Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact oktober 2011

 

Groep 1 naar Bourg d'Oisans

(een sfeerverslag)

Het jaarlijkse uitstapje van groep 1 heeft dit jaar plaatsgevonden van 5 t/m 10 juli. De eindbestemming, van waaruit de fietsrondjes gereden werden, was Bourg d'Oisans (Frankrijk). Ik neem aan dat dit voor fietsers onder ons geen nadere toelichting behoeft. Jawel, heel goed geantwoord, het is het dorpje aan de voet van de Alp d'Huez.

Op 5 juli (06.00 stipt) vertrokken Wim Nijmeijer, Harald Derks, Bert Wolkotte, Mirgo Koehorst en Niek Velthuis vanuit het mooie Twente richting het zuiden. Rond zessen kwamen we aan in Venosc, bij Hotel Au Bon Accueil

De eigenaresse Monique stond ons al op te wachten, en de kamers werden snel ingericht. De eerste avond werden de geringe trainingsarbeid, de slechte benen, en de warmte (35 graden) als de bekende 'ik zal wel als een dweil omhoogrijden' excuses op tafel gegooid. E.e.a. onder het genot van een drankje uiteraard.

Een dag later stond de 1e rit op het programma, een lekker opwarmertje. 

 

Dag 1 Venosc-Col La Berarde-Les Deux Alpes (oude weg)-Venosc (94 km, gem. 23,48)

Vanuit het Hotel zijn we de doodlopende beklimming naar La Berarde (21,6 km gem. 3.8%, 745-1570 m) opgereden. Dit is een mooie, niet al te steile beklimming, door een schitterend gebied. Ons eindpunt is een vertrekpunt voor veel natuurliefhebbers door het natuurpark Les Ecrins. De beklimming loopt door een mooie bergkloof en biedt constant uitzicht op de rivier in de diepte. Mirgo was helemaal door het dolle heen bij het zien van al dat moois!

Na een lekkere afdaling begonnen we bij de T-splitsing rechts direct aan de Col de Lautaret. Op aanraden van hoteleigenaar Leon zijn we via de oude weg de Les Deux Alpes opgereden. Deze weg, welke grotendeels door het bos loopt, komt iets meer dan halverwege uit op de grote weg naar Les Deux Alpes. Van hieruit is het dan nog circa 3 km verder klimmen naar Les Deux Alpes. In Les Deux Alpes was niet bijster veel te bewonderen, dus volgde een snelle afdaling, en een korte beklimming naar ons hotel. Lekker douchen, eten (elke middag pastabuffet), en languit de op bank de finale van de Tour kijken. Wat wil een fietser nog meer?

Dag 2 Venosc-La Garde-Le Freney d'Oisans-Col de Lauteret-Col du Galibier-Alp Huez (141,45 km, gem. 24,9)

Deze dag stond in het teken van de recordpoging van de RTC leden Rudi Nijmeijer en Gerwin te Velthuis. In het kader van 4xlaMarmotte hebben zij zich voorgenomen om in 4 dagen 4 keer de beroemde Marmotte te fietsen. Ons doel was vandaag om ze het laatste gedeelte van de rit te vergezellen. De afspraak was om elkaar bovenop de Galibier te zien. Middels een klein lusje voorafgaand aan de Lautaret konden we benen lekker warmdraaien.

Op de Lautaret werd een korte pauze ingelast voor een cola en een stuk taart. De prijzen in dit restaurant zijn echt niet van deze tijd, of toch wel? (Cola 5 euro...). Snel alles naar binnen werken en de Col du Galibier op. Vanaf de Lautaret is het dan nog circa 9 km pittig klimmen. De grootste tegenstander was naast de hellingshoek, de stormachtige wind (tijdens de afdaling werden enkele fietsers weggeblazen de berm in...) op de flanken van de Galibier. Vlak onder de top zagen we een blauwe verschijning snel dichterbij komen. Dit bleek Rudi te zijn. In de jacht op zijn record naar 4x goud (Klasse 35-39 jr). Niek is snel omgedraaid en heeft als een ware meesterknecht de afdaling voor zijn rekening genomen. De rest heeft samen met Gerwin de afdaling gereden.
Onderaan werd Rudi netjes afgezet. Rudi is uiteindelijk nog op tijd (8.48) over de finish gereden. De inspanningen om tijd terug te winnen op het schema van Rudi, tijdens de afdaling van de Lautaret, zijn Niek niet in de koude kleren gaan zitten. Volledig stuk kwam hij een kwartier na Rudi boven op de Alp. Enige tijd later kwam ook Gerwin boven aan. Ook hij heeft zijn uitdaging volbracht. Erg leuk om hierbij aanwezig te zijn geweest. Nogmaals felicitaties voor beiden. Ook werd een aardig bedrag opgehaald voor het goede doel! Volgend jaar weer?

Dag 3

Dit was de dag waarop Mirgo Koehorst de Marmotte heeft gereden. Mirgo heeft dit in zijn eentje in een tijd van 8.08 volbracht. Erg knap! De rest heeft ieder een eigen rondje gereden, en 's middags was iedereen heelhuids weer in het hotel.

Dag 4 Venosc-Col du Sabot-Venosc (76,04 km, gem. 22,24)


Vanuit diverse kanten hebben we goede verhalen ('schitterend, een must-do, prachtig') gehoord over de Col du Sabot aan de achterzijde van de Croix de Fer. De beklimming begint circa 1km. na het stuwmeer op weg naar Croix de Fer. Het 1e stuk tot aan het dorpje is bekend als de beklimming naar Vaujany . Vanaf hier is het nog circa 10 km doorklimmen over een redelijk smalle landweg

 

Dwars door groene weiden en rotspartijen klauter je slingerend omhoog. Het is een pittige beklimming die het uiterste vroeg van ons vijfen. Vanaf de top heeft men een schitterend uitzicht op het stuwmeer enkele km. onder de top van de Croix de Fer

 

Op de terugweg hebben we in het uitgestorven dorp Vaujany de reserves aangevuld. Wim was overigens erg onder  de indruk van de serveersters aldaar. De rest van de groep overigens niet.....

Aan alles komt een eind, zo ook aan deze fietsweek. Op zondag vond de terugreis naar huis plaats. Ook dit verliep voorspoedig.

We kunnen terugkijken op een mooie fietsweek in een schitterende omgeving. De meesten van ons zijn daar al diverse malen geweest, maar het blijft telkens even prachtig. Dit jaar was de groep qua aantal vrij beperkt. We hopen dat we volgend jaar met een groter aantal kunnen zijn.

Fietsgroet,

Niek Velthuis

 

4 x la Marmotte 

3 juli was het dan zo ver, het vertrek naar Frankrijk om daar samen met Rudi Nijmeijer 4 dagen achtereen de Marmotte te fietsen. Soigneur Gait Ensink was minstens zo enthousiast. Hij meldde zich vrijwillig aan om Rudi en Gerwin bij te staan bij deze uitdaging.

Aangekomen op de plaats van bestemming bleek eigenaresse Judy mooier dan het hotel zelf. Nou ja, we zijn hier tenslotte alleen maar om te slapen en het ontbijt is ook altijd goed, of niet Gait? Voor dag en dauw stond Gait 's ochtends op om als eerste gast aan het ontbijt te beginnen zodat de andere gasten het helaas moesten stellen zonder plakje kaas of ham. Dit lag overigens niet aan de hoeveelheid plakjes kaas of ham welke Gait zich eigen maakte. Gelukkig hadden Rudi en ik onze tassen vol met mueslirepen, gelletjes, poeder, brood met pindakaas, krentenbollen en bananen zodat we niet met hongerige magen aan de cyclosportive begonnen.

Elke dag rond 8.15 uur worden de klokjes ingedrukt. De eerste dag blijkt al dat Rudi de beste van de twee klimmers is. Hij is tenslotte ook een paar kilootjes lichter en heeft heel wat meer trainingskilometers in de benen dan zijn opponent. In de afdalingen maakt Gerwin regelmatig zijn achterstand weer goed nadat hij rustig nog even met Gait heeft gepraat, bidons verwisseld en fourage bijgevuld.

Gerwin op de Galibier.

Rudi lijkt daarentegen wel een echte prof, hij krijgt op alle bergtoppen de bidons en zijn jasje van Gait al fietsend aangereikt om maar zo min mogelijk tijd te verliezen. De doelen van de beide sporters lopen dan ook enigszins uiteen. Rudi heeft zich ten doel gesteld om 4 keer binnen de gouden tijd te blijven en Gerwin heeft 'uitfietsen' als credo. Voor een overzicht van de exacte tijden op de diverse meetpunten kun je nog terecht op www.4xlamarmotte.nl.

Rudi is vlakbij de top van de Galibier. De top is nog net boven hem op de foto.

Een vijfkoppige delegatie uit groep 1 was ook present in Bourg d'Oisans. Mirgo Koehorst, Harald Derksen, Bert Wolkotte, Wim Nijmeijer en Niek Velthuis hebben dag 3 en 4 ook enig kopwerk verricht voor Rudi en Gerwin in de afdaling van de Galibier en beklimming van de Alpe d'Huez. Met name de laatste dag leek het alsof we van de Mont Ventoux afdaalden in verband met de enorme harde wind waardoor voluit dalen zeker geen optie was.

Rudi wordt gefeliciteerd door Niek, nadat hij zijn 4e Marmotte heeft volbracht.

's Avonds bij het avondeten namen Gait en Gerwin steevast een halve liter bier, en soms wel meer. Aanvankelijk bleef Rudi water drinken maar na twee dagen fietsen verloor Rudi enigszins zijn strenge gedisciplineerde levenswijze en kon de grote glazen gerstenat ook niet meer weerstaan.

Symbolisch loopt Gerwin de laatste meters van zijn 4e Marmotte!

Wat kun je zeggen van zo'n uitdaging? Aanvankelijk denk je dat het onmogelijk is. In 4 dagen tijd 280 kilometer bergop en 700 kilometer totaal op de fiets, dat klinkt toch absurd? Het is echter sterk van belang dat je direct je eigen tempo fietst en met een gedegen voorbereiding is het zeker mogelijk om aan dergelijke uitdagingen te beginnen. Mocht ik besluiten om zoiets ooit weer te doen, deze kans is overigens vrij gering, dan heb ik mij wel voorgenomen om minder trainingskilometers te maken. Het moet tenslotte wel een uitdaging blijven.  

Fietsgroet,

Gerwin te Velthuis 

 

Groepstijdrit RTC Twente onder zomerse condities!

De groepstijdrit van RTC Twente op zondag 2 oktober jl. was wederom een enorm succes! Ondanks het feit dat voor een aantal mensen de nachtrust erg kort was geweest (Denekamp Undercover had zijn sporen nagelaten), was iedereen goed gemutst. Nadat de vrijwilligers hun positie hadden ingenomen en iedereen een lekkere kop koffie had gedronken, konden de deelnemers van start. Maar liefst 14 ploegen hadden zich aangemeld.  

Dit "bij mekaar geraapt zootje" won de 1e prijs met dus de kleinste afwijking.

Het weer was geweldig, windstil met een lekker zonnetje. Perfect weer voor een hoge gemiddelde snelheid. Team Orca 7000 zette hoog in met een gemiddelde van 39,5 km/u. Andere ploegen en zelfs het team Snoeijink waren van plan het wat rustiger aan te doen en noteerden gemiddelde snelheden variërend van 28 tot  37 km/u. 
Maar zoals jullie inmiddels wel weten is niet de hoogste snelheid maar de beste inschatting van de gemiddelde snelheid bepalend voor de einduitslag bij deze tijdrit. Een aantal ploegen reden met de precisie van Zwitsers uurwerk rond op het parcours. Een aantal andere ploegen reden iets wisselvalliger en namen onderweg een plaspauze of break om de gemiddelde snelheid wat te drukken. Uiteindelijk waren verschillen tussen de opgegeven en gerealiseerde tijden bij de meeste ploegen niet groot. Alleen de ploeg "Buitengebied Lattrop" was de weg kwijt  en zat ver naast de voorspelde gemiddelde snelheid. Maar ja wat wil je in een voor hun volledig onbekende omgeving! 
Na afloop was er een gezellig samenzijn bij café restaurant het Sterrebos.


De prijswinnaars namen de prijzen in ontvangst en lieten zich evenals de andere deelnemers de koffie met appelgebak goed smaken.  Als dorstlesser was het biertje bij deze zomerse temperaturen bij de meeste deelnemers een geliefd drankje. Zo niet voor de feestgangers van Denekamp Undercover die nog even geen bier konden zien!
Voor de  volledige uitslag en de overige foto's  van de clubtijdrit verwijzen wij jullie naar de onderstaande links.


Klik hier om naar de uitslag te gaan.

Klik hier om de foto's te bekijken.

 

D. Railleur

In ieder wielcontact zal D. Railleur een stukje schrijven over wielrennen binnen de club of over wielrennen in zijn algemeenheid. Hij fietste ooit tussen de grote namen in het profcircuit en fietst nu nog regelmatig in zijn vrije tijd. Ook schrijft hij columns voor verschillende dagbladen en wielertijdschriften.

Déja Vu

Afgelopen zaterdag kreeg ik een déja vu. Ik moest denken aan die mooie zomerdag in juli 1983, volgens mij zondag de 10e. Ik zag een Nederlandse renner juichend over de streep komen in de Tour de France etappe van Bordeaux naar Pau, een etappe van ruim 200 kilometer. Volledig in de veronderstelling dat hij zojuist winnaar was geworden van een etappe van het grootste wielercircus ter wereld stak hij de handen in de lucht. De deceptie was echter groot als later blijkt dat hij "slechts" tweede is geworden. De meesten zullen weten dat het gaat om onze "eigen" Gerard Veldscholten. In het boek "De vergeten Tour" van Marije Randewijk  staat een mooi interview met hem over deze gebeurtenis. De titel luidt: "De bloemen waren al weg".

Nu, ruim 28 jaar later, zag ik hetzelfde gebeuren. Bauke Mollema gaat juichend de streep over in de veronderstelling dat hij zojuist de Giro dell'Emilia heeft gewonnen. Hij wist niet dat de Colombiaan Carlos Betancur ruim 2 minuten eerder was gefinished en hij dus "slechts" tweede is geworden. Ploegleider Adri van Houwelingen grapt: "Voor drie jaar op rij komen we juichend over de meet". Om serieus te vervolgen: "Dit is wat het internationale wielrennen graag ziet. We reden hier zonder communicatie en het was Bauke in de hectiek ontgaan dat er nog iemand voor reed. Van de week kwam hier in Italië ook een renner een ronde te vroeg juichend over de streep".

Wat een geweldige koers overigens, de Giro dell'Emilia. De koers kent een prachtige lokale omloop met een moeilijke aankomst. Wat was het geweldig geweest als de Rabo voor de 3e maal op rij die klassieker had gewonnen. Een mooi gebaar ook naar Gesink, de grootste pechvogel dit jaar, die in 2009 en 2010 wel zegevierde.

De tweede overeenkomst tussen beide aankomsten was dat er werd gereden "zonder" communicatie. De renners waren zelf verantwoordelijk voor het attent volgen van de koers. Zij namen zelf de beslissingen tijdens de wedstrijd en konden niemand anders verantwoordelijk houden voor die tweede plaats. Of toch wel? Het verhaal gaat namelijk dat Gerard werd geflikt door ploeggenoot Johan van der Velde. Bij Bauke gaat dat niet op, van der Velde fietst niet meer en de andere ploeggenoten konden niet meer volgen. Wel gaaf overigens dat dit soort situaties ontstaan. Laten we eerlijk zijn, dit kan alleen als de koers niet wordt geregisseerd door een stuk of 15 ploegleiders. Het bewijs dat wielrennen een stuk aantrekkelijker wordt voor de renners en de toeschouwers, je moet beide goed opletten. Voor je het weet.......!

De les die ik van afgelopen zaterdag heb geleerd is dat ik tijdens de koers geen boodschappen meer voor mijn vrouw ga doen. Nee, ik blijf de volgende keer thuis om alles te volgen zodat ik niet verrast kan worden. Tot slot ben ik van mening dat er best gejuicht mag worden als je 2e wordt! Of is dat geen knappe prestatie soms? Laat iedereen maar lullen dat Gerard en Bauke sukkels zijn, ik weet wel beter. Het waren wereldse prestaties!

Salut,

D. Railleur.

 


Fietsen in Zuid Limburg en Belgie

Zaterdag  17 en zondag 18 september j.l.  werd in Zuid Limburg voor de 26 ste keer de Mergelheuvelland 2 daagse georganiseerd. Aan dit bekende wielerevenement nemen elk jaar vele toerfietsers deel , zowel op de racefiets als op de mountainbike. Dit jaar was de inschrijving geopend op 1 april en het maximale aantal deelnemers  was 10.000 ( het eerste jaar waren  er 246 deelnemers)
Met een aantal  RTC ers  maken we elk jaar een meerdaagse trip in binnen- of buitenland , echter de  buitenlandse trip  ging dit jaar niet door en werd er besloten om naar het zuiden van ons land af te reizen.
Helaas konden onze fietstechneut Harry B. en hoffotograaf Ben K.  niet mee , zodat we met 6 RTC ers aan deze 2 daagse zouden deelnemen. Herman H. had als erkend Valkenburgkenner voor 2 overnachtingen in dit mooie plaatsje gezorgd  en het vertrek was op vrijdag 16 september om 10.00 in het centrum van Beuningen gepland.
Het werd echter iets later omdat een jubilaris van 100.000 liter van Herman H. zonodig deze hoeveelheid wilde verhogen en voor nog een nakomeling moest zorgen, hetgeen een beetje uitliep (de natuur laat zich per slot van rekening niet dwingen).
Na een voorspoedige reis door de "Heimat" arriveerden we tijdig bij Motel Heek in Valkenburg , zodat we  ons 's middags al een beetje warm konden fietsen voor de komende 2 dagen. Tijdens dit ritje hebben we nog even Camping Mooi Bemelen  bezocht alwaar de gebr. Oude N. in de vorige eeuw  de autosleutels zijn kwijtgeraakt ( hoe ze zijn thuisgekomen is de schrijver niet bekend, echter het schijnt het gesprek van het jaar te zijn geweest in Beuningen). Hierna hebben we op een terras in Valkenburg onder het genot van een pilsje nog even met collega fietsers uit de Lutte  gebabbeld.
's Avonds hebben we de toerist uitgehangen in Valkenburg dwz. eerst wat eten op een terras , daarna een paar pilsjes op een ander terras en  vervolgens even de disco bezocht. Ook hier nog een pilsje besteld en onder het genot hiervan even gebabbeld met een struise Zeeuwse. Ze bleek met haar fruitige echtgenoot ( haar woorden) de Zeeuwse klei voor een weekend ingeruild te hebben voor Valkenburg en zich prima te vermaken. ( het blijkt dus dat niet alle Zeeuwen stug zijn)
Na een goede nachtrust , konden we 's morgens om 7.00 al aan het ontbijt ( wat kunnen wielrenners schransen)  en om 8.00 zaten we op de fiets richting Libeek-St.Geertruid waar de start was. We hadden de avond ervoor de startbewijzen reeds opgehaald zodat we meteen konden vertrekken.
De tocht van 120 km ging grotendeels  door de Belgische Voersteek ; een prachtige natuur met vele  korte steile beklimmingen . De toestand van de wegen in Belgie is echter dramatisch zodat het extra opletten was. Zonder ongelukken en maar met 1 lekke band , droog weer en veel wind kwamen we moe maar voldaan na 155 km weer bij ons Motel terug.
Na een lekkere warme douche weer genoten van een lekkere maaltijd  om vervolgens een terras op te zoeken voor een lekker biertje. Dat viel echter niet mee want tijdens zo'n evenement is het extra druk en is het moeilijk wat te vinden. Tijdens zo'n zoektocht zie je vele terrasbezoekers en dus  misschien ook wel RTC ers ; en jawel ,  Jaap B. c.s. zaten op een strategisch punt met  een groot glas bier en hadden zicht op iedereen die voorbij kwam.
Vroeger zou de jeugd nog plaats maken voor oudere garde  doch nu zag je onze clubgenoten denken " wij zitten hier riant en komen de avond hier wel door , zoek maar wat anders ".
Na even gezellig gebabbeld te hebben, ging de zoektocht verder en vonden we uiteindelijk een plekje bij karaokebar  "Malle Babbe " . De eigenaar bleek uit de Boeskoolstad te komen en vertelde vol trots dat hij in een ver verleden al met Theo Pahlplatz in het 1 ste van onze zwartwitte broeders had gespeeld. Bij het afrekenen kregen we  echter nog wel 10% regiokorting , dus hij was de beroerdste nog niet.
'Zondags hebben we de route van 90 km gefietst die vlak bij ons motel voorbij kwam , zodat we niet eerst naar de start hoefden. Van zaterdag op zondag had het de hele nacht geregend , doch op zondag zelf was het droog , waardoor het vooral in de afdalingen veiliger was. De route ging door het uiterste zuiden van Limburg ; pittoreske dorpjes . prachtige vergezichten  en pittige beklimmingen , kortom een prachtige tocht.
Terug in Valkenburg , snel gedouched en terug naar Twente alwaar bij hotel Sterrebos de resp. echtgenotes al op ons wachtten en Anita een heerlijk diner had voorbereid.
Al met al een prachtig weekend met op 2 dagen uitstekend georganiseerde tochten , waarin je samen met andere deelnemers dezelfde hobby beoefend en daardoor ook heel gemakkelijk  in gesprek komt met andere deelnemers.
Let je dan ook nog even op de kleding van anderen , dan valt het extra op wat voor  mooi wielertenue RTC heeft  , wat nog eens extra  benadrukt wordt als je  er  met z'n zessen in fietst.

Jos Visschedijk

 


Groep 2 in Zuid Limburg

Onder schitterende weersomstandigheden zijn vele rijders van groep 2, vergezeld van enkele leden van groep 1, die een keer sfeer wilden proeven in groep 2, het weekend van 23 t/m 25 september afgereisd naar het Limburgse Vijlen.
In Vijlen bij het hotel aangekomen werden de kamers ingedeeld. Helaas hadden Saskia Jukkema en Lianne Olymulder  al besloten een kamer te delen, waardoor de kamerindeling  niet langer een discussie opleverde; de heren hadden hun (hol)maatjes snel gevonden. 
Vervolgens de fietsen afgeladen, omgekleed en met z'n allen begonnen aan een mooie tocht door het Limburgse heuvelland. Onder aanvoering van Benno Morsink, Quido Degen en Jos Wageman, allen beschikkend over navigatie, werd een groot deel van de Mergelland Route gefietst.  Ondanks hun ervaring met het navigatie systeem werden vele omkilometers gemaakt! Achteraf bleek dat we de Mergellandroute in omgekeerde richting gefietst hadden.
Na deze tocht smaakte het avondeten uitstekend en werd de plaatselijke dorpskroeg met een bezoek vereerd. Deze kroeg, behangen en bezaaid met honderden religieuze beelden, is deze avond speciaal voor ons langer open gebleven: Om  23.00 uur werden wij volledig bekeerd, gezegend  en licht aangeschoten naar huis gestuurd.
Zaterdag is vervolgens de dag van de waarheid geworden: Luik - Bastenaken- Luik. Bij de start werd al duidelijk dat we de groep moesten splitsen: de leden van Groep 1 (Rene Brummelhuis, Rene Borgerink en Marc Wisseborn) en "onze" klimmer Niels Koehorst vormden de elite: de snelle jongens.  De overige helden vormden, onder aanvoering van de ontketende Lianne Olymulder,  de tweede groep die heel sociaal en vol geduld boven op de toppen van de Wanne, Rosier, Stockeu, Redoute e.a. cols stonden te wachten  op de "zwaar "gewichten uit de groep.


 

Uiteraard heeft deze tocht met maar liefst 2600 hoogte meters vele zweetdruppels gekost (beklimmingen > 20%), maar waren er ook hilarische momenten:
o Jan Eppink deed voor de zoveelste keer zijn reputatie eer aan en was weer eens alles en iedereen kwijt; hij wilde als een echte klimgeit de snelle jongens uit groep 1 achterhalen, maar was op een gegeven moment en de snelle jongens en de achterblijvers kwijt en neemt vervolgens een verkeerde afslag ........;
o Bert Keizer dacht op de La Redoute als laatste te fietsen. Denkt in alle rust te kunnen afstappen om te voet verder te gaan, maar heeft helaas de pech dat onze voorzitter nog achter hem fietst. De voetreis blijft vervolgens niet onbesproken,  Bert met zijn versleten schoenplaatjes, krijgt 's avonds spontaan een paar pantoffels aangeboden; Met de Keutenberg en Eyserenbosweg in het vooruitzicht geen overbodige luxe!
o Bertil Scholte Lubberink een man van uitersten is: de ene beklimming (Wanne) zit hij van voor, de andere beklimming (Stockeu) stapt hij af om uit te blazen;   
o Hans Pool de fiets, net als afgelopen jaar,  wederom in de afdaling aan het ratelen heeft;
o De begeleiding (Jos en Saskia) menig supermarkt heeft "ontdaan"  van alle bananen;
o Geert Lohuis zijn eerste SMS ooit heeft verstuurd. Na het versturen vervolgens wel even met zijn vrouw belt met de vraag of de SMS is overgekomen .....
Na afloop van de tocht werd er nabij in Tilff op een gezellig plein nog even nagezeten.
Die avond stond Valkenburg op het programma. Diverse kroegen werden daar bezocht en menig dameshart smolt bij het aanschouwen van al het mannelijk schoon bij onze binnenkomst.

 


Het gezegde "what happens in Valkenburg, stays in Valkenburg" doen wij bij deze eer aan: wij praten er niet meer over!
De slotdag, zondag, was voor de Amstel Gold Race. Een rit met de nodige beproevingen. Al gauw werd duidelijk dat de ene renner de Ardennen en of het avondje Valkenburg beter had verteerd dan de andere renner.  Iedereen vond echter zijn weg terug naar het hotel.
Na afloop nog een afscheidsborrel en dan allen huiswaarts.
Al met al een zeer geslaagd weekend, met uitstekende verzorging van Saskia Jukkema en Jos Wageman en absoluut voor herhaling vatbaar.
Speciale dank tot slot aan Michel Kruiper die zijn bus van Kamphuis Rijwielen beschikbaar heeft gesteld als materiaal bus en bezemwagen en aan Emiel Nijhuis voor het perfect organiseren!

Raymond Hofstee

 


 

 

 

    

 

 

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp