Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact oktober 2013

 

RTC Clubtijdrit (redaktie)

Ook dit jaar werd weer de Beuningerbrugtijdrit verreden (geen idee waar de naam Beuningerbrug vandaan komt?!) , georganiseerd door de ‘groep 3 Beuningen e.o.’. Zondagmorgen 29 september werd het traditionele sluitstuk van het wegseizoen verreden. Maar liefst 55 personen in 13 teams hadden zich opgegeven en zoals ieder jaar waren ze weer erg creatief met de namen!

De groep van o.a. Herman Snoeiijnk. Meer foto's staan in ons webalbum.

Het golvende parcours, met zelfs nieuwe stukken asfalt, lag er perfect bij (in één bocht was zelfs al het grind weggeveegd!!) en zo konden de teams proberen hun opgegeven gemiddelde zo goed mogelijk te benaderen. Deze lagen wel lager dan andere jaren, mede door de harde oostenwind.

Nadien was er een gezellig samenzijn met koffie en gebak en kon er terug worden gekeken op een mooi wegseizoen en een geslaagde ochtend. Ook een woord van de voorzitter over o.a. de vrijwilligers van het afgelopen jaar, het jaarfeest op 23 november aanstaande en het kledingbeleid en uiteraard een groot compliment voor de organisatie van de jaarlijkse tijdrit. Daarna ging hij over tot de prijsuitreiking.

De uitslag als PDF-bestand.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

RTC Jaarfeest op 23 november. (redaktie)

Het RTC jaarfeest staat gepland op zaterdag 23 november.

Over het hoe, wat, waar en hoelaat is nog niets bekend, maar opgeven kun je je al bij onderstaande personen.

Hou de site in de gaten voor het laatste jaarfeestnieuws!

r.h.willemsen1978@kpnmail.nl

brummelhuis@hetnet.nl

wolkotteruud@gmail.com

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Afscheid D'railleur. (Rudi Nijmeijer)

Ruim 10 jaar heeft D'railleur regelmatig een stukje geschreven in ons wielcontact. Ze zijn via onze site nog allemaal te lezen.
De laatste tijd zagen wij het als redaktie het al een beetje aan komen; D'railleur liet enkele keren verstek gaan en haalde geheel tegen zijn principes een aantal keren de deadline niet. Het bleek geen tijdelijke dip, maar een serieuze motivatiecrisis wat we natuurlijk uit het wielrennen ook kennen!

Deze maand gaf hij te kennen niet meer zijn roemruchte stukjes te zullen schrijven.


Soms was hij belerend, dan weer uitdagend, soms irritant, zelfs emotioneel en wellicht niet altijd even leuk, maar altijd had iedereen een mening over zijn bijdrage en was een veel voorkomende vraag bij de club "heb jij het stukje van D'railleur nog gelezen?"

Zullen we hem missen?? Ik persoonlijk denk van wel. Het was altijd leuk om binnen de club de reacties te horen op zijn prikkelende stukjes, hij zorgde al dan niet terecht voor irritaties en menig discussie werden op clubavonden over deze onbekende persoon gevoerd. Dat was ook zijn kracht, hij kon zich verschuilen achter zijn dekmantel en niemand kon hem op deze manier persoonlijk aanvallen. Net als een profwielrenner heeft elke carrière zijn hoogte- en dieptepunten, niet altijd schreef D'railleur spraakmakende stukjes, maar de discussie met de bijvoorbeeld de zogenaamde plakkers uit Groep 1 was natuurlijk een hoogtepunt uit zijn oeuvre.

Helaas is het D'railleur niet gelukt om te stoppen op zijn hoogtepunt, maar D'railleur zou D'railleur niet zijn als zijn antwoord zou zijn dat bijna alle coureurs van Groep 1 al minimaal 10 jaar te lang in Groep 1 fietsen!

Ik weet niet niet wie D'railleur is en hoef het ook niet te weten. Van mij mag dit het best bewaarde geheim van de toerclub worden. Alhoewel; als ik het zou weten zou ik graag met hem aan tafel gaan zitten om de stukjes één voor één door te nemen en ook over het hoe en waarom te horen en waarschijnlijk zou ik vaak zeggen "Oh, daarom! en "Oh, zo zit dat", dus toch maar hopen dat ik ooit eens in een verre toekomst zijn naam te horen krijg?

Een sterk vermoeden heb ik wel, maar dat vertel ik niet hier. D'railleur moet zich tenslotte ook wat af kunnen vragen!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Aanbieding voor RTC leden van Sportcentrum Joy Me   (redaktie)

Evenals afgelopen jaar heeft Sportcentrum Joy Me ook dit jaar weer een aanbieding voor RTC leden. Voor € 24,- per maand kunnen leden van RTC onbeperkt gebruik maken van de faciliteiten van Sportcentrum Joy Me.  Dit betekent dus RPM (spinning; om de winter goed door te komen en het wegseizoen sterk te beginnen),  gebruik toestellen, gebruik sauna,  etc, etc!
Indien minder dan 4 x per maand het sportcentrum wordt bezocht, betaalt men "slechts" € 6 per keer! 
Betaling is altijd achteraf, zodat je zeker weet dat je niet teveel betaalt.
Koffie en thee is gratis.
Dagen waarop RPM wordt gegeven en nadere informatie aangaande Joy Me is te verkrijgen via www.joy-me.nl
Indien je gebruik maakt van deze aanbieding, laat dit dan de medewerkers van joy-In weten; zij hebben een apart inschrijfformulier voor RTC Twente leden!

Klik hier voor het volledige PDF bestand van deze aanbieding.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een Harzstikke mooi klimweekend (Anita ten Dam)

Groep 4 in de Harz  23 t/m 25 Augustus.

De tijd vliegt. Alweer een jaar voorbij. Dus hoogste tijd om weer een klimweekend te organiseren. Het hele jaar hadden we het al gehad over mogelijke bestemmingen. De Harz leek ons voor dit jaar een mooie plek om onze klimcapaciteiten te testen. In de zomervakantie waren een aantal al stiekem aan het oefenen geweest. Jan Arends beklom 5 keer de Mont Ventoux, John Groeneveld pakte hoogtemeters in Italie en Anita zag de toppen van de Tourmalet, de Aubisque en de Aspin.

Weken voor die tijd werd de eerste vergadering belegd. En daarna volgden er nog een –tig aantal, want zo’n weekend vergt natuurlijk een gedegen voorbereiding………………

Resultaten uit het verleden hebben ons geleerd om al de avond voor vertrek alle fietsen op, in en aan de auto’s te bevestigen. Vandaar dat we donderdag 22 augustus allemaal met fiets verzamelden bij Jan Aarninkhof z’n werkplaats. Passen en meten. Of het lag aan de fietsen of aan de fietsendragers, maar uiteindelijk zat alles op z’n plek.

Vrijdagmorgen om 8.00 uur stond iedereen klaar voor vertrek bij Concordia op 1 dame en heer na. Weer te laat die twee. Maar uiteindelijk een kwartiertje later trapten we ‘m aan. Met 3 vrouwen en 9 heren, een mooi gemixed gezelschap. Totaal 358 kilometer te overbruggen tot aan onze eindbestemming, Haus Hoheneck in Bad Sachsa.

Heenreis verliep top, Baustelle na Baustelle na Baustelle, maar gelukkig geen files. Tegen 13.00 uur kwamen we aan op ons weekendadres. Een megagroot herenhuis, de hele benedenverdieping en het “Untergeschoss” was voor ons. Oud, maar schoon en functioneel. Voor 10,00 euro per nacht p.p. helemaal prima. Grote keuken voor de vrouwen en een kampvuur buiten voor de mannen, of was het nou toch omgekeerd ?? Bedden verdeeld, fietskleren aan, meteen maar een toertje maken van ca. 60 km.

Via een afdaling van 18 % direct vanaf ons vakantieadres starten we de eerste tocht. (Moeten we ook weer tegenop zometeen aan het eind, pfffffffffff) . Deze ging langs het onderste deel van de Harz, veel akkerbouw en echt van die venijnige pukkels. Op en af. Mooi landschap en veel vakwerkhuizen. Tegen vijven waren we allemaal weer binnen met een kop als een boei natuurlijk van die 18 %. Nummertje trekken voor de douche/het bad, de wachtenden nemen vast een biertje.

Maarrrrrrr, wat blijkt, onze boodschappenjongens hebben net als twee jaar geleden zich weer aan dezelfde steen gestoten. (Ezels ???) In koeieletters staat er “ALKOHOLFREI” op het krat, hahahaha, we gaan ons maar groep van de blauwe knoop noemen. Afijn, het was in een handomdraai geruild bij de plaatselijke supermarkt. En daar konden de cassieres niet vermoeden dat alle etiketten bij ons in de koudwaterbak dreven.

De keukenprinsessen (Joke en Lidy) maakten intussen een gigantische portie pasta klaar. Vers fruit na. Een gezonde bodem voor de zaterdag. En heerlijke maaltijd en gezellig nazitten na die tijd rond het vuur. Jan en John druk met het maken van de route voor de volgende dag en laden in de GPS toestellen. Dit heeft nogal wat voeten in aarde.  Na groot groepsoverleg wordt er uiteindelijk besloten om in mooie ronde naar de OberHarz te fietsen en daar de “Brocken” te beklimmen, het hoogste punt in heel noord Duitsland, 1142 meter.

Zo gezegd zo gedaan, de volgende morgen, staat iedereen bijtijds naast z’n bedje voor de geplande 110 kilometer. Bennie Brunink een uur eerder dan de rest, had de hele ontbijttafel al gedekt. Jan Aarninkhof bakt eieren met spek, lekkerrrrr, voor de liefhebber dan he….  Tegen half tien vertrekken we met de hele groep noordwaarts. Richting Zorge, Sorge en Elend (wie bedenkt er nou zulke plaatsnamen??) richting de “Brocken”. Volgens Anita een makkelijke klim, 13,2 kilometer, eerste kilometers 4-5,5 % en de laatste twee kilometers gemiddeld zo’n 10 %. Een makkie dus……………

Het treintje op weg naar de top van de "Brocken"

Wel een mooie omgeving, bossen, dorpjes, riviertje. Er gaat ook een stoomtreintje naar de top. Tjonge wat is het een drukte die laatste kilometers. Hordes lopen omhoog. En niet voor nx, het uitzicht is echt mega. Je kan hier 40 – 60 kilometer ver kijken. Gelukkig is het een heldere dag. We puffen uit en genieten van de wijdse blikken. Iedereen komt goed boven, superknap gedaan !!! Jos Tijhuis met pikzwarte handen, je vraagt je af wat sommige mensen onderweg doen ??????

Na een echte duitse Goulashsuppe met Semmelbrotchen is het tijd voor de afdaling. Dat gaat lekker, supersnel schieten we naar beneden. Totdat een Duitser, met een actie a la Cavendish in de Tour, Anita van de weg drukt. Met zo’n 50 kilometer per uur van de weg af, tjonge jonge wat een val. Nadat ze die kerel helemaal verrot gescholden heeft, van de schrik he, kan er geconstateerd worden dat er gelukkig geen ernstige schade is of lichamelijk letsel op wat schrammen na. Het stuur dat scheef op de fiets staat wordt door Frans Heidens weer netjes gemonteerd. Wat een mazzel. Na dit accidentje gaan we gewoon weer verder met onze afdaling………..

De terugweg verloopt zonder kleerscheuren en is genieten geblazen. Het blijft ook hier een route met continue op en af kleine klimmetjes en afdalinkjes. En de weergoden zijn ons goed gezind, lekker zonnetje en tussen de 25 – 30 graden. Heeeeerlijk.

Einde middag zijn we weer terug bij “ons huis”. Er moeten nog wat boodschappen (lees: drank) gehaald worden. Als iedereen weer fris en fruitig is en we met z’n allen de tocht hebben geëvalueerd, gaan we Bad Sachsa onveilig maken. Hongerig zijn we in elk geval wel, genoeg calorieën verbrand overdag. Bij een mooie Grillstube houden we halt. We kunnen buiten een drankje drinken en binnen eten met ons twaalven. Prima ! We maken die avond Jan Arends nog even jarig. Ook de kelnerin zingt hem toe !! Ennnn, zo scoren we nog een gratis Obstler om te proosten. Dat proosten wordt na elven voortgezet rond het kampvuur en daarna, omdat we buiten “zu laut” zijn in het Untergeschoss. Tot in de kleine uurtjes wordt de Krombacher met Dinkellandse kruud’nbitter en Frieske Beerenburg gemixed in de magen om uiteindelijk een boel bomen te kunnen zagen. (Een bende gesnurk dus.)

Zondagochtend blijft het lang stil, op Bennie na dan, die staat al weer bij ’t ochtendgloren het ontbijt klaar te maken voor ons. Tegen achten wordt er geklopt op de deuren, als we deze morgen nog een tocht willen fietsen, dan moeten we echt aanschuiven. De eieren worden gekookt nu. ’t Is wat stilletjes aan ’t ontbijt. Maar om ca. half 10 staat toch iedereen weer klaar voor de finishing tour. De eigenaar van het huis telt nog even zijn logees, blijken er twee meer te zijn dan waarvoor was betaald. Foeiiiii. Gelukkig heeft Chris Boersma nog 50 euro over om onze schulden te voldoen.

Een harzstikke gezellige groep!

Dan even lekker uitfietsen, na de lange tocht van gisteren. Een route van 50 kilometer voor een deel door voormalig Oost-Duitsland. Toch kun je het verschil nog wel een beetje zien hier. Zeker op de Preiskarte van de Dorfstube waar we koffie (2 koppen) met gebak nemen met ons twaalven en daarvoor maar 34,00 euro hoeven af te rekenen. Dat zijn echt nog Ost- / Crisis – prijzen. Ook hier is het landschap mooi. Bruine aarde, geel gemaaide graanakkers, kleine bossige passages. Jan Arends en Yep sluiten af met de 18 % klim, maar de rest gaat toch voor de wat minder steile maar des te langere variant.

Allemaal even snel douchen en dan “grande picknick”. Alle eten wordt verzameld op de biertisch buiten en we maken er een heerlijke lunch van voor ons allemaal. Jos Bosch en John wassen af en gezamenlijk ruimen we alles op. Fietsen worden opgeladen, tassen ingepakt en tegen drie uur is iedereen klaar om te vertrekken. We gaan huiswaarts, net zoals we gekomen waren. Nog een plas- en koffiestop onderweg. Om 19.30 uur is iedereen bij ons startpunt, Concordia voor het afsluitende etentje en de financiele vereffening. We concluderen dat we wederom een mooi, nee  harzticke prachtig !!, weekend hebben gehad en ieder gaat weer zijns weegs, maar pas na een “good goan en tot woensdag”.

 

Vriendelijke Groeten de Harzstikke gezellige groep 4.

Anita, Lidy, Joke, Jos, Jos,  John, Yep, Chris, Bennie, Frans, Jan en Jan.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Weekend Willingen met Groep 2 (Raymond Hofstee)

Evenals afgelopen jaar is groep 2, met enkele “genodigden”  van groep 1,  onlangs weer afgereisd naar Willingen om ook nu weer het traditionele fietsweekend (13, 14 en 15 september) hier door te brengen.  Dit jaar bestond de groep uit maar liefst 14 renners!
Onderstaand een korte  “sfeerimpressie” van het weekend:
De heenreis naar Willingen werd vrijdags snel afgelegd, kamers bij Hotel “Zum Paradies”  keurig ingedeeld, omgekleed, fietsen uitgeladen en vervolgens gestart met de geplande fietstocht van ca. 120 kilometer. Helaas verliep de tocht, zoals van vrijdag de 13e verwacht mag worden, voor enkelen minder voorspoedig: Marc  reed binnen 5 kilometer al lek, Raymond  sneed een bocht af, ontweek met kunst en vliegwerk een boom,  nam de berm-route  en kon de tocht niet vervolgen en Bas ……. , brak een spaak.

Bij Ziggi's Hutte.

Het strak geplande avondprogramma was vervolgens een groot  succes. Eenieder deed volop mee aan de georganiseerde spelletjes zoals Ezeltje Prik, Stoelendans, zakdoekje leggen, Petje op-Petje af, etc.  Helaas was voor het bezoek aan de horeca minder animo, maar na enig aandringen ging uiteindelijk toch iedereen mee. Willingen heeft `die ganze Nacht` kennis gemaakt met o.a.  de oer Hollandse polonaise (ingezet door de WELKOOP-brothers; verder niet bij naam te noemen), de traditionele en `state of the art` kontendans (ten uitvoer gebracht door de “Daltons”: Niek, Bas en Bert),  de man met de vrouwelijke kant en  vele gezichten (Emiel; een beetje make – up doet wonderen en tovert de man om in een vrouw), brallende Hollanders die alle Deutsche Schlager uit volle borst meezongen, etc.
Kortom: het was een doodgewone, rustige avond.......
Ook dag 2 was strak gepland: gezien de hoeveelheid regen werd al snel besloten  Siggi’s Hütte met een bezoek te vereren en het fietsen te laten voor wat het was.  Eenieder was het hiermee eens en niemand stemde tegen.

Bij Ziggi's Hutte!

De aangekochte vaatjes bier werden bij Siggi´s  op ludieke wijze door Jan  vervoerd: als een volleerd Afrikaans waterdrager torste Jan de vaatjes op zijn hoofd mee door de enorme menigte!

Bij Ziggi's hutte!!


’s Avonds werd wederom een bezoek aan de horeca van  Willingen gebracht.  Tja…….. wat zullen we ervan zeggen:  Gleiche Zutaten ….. viel Spass! (vrij vertaald: we gaan vast nog wel een keer).
Dag 3, zondag: Genieten! Prachtig fietsweer. Voordat er 1 meter was gefietst, lag  Hans al op de grond (clips blijven lastig na een avondje stappen). Een mooie tocht gefietst. Leden van groep 1 lieten zich hier van hun beste kant zien: Harry  en Bert leidden  het peleton  vele kilometers  en Ruud, sociaal als hij is,  sloot de rij en vergewiste zich ervan dat niemand achterbleef.
Bij terugkomst in het hotel was iedereen het erover eens: een weekend als dit is voor herhaling vatbaar.   Volgend jaar weer, maar dan met de mountainbike?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een weekendje met groep 2 naar Willingen. ( Ruud Wolkotte)

De uitnodiging:
12 Juni kijk in de mailbox en zie een mail van de voorzitter. Van alles passeert de revue, krijgen we een waarschuwing voor ons rijden bij groep 1 of dat er niet meer in andere kleding mag worden gefietst. Maar dit alles is het niet het blijkt een uitnodiging voor het fiets weekend van groep 2 in Willingen.
De eerste gedachte is zo ver is mijn niveau op de fiets toch ook nog niet gedaald. Maar snel denk je het zijn toch allemaal aardige jongens, dus laten we maar mee gaan.

De voorbereiding:
Veel extra gefietst wordt er niet want de conditie is goed genoeg. Het ergste wordt de afdaling als anti daler. De week voor dat we weg gaan toch maar het boek De kunst van het dalen gekocht zodat we ons in kunnen lezen hoe je het beste kunt afdalen. De fiets nog even gepoetst en nagekeken en wat repen en jelletjes gekocht bij Kampuis.

Het Fietsen:
En daar zijn we dan vrijdag 13 september in Willingen in hotel Paradise. Nadat we aangekomen zijn drinken we eerst een lekker bakje koffie en thee, en maken ons klaar voor een tocht van 119 km.
We zijn net een paar km weg en in de eerste klim direct een lekke band van Marc. Het probleem wordt snel opgelost. En dan de eerste afdaling, voor dat ik het weet zit ik in de achterhoede maar dit is een plek waar je alles goed kunt overzien en we zien onze beste Renner Raymond de bocht uit glijden. Door de valpartij kan hij jammer genoeg de route niet vervolgen.

Oja, er werd ook nog gefietst!

Door deze valpartij wordt het zelfvertrouwen van mij zelf ook weer een stuk minder. Dus nog maar iets rustiger doen in de afdaling. We fietsen verder door de mooie omgeving van Willlingen en in 1 van de volgende afdalingen heeft de langste renner van het peloton een zwabberende  fiets  en hij blijft knap op de fiets zitten. Ik denk bij mezelf als mij dit maar niet overkomt, maar ja rustiger kan ik ook niet gaan afdalen want dan haalt de lokale bevolking mij op de gewone fiets nog in. We zijn nog niet van alle pech verlost want binnen een paar km heeft Bas last van een spaakbreuk. Door deze gebeurtenissen zijn we al 2 uur onder weg en hebben nog maar 35 km afgelegd. Je zou haast gaan geloven dat vrijdag de 13 echt pech brengt. De rest van de tocht gaat vlekkeloos en we rijden als groep naar het hotel.
De Volgende dag kan door het weer niet gefietst worden namelijk veel regen. We zijn genoodzaakt om eerder met het randprogamma te beginnen.
Als we zondags naar buiten kijken is het druilerig maar er zijn mensen die er de moed inhouden en zeker willen fietsen (hieronder val ik zelf niet). Maar gelukkig klaart het weer echt op en zien we de zon ook nog. We besluiten allemaal te gaan fietsen en we maken een mooie tocht van 50 km. Helaas moeten we Mark door zijn gezondheid naar de eerste klim rustig naar het hotel laten rijden. Maar dit was het enigste geval wat ons zondag tegen zat. Wat een verschil met vrijdag de 13.


Het randprogamma:
Hier over kan ik weinig schrijven want zoals vorig jaar te lezen was in het clubblad over het uitje in Willingen wordt er door groep 2 veel “getanzt” en het motto is dit jaar ook het zelfde “what happens in Willingen , stays in Willingen”
Jongens bedankt voor de uitnodiging en ik hoop dat ik volgend jaar weer door de Keuze commissie kom. Zodat ik mijn afdaling weer een beetje kan verbeteren.

Groet, Ruud
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Grenslandmarathon 8 september 2013 (Rudi Nijmeijer)

Dit jaar een kletsnatte editie van de grenslandmarathon. Toch trok ik met 3 andere Lossernaren waaronder schoonvader Henk Knol om er kletsnatte 75 kilometers te fietsen. Wielen die echt tot driekwart onder water kwamen en wandelpaden werden kleine rivieren. Nog nooit was voor mij een tocht zo nat.

Hieronder een verslag van de WTC Tubbergen over deze unieke tocht.

 

Bewunderung erzwingen (Patrick van der Meulen)


Je hebt ATB-ers en echte ATB-ers, je hebt helden en bikkels, je hebt fietsers en mooi weer fietsers, je hebt doorzetters en…. de deelnemers van afgelopen zondag. Ik zeg: chapeau, complimenten en respect.
De grenslandmarathon editie 2013 leek fantastisch weer tegemoet te mogen zien, echter de weer goden waren ons niet goed gezind. Vele fietsliefhebbers zijn ’s morgens in hun bed blijven liggen bij het horen van de dikke druppen tegen de ramen. Er waren ook ATB-ers die wel naar Tubbergen vertrokken, maar na veel wikken en wegen niet gestart zijn. Geef ze eens ongelijk. 75 of 110 km is ook niet niks.
Toen ik onderweg was om wat foto’s te maken bleken de deelnemers boven mijn verwachting vrolijk. Vrolijk is misschien niet het juiste woord. Het was niet anders. Opmerkingen als; het lijkt wel een botenrace, gelukkig heb ik vroeger zwemdiploma’s gehaald, heeft er iemand een snorkelset? en waar is mijn zwembroek kwamen voorbij vliegen. Tja, als je eenmaal onderweg bent maakt het niets meer uit. Fluoriserende regenjackjes werden zwart, brillen gingen af omdat ze je zicht alleen maar  verminderden, boterkoek werd zandkoek door de vieze handen en vingers van de ATB-ers zelf en alle gezichten werden zwart.
Bij de eerste verzorgingspost gingen er een aantal fietsers rechtstreeks terug naar Tubbergen. Niet omdat ze wilden opgeven, maar vanwege de remblokken die compleet versleten waren. Alle remmen piepten en kraakten. Derailleurs werden op hun kwaliteit getest en ga zo maar door. Je hoorde de fietsers van verre aankomen. De weersomstandigheden en de staat van het parcours waren naast de regen niet alleen dé tegenstander van de deelnemer. De ATB moest lijden en afzien. De fietshandel spint garen bij deze weersomstandigheden.
De organisatie kreeg gelukkig vele complimenten over het parcours dat was uitgezet. De nieuwe stukjes singletracks mochten daar hun steentje aan bij dragen. Niet alleen de deelnemers hebben de weersomstandigheden als een ware “don quichot” getrotseerd, ook de vele vrijwilligers mogen gezien worden als echte liefhebbers van de sport.
De titel van dit artikel zegt eigenlijk voldoende; Bewunderung erzwingen. Vertaald; bewondering afdwingen. Tot volgend jaar en weet je wat; het weer is zeker weten beter. Het kan toch niet minder? Nogmaals respect voor de échte mannen en vrouwen van editie 2013.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Limburg en Ardennen (Rudi Nijmeijer)

 

De heel erg steile Redoute

Deze zomer meerder mooie tochten gefietst in Zuid Limburg en de Ardennen.
De eerste in het rijtje was met Emiel op een dag waarbij het ruim 30 graden was.

Emiel op de Redoute, zichtbaar oververhit.

Vanuit Spa over      klassieke beklimmingen als Maquisard, Redoute, Chambralles, Wanne, Stockeu, Haute Levee, Rosier  en de Vecquee weer terug naar Spa. Een mooi rondje met toch ruim 23 00 hoogtemeters!!


Later tijdens de vakantie prachtige tochten gefietst met Lianne, schoonvader Henk en Wim door Zuid Limburg, waar Wim erg goed de weg kent, dus vele Amstel Gold beklimmingen in één tocht gegoten; vanuit Vijlen over Gulpenerberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Keutenberg, Cauberg, Geulhemmerberg, mooie rechte afzink naar Maastricht, Bemelerberg ( waar je inderdaad buitenblad kunt fietsen) en de slotklimmen zoals de Loorberg, die bijna zonder afdaling doorloopt naar de Camerig en Vijlenerbos. In 80 kilometer toch meer dan 1000 hoogtemeters.

Lianne, en Wim op achtergrond, op de Keutenberg.

Enkele dagen later had ik de regie en zijn we vanuit Vijlen onder weer tropische temperaturen naar Signal de Botrange gefietst, het hoogste punt van Belgie.

Samen met Wim op de Signal de Botrange.

Een lange klim vanuit Eupen zonder bochten, maar waar je (zonder te remmen!!) in de 12 kilometer lange afdaling constant de teller tussen 40 en 60 km/uur kunt houden, wel gesteund door een stevige zuidelijke bries en zo nu en dan een beetje bijtrappen, perfect.

Op de terugweg ook vanuit Eupen langs de prachtiger Waser Stausee gefietst en uiteraard over ons eigen drielandenpunt. 120 kilometer met 1500 hoogtemeters.

Wim en Henk bij de indrukwekkende dam van de Waserstausee.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stefan Pernetta in Canada.



Clublid Stefan Pernetta is met zijn vrouw een half jaar afgereisd naar Canada en Alaska, hieronder een foto-impressie van de laatste 3 maanden.

 

 

 

 


{linkr:none}

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp