerbetoon aan zijn moeder, want ‘goed eten’ was een ‘must’.



De reacties na afloop waren alleen maar positief. Iedereen had het naar zijn zin. Iedereen heeft genoten. ‘Nog nooit in zijn groot peloton gefietst’, hoorden we na afloop zeggen ‘laat staan onder begeleiding van zes motoren die de kruispunten voor ons hebben afgezet, nog nooit meegemaakt!’.  Alfons Beld en compagnons, bedankt! Je ziet, jullie hebben geschiedenis geschreven. Een woord van dank ook aan een groot aantal vrijwilligers van RTC Twente die spontaan hun hulp hebben aangeboden (wegkapitein, opvang probleemgevallen aan het eind van het peloton, parkeren, enz.).

Heel bijzonder was ook de komst van een zevental toerfietsers van ‘Toer 80’. Een bloeiende  en actieve wielervereniging uit Bellingwolde. Veel leden van deze vereniging hebben ons als trainer geholpen bij de clinics die we georganiseerd hebben als voorbereiding op de beklimming van de Alpe d’Huez, die we voor het Dagblad van het  Noorden twee keer hebben georganiseerd. Er is een ware vriendschap ontstaan. Kijk maar eens op http://www.toer80.nl. Wellicht idee om met zijn allen een keer een toertocht te fietsen in het ‘Grunningse’. Laat maar maar even weten ( goossink@home.nl of hansstokkelaar@hotmail.com). Jammer dat in de laatste kilometers een van hen viel en een sleutelbeen brak. Uit de vele telefoontjes is gebleken dat alles weer goed komt.



Waarom ‘De 65 van Hennie Kuiper’? Kijk maar even naar de expositie over zijn wielercarrière en behaalde successen op de acht Vlinderpunten in Noordoost-Twente en Erve Kuiper. De expositie is tot eind augustus open en ingericht met objecten en materialen uit de Nationale Erfgoedcollectie van het Huis van de Wielersport, het archief van De Twentsche Courant Tubantia en de verzameling van Hennie Kuiper zelf.  Op de acht Vlinderpunten en Erve Kuiper tref je de volgende thema’s aan:

- Natura Docet Wonderryck Twente            Alpe d'Huez 
- Erve Kuiper                    Jeugdjaren
- Arboretum                                  Overwinning Milaan-San Remo 
- Steenfabriek Werklust                Behalen wereldkampioenschap en NK
- De Molenhof                               Overwinning Ronde van Vlaanderen
- 't Vossenveen                              Overwinning Ronde van Lombardije
- Molen van Frans                            Tour de France
- Openluchtmuseum                    Overwinning Parijs-Roubaix
- Erve Huiskes                    Behalen Olympisch kampioenschap

En mocht je ‘De 65 van Hennie Kuiper’ nog een keer willen fietsen, dan willlen we jullie met alle plezier de routebeschrijving en/of een GPS versie (GPX of GDB) van de route toesturen. Stuur dan even een mail naar goossink@home.nl of hansstokkelaar@hotmail.com. Ook heeft het Landschap Noordoost Twente recentelijk drie nieuwe fietsroutes ontwikkeld. Een route van 36, 45 en 47 km langs een aantal Vlinderpunten. Informatie hierover ligt klaar in Natura Docet Wonderryck Twente.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

l'Alpe d'Huzes 2014 (Rick Willemsem)

Woensdag middag zijn we vertrokken om donderdag op de camping aan te komen.
Het was er mooi rustig, eerst even een kop koffie gedronken met de andere Denekampers die al op de camping zaten, daarna de camper uitgepakt.
Vrijdagmiddag ben ik even gaan fietsen, een poging gedaan om de l'Alpe d’huez op te fietsen maar hoe hoger ik kwam hoe slechter het weer werd. In bocht 8 begon het licht te regenen, al snel werd het veel slechter. Ik heb toen maar besloten om weer naar beneden te gaan. Geen slecht besluit want de volgende dag hoorde ik van Ronald Peters dat boven met bakken uit de lucht kwam.

De zeer indrukwekkende klim naar de Galibier, uitzicht richting Lautaret en Briancon.


Zaterdag ben met Mirella Boswerger de Alpe opgefietst, zij had totaal geen "bergervaring" en we zijn samen tot aan bocht 10 gegaan.
's Middags zijn we met de camper de Galibier opgereden. Dat was voor de kinderen een hele belevenis; de hoogte van de berg en de sneeuw die er begin juni nog lag.
Zondags zijn we met de hele groep de Alpe opgefietst.
Ik ben tot aan bocht 16 met de totaal onervaren Tanja Johannink meegefiets, ze deed het prima en we zijn in bocht 7 omgedraaid.
Maandag ben ik met Ronald Peters, Maikel v Benthem de Galibier op gefietst vanuit La Grave (dan heb je de gevaarlijke tunnels gehad). Eerst de Lautaret endan linksaf de laatste steile 8 kilometer naar de Galibier. Een zeer mooie klim!
Dinsdag ben ik vanuit de camping naar "les deux alpes" gefietst, ook een mooie klim. Die dag was het erg warm, waardoor de aanloop naar de voet van de klim met toch 300 hoogtemeters best wel zwaar was.
Woensdag een rustdag we zijn toen met de auto naar de top van de alpe d’huez  gegaan om daar Marcel Harmsen en Marloes Veldhuis aan te moedigen zij zijn hardlopend naar boven gelopen, bijzonder knap! Alleen jammer dat het die dag slecht weer was.

Bovenop de Galibier met Ronald Peters.


Donderdag de grote dag
Ik ben er om 3:15 uitgegaan om goed wat te eten en te drinken. Om 4:15 zijn we naar de start gefietst omn daadwerkelijk om 5:05 van start te gaan. De eerste keer was heel indrukwekkend; met zoveel naar boven, de stilte die alleen werd doorbroken door het geluid van schakelende derailleurs. Ook alle bochten die werden verlicht door kaarsen maakte ontzettend veel indruk in de vroege ochtendschemering.
Boven was het erg koud, de eerste keer reed op gevoel naar boven. Iik kon niet op mijn hartslagmeter kijken, want het was nog donker. Mijn tijd was 1:23 uur, 7 minuten sneller dan de planning.
Boven konden we wat eten en warme kleren aan doen in het huisje van Ronald en Ilse  Peters. De afdaling was erg koud. De tweede en derde keer reed ik 1 uur 32 en 1uur 33.  Tussen de derde en vierde keer heb ik even lang gerust en goed gegeten. De vierde keer reed ik ook weer 1uur 32.
Inmiddels begon het erg warm te worden in het dal. De vijfde keer was het zwaarst. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot 33 graden! Ik kreeg direct in het begin van de klim al voor bocht 21 kramp. Toch ging het de rest van deze 5e beklimming best wel goed totdat ik in bocht 7 de beroemde man met de hamer tegenkwam. Gevolg van geen drinken tussen bocht 16 en bocht 7!! Maar ons motto was "opgeven is geen optie", dus in 1.42 naar boven gefietst.
Boven goed gegeten en vooral ook gedronken.
De 6e en laatste klim begon om 17.25 uur. De hele klim zat ik tegen kramp aan te rijden. 4 gelletjes gebruikt om toch boven te geraken, wat me in 1.40 uur lukte.
Het was een zeer bijzondere en emotionele dag,  ik ben erg blij dat ik dit heb meegemaakt.

Enkele cijfers:

Rob Veldhuis en ik zijn 6 keer naar boven geweest
Maikel, Ilse en Mirella zijn 3 keer naar boven geweest 
Tanja is 2 keer naar boven geweest
We hebben ruim 32 duizend euro bij elkaar gefietst.

En vrijdag zijn we weer naar huis gereden.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wie is.....Hermie Engelbertink? (Gerwin te Velthuis)


Wie heeft hem ’s ochtends vroeg niet gezien op zijn fiets in zijn RTC clubtenue?  Regen en wind trotserend fietst deze clubbikkel al jaren op dezelfde wijze naar Hengelo en terug. Nee, in zijn woordenboek komt het woord ‘auto’ niet voor. Het is de Herminator.Rudi Nijmeijer en gerwin te Velthuis gingen bij hem op bezoek.

 

Uiterst gastvrij worden wij bij de voordeur ontvangen door Wilma, de vrouw van Hermie Engelbertink. Hermie zit achter het huis aan zijn zelfgemaakte tuintafel. Ook de tafel is oerdegelijk maar dat past natuurlijk precies in bij het karakter van de renner. ‘Met Wilma ben ik binnenkort al weer 40 jaar getrouwd,’ zegt Hermie trots. Hermie werkt bij Eaton (voormalig Holec) en op 1 oktober aanstaande zal hij gaan genieten van zijn welverdiende prepensioen. 
Wat ga je doen na 1 oktober? ‘Genieten van mijn vrijheid’, is het antwoord op de vraag. Gaande het gesprek wordt duidelijk wat hij daarmee bedoeld en dan blijkt dat Hermie een veelzijdig mens is. Opa Hermie, hij heeft een kleinzoon en kleindochter, is tevens een fervent vogelaar. Met de vogelclub gaat hij een reis naar Zweden maken waar hij samen met andere vogelliefhebbers gaat zoeken naar bijzondere vogelexemplaren. Maar eigenlijk beleeft hij net zoveel plezier aan het wandelen in de natuur dan aan het spotten van een bijzondere vogel. 
En dan natuurlijk kennen we Hermie ook als IJsvogel. Komt daar dan mogelijk zijn vogelliefhebberij vandaan? Enfin. Als de overdekte ijsbaan in Enschede open is maakt hij wekelijks zijn rondjes. Dit zijn er meestal 100 op een avond. Op een mooie zomeravond bindt hij tevens met enige regelmaat zijn skeelers onder. In 1985 en 1986 reed Hermie de Elfstedentocht beiden uit. De zwaarte van de tocht viel hem nog wel mee. Op de vraag ‘wat vond je dan wel heel zwaar’ geeft Hermie aan dat dit dan toch de toerversie van de Waalse Pijl moet zijn.

Tijdens de lezersactie van de Tabantia: Naar de l'Alpe d'Huez met Hennie Kuiper.

Hoe ziet jouw fietscarrière eruit? ’Ik heb altijd gevoetbald bij RSC. Maar ik maakte met enige regelmaat mee dat we zondagochtend met 8 spelers op het veld stonden. Inmiddels schaatste ik ook en een paar mede schaatsclubleden vonden het een leuk initiatief om ook in de zomer wat doelgerichte trainingsarbeid te verrichten. Daarom kocht ik samen met 2 leden van de schaatsclub ‘De Pinguins uit Rossum’ destijds 3 racefietsen voor 300 gulden per stuk. Dit was eigenlijk mijn eerste kennismaking met het wielrennen.  Mijn hoogtepunt (en hoogste punt) op de fiets was toch wel de reis naar Colorado in Amerika. Schitterende beklimmingen van tientallen kilometers op kaarsrechte wegen en afdalingen waar je soms met wel 100 km/h naar beneden suist. Andere mooie momenten zijn bijvoorbeeld mijn overwinning in de Ronde van Rossum in 2000 en het beklimmen van de Alpe d’Huez in 1998 met Hennie Kuiper en de Tubantia. Ook de successen van Hennie Kuiper eind jaren 70 begin jaren 80 kan ik me nog heel goed herinneren. De zus van Hennie was een naaste collega van mijn vrouw waardoor we in het bijzonder zijn toerdeelnames heel intensief hebben gevolgd.’   
‘Het dieptepunt beleefde ik in 2010. Tijdens het vaste clubrondje ben ik gevallen waardoor mijn sleutelbeen brak. Na veel geklungel, zelfs nog een operatie ondergaan, heb ik maar besloten om de clubritten maar op een laag pitje te zetten.’ Dat Hermie een empathisch mens is blijkt wel uit de opmerking dat dit ook een vervelende periode voor zijn vrouw Wilma is geweest.