Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

 Wielcontact Oktober 2014

RTC Clubtijdrit (redaktie)

Het lijkt alsof Groep 3 Beuningen e.o.  het weer kan bepalen, want net als vorig jaar werd de tijdrit onder prima omstandigheden verreden Bijna windstil en een prima temperatuur zorgden voor een prima fietsochtend. Het parcours weer net als andere jaren door de vele vrijwilligers goed verkeersveilig gehouden en zelfs een bocht volledig grindvrij gemaakt. Complimenten voor de organisatie! Nadien een gezellig samenzijn bij "het Sterrebos" en 's middags zullen velen ongetwijfeld ook nog het WK hebben gekeken!

De snelste groep was "Team Strava" met een gemiddelde van 41,86 en de groep die het dichtst bij het opgegeven gemiddelde zat was "de Diezels" 32,6 om 32,76!!

De volledige uitslag zie je in bijgevoegd PDF.

Kaartclub 16 d'r an, goed voor een 3e plek met 37,83 km/u i.p.v. 37,50 km/uur.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wie zijn.....Roy Fox en Bertil Scholte Lubberink? (Gerwin te Velthuis)

Roy Fox en Bertil Scholte Lubberink stoppen met ingang van dit jaar met de organisatie van de veldtoertochten. Rudi en Gerwin gaan op pad om een item te wijden in Wielcontact aan de ex- veldtoertochtcoördinatoren.


Het valt direct op dat het huis van Roy is omgeven met kunstgras. Hoe kan iemand die zich heeft bezig gehouden met het uitzetten van routes voor veldtoertochten, waar zandpaden, gras en modder centraal staan, een tuin hebben met kunstgras? 
Wat is de reden dat jullie zijn gestopt als crosscommissie?
R: ‘Op een bepaald moment merkte ik dat de organisatie van de toertochten op de ‘automatische piloot’ ging. Je bent dan niet meer voldoende scherp en dan wordt het belangrijk dat anderen deze taak op zich nemen. Hierdoor kunnen nieuwe elementen worden toegevoegd aan bijvoorbeeld het draaiboek en de routes.’
B: ‘We hebben deze coördinatie nu vijf jaar op ons genomen. De crossorganisatie bestaat in totaliteit uit 35 leden en de coördinatie van de crosscommissie ligt nu bij Bas Bolhaar, Niels Koehorst, Bert Wolkotte en Gait Ensink.’
Hoe zijn jullie bij RTC Twente terecht gekomen?
Roy en Bertil zijn beiden uitgerangeerde voetballers die respectievelijk wegens blessures en tijdgebrek zijn gaan fietsen. Ze hebben beiden nog gezamenlijk gevoetbald in hetzelfde team bij het voormalige Dinkelland. Roy is zo’n 12 jaar lid van RTC Twente en Bertil vanaf 2006. Bertil is een constante waarde van groep 2. Roy heeft een drukke baan en fietst niet heel regelmatig in groepsverband, maar als het even kan fietst hij ook zijn rondje mee in groep 2. 
Wat doen jullie naast fietsen nog meer in het dagelijks leven?
Bertil is leraar werktuigbouwkunde aan het ROC in Hengelo. Naast wielrennen en werken speelt hij ook regelmatig een potje zaalvoetbal en is hij leider van DTC D1. Roy is Projectleider Civiel bij de Vandaag Groep. Dit houdt in dat hij de complete organisatie voor de herinrichting van openbare ruimten op zich neemt. Op dit moment is hij bijvoorbeeld bezig met de aanpassing van een busstation in Amersfoort. Roy is daarnaast ook trainer van de E3 van SDC’12. 
Een vast item in Wielcontact zijn de wielervragen. 
-    Wat is jullie favoriete wielerkoers?
B: Dat is Luik-Bastenaken-Luik omdat ik deze tocht zelf ook heb gefietst. Het is een prachtige omgeving en het  geeft wel een apart gevoel om bekende kuitenbijters als de Stockeu en La Redoute te mogen beklimmen. In het echte hooggebergte heb ik nog nooit gefietst……wellicht een idee voor het groep 2 uitje volgend jaar?
R: De Tour de France; ik hou van de hele entourage van deze koers. Ook het spelletje met de Tubantia geeft een extra impuls om de TDF nauwgezet te volgen. 

 

-    Wat is jullie favoriete fietsgebied?
B: Het vaste groep 2 rondje, daar geniet ik het meest van. 
R: Dit zijn de Franse Alpen. Ik heb bijvoorbeeld de Alpe, de Galibier en Telegraph gefietst en geniet gewoon van de mooie omgeving.
-    Wat is jullie favoriete wielrenner?
B: ‘Laurens ten Dam; een karaktermens die nooit opgeeft. Ik vergeet nooit dat hij ten val kwam in de afdaling van de col d’Agnes en met zijn bebloede hoofd de etappe uitfietste.’
R: ‘Lieuwe Westra; Zo’n ex-bierdrinkende stratenmaker die nu juist de stenen uit de straat fietst in plaats van ze erin te leggen, daar heb ik wel iets mee.’
Wat is jullie meest memorabele wielermoment?
B: Casartelli in 1995 op de afdaling van de Col Portet d’Aspet. De tv-beelden dat hij daar lag in een plas bloed met al die artsen om hem heen die niets meer voor hem konden betekenen staan nog altijd op mijn netvlies gebrand.
R: Dat zijn eigenlijk twee momenten. Allereerst de overwinning van Michael Boogerd op La Plagne in 2002. En natuurlijk ook de lekke band van Henny Kuiper in Parijs-Roubaix in 1983 op de strook van Hem. 
Overigens heeft de avond ook nog een leerzaam effect op één van de vier aanwezigen voor wie het volstrekt nieuw was dat de afbeeldingen in de ‘Henny Kuiper Tunnel’ de hiervoor genoemde lekke band moeten uitbeelden.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Fietsen in een voormalig Oostblokland. (Jos Visschedijk)


Tsjechië, land van 10 miljoen inwoners en ruim 2 keer zo groot als Nederland. Sinds 1993 een zelfstandig land, daarvoor maakte het samen met het huidige Slowakije deel uit van Tsjecho-Slowakije. Dit land stond tot 1990  onder invloed van Rusland en vormde samen met een aantal andere Oost- Europese landen het “Oostblok”. 
Tsjechië heeft vele bekende sporters voortgebracht: Emile Zatopek, Josef Masopust, Martina Navratilova, Ivan Lendl en Josef Panenka (naar wie zelfs een penalty is genoemd) en voor velen niet onbelangrijk: het is de bakermat van het pils .Op de grens van het noorden van Tsjechië en het zuiden van Polen ligt het Reuzengebergte, waar je in de winter kunt skiën. De gemiddelde hoogte van dit gebergte is 1200 meter, dus ideaal om in de zomerdag je klimtalenten op de fiets te tonen. Via Erik S. hadden we de mogelijkheid in dit gebied een huis te huren, om van daaruit de nodige (klim)kilometers af te leggen. Ons verblijf lag in het gehucht Arnultovice , gelegen tussen Hostine en Rudnik , in het Zuid-Oosten van het Reuzengebergte.


Goed getraind en vol goede moed vertrokken Harry B., Herman H., Edwin H., Jan O.N., Erik S., en ondergetekende op 18 juni om 6.00  voor vier nachten naar onze verblijfplaats. Via de vroegere grensovergang Helmmstedt (voor de jeugdige lezers onder ons: het huidige Duitsland bestond vroeger uit West Duitsland en de DDR en via Helmstedt kwam je de DDR binnen) ging het  richting Leipzig en Dresden. Vooraf was ik wel nieuwsgierig of er nog iets van de vroegere DDR herkenbaar was, doch rijdend over de  autobahn is er geen verschil met West Duitsland te herkennen. We verlieten de autobahn en via Zittau en een klein stukje door Polen kwamen we in Tsjechië. We reden er door kleine dorpjes en soms leek het wel of de tijd  hier stil gestaan had. Vooral aan de toestand van sommige huizen en openbare gebouwen was dit te zien.
Na ongeveer 100 km door een prachtig golvend landschap,  kwamen we op de plaats van bestemming aan: Arnultovice. Nadat we ingekwartierd hadden werd het tijd voor een goede maaltijd en, niet onbelangrijk, een heerlijk glas koud bier. Erik wist van een vorig bezoek nog een plaatselijke kroeg, waar het volgens hem goed toeven was.
Hij had niets teveel gezegd! Het bier smaakte naar meer, het eten was perfect, er hing een gemoedelijke sfeer (mede door de aanwezigheid van de plaatselijke bevolking), met de  dames van de bediening was niets mis en last but not least hing er ook nog een Pirelli kalender aan de muur. ( ik weet niet uit wel jaar, maar wat maakt het uit: schoonheid is niet vergankelijk). Ook hing er een groot tv scherm zodat we onze Oranjevrienden van de Aussies zagen winnen.

 


Onze penningmeester moest aan het eind van de avond totaal euro 60 betalen voor ons allen, dus wie zijn wij om niet vaker een bezoek aan deze kroeg te brengen (het is tot slot van rekening nog steeds crisis). Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt begonnen we de volgende morgen aan de 1ste etappe. Erik had een prachtige route van 130 km uitgezet, die ons via kleine idyllische dorpjes, een iets grotere plaats Trutnov ( ik heb nog nooit zoveel en zulke lelijke flatgebouwen bij elkaar gezien) naar Adrspach bracht. Deze plaats ligt dicht bij de Poolse grens en is bekend om haar prachtige rotsformaties en is daardoor zeer in trek bij vooral Poolse toeristen. Tijd voor een kop koffie met taart. Via een prachtig golvend landschap kwamen we in zuidelijk Polen. Via goede wegen, oude dorpjes en redelijk steile beklimmingen kwamen we bij Mala Upa weer in Tsjechië. Na een kop koffie zonder gebak  ging het via Horni Marsov en Janske Lazne weer richting huis. Moe maar voldaan en onder de indruk van alles wat we gezien hadden. Dit was toch wel wat anders dan de Vogezen, Dolomieten of Alpen en dan bedoel ik niet de hoogtemeters. Overal, zowel in Polen als in Tsjechie lijkt de tijd stil gestaan te hebben. Oude vervallen huizen en gebouwen, vele leegstaand, oude en jaren niet gebruikte auto’s en machines bij de huizen, uitgestorven dorpjes, mensen die zich alleen in het Tsjechisch of Pools verstaanbaar kunnen maken (zelfs kelners in het in de zomer uitgestorven skioord Mala Upa kunnen geen Duits of Engels).

Na een paar koude Krombachers en een lekkere douche gaan we weer naar de plaatselijke kroeg voor wederom een gezellige avond.  Onderweg komen we langs een weide waar een  broer van “Sunny Boy ‘ loopt te grazen; volgens Herman H, agrarisch kenner onder ons, is hij met pensioen want hij vertoont weinig levenslust. Na wederom een gezellige avond nog even naar Uruquay- Engeland gekeken en daarna de koffer in om weer fit te zijn voor de volgende dag.
Deze begint met een goed ontbijt en lichte regen. Als we op de fiets stappen klaart het op en wordt het droog. We hebben een route van de eigenaar van ons vakantiehuis gekregen; deze voert ons via een soort knooppuntenroute westelijk van Hostinne via Dolni Brama en Jilemnice door een afwisselende, bosrijke omgeving. Er is geen enkele meter vlak, dus het is moeilijk om in je ritme te komen, te meer omdat ook de knooppunten niet altijd blijken te kloppen. Je ziet hier geen terrassen of cafés waar je even kunt genieten van een heerlijke kop koffie  met gebak. Tegen de middag hebben we in een gehucht toch nog een kleine locatie gevonden.  Het leek wel een beetje op ons ‘Stammlokal’, alleen was alles iets kleiner en ouder (ook de waardin). Met veel handgebaren en in gebroken Engels en Duits lukte het ons om koffie en cola te bestellen. Van gebak hadden ze blijkbaar nog nooit gehoord.  Er waren  nog twee gasten  meer; een vrouw die volgens mij van de plaatselijke tafeltje-dek-je afdeling was en na afloop van haar taak even snel twee halve liters bier achterover sloeg en iemand die een half uur deed over het eten van een halve haan of hen.

 

Verder gaat de tocht en tot onze verbazing gaat het deels over onverharde wegen, die echter wel door prachtige stukken natuur gaan. Onderweg hebben we o.l.v. Herman H.  nog even een kijkje genomen in een plaatselijke ligboxenstal en hebben ons samen met Herman verbaasd over het verschil in bedrijfsvoering tussen een Twentse en Tsjechische boer. Via Semily en Nova Paka ging het verder. De lucht werd echter steeds donkerder en na verloop van tijd trok Pluvius de hemelsluizen open, hetgeen ons deed besluiten om de kortste weg naar ons “resort”te nemen. Een warme douche is dan te preferen boven een koude  Krombacher. ’s Avonds weer op weg naar ons stamcafe om te genieten van de vele goede dingen die het leven te bieden heeft. De avond eindigde echter met een domper want het bleek dat we er de volgende dag niet terecht konden. De locatie  was afgehuurd door een jong stel dat  het ja-woord nog wilde bekrachtigen met het nodige gerstenat.(dat kun je rustig aan de Tsjechen overlaten)
De laatste dag van ons verblijf in Tsjechië ging de tocht in noordwestelijke richting . Je hebt in het Reuzengebergte weinig ” passen”, zodat je niet zo heel veel mogelijkheden hebt om van A naar B te fietsen. We hebben echter weer een prachtige route gevonden. Langs grote wegen me teveel autoverkeer, steile, redelijk lange beklimmingen en wederom een prachtige natuur. Fiets je op een grote weg, stopt er 200 meter voor je plotseling een auto en zet deze aan de kant van de weg. Je denkt:” De automobilist wil me wat vragen”, doch hij stapt uit en gaat tegen de vangrail staan en begint te ’pissen’. Je kijkt even verbaast en denkt dan ’Nood breekt wet’.  Tegen de middag vonden we in de middle of nowhere zowaar een hotel, dus tijd voor een koffiepauze met gebak! Tijdens deze pauze viel toevallig ook de enige bui van deze dag, soms moet je geluk hebben.
Na de break ging het verder en kwamen we in Rokytnice. In de winter is het hier zeer druk met wintersporters, doch in de zomer kun je er wel een kanon afschieten zonder iemand te raken. Via goede wegen, lange afdalingen in een bosrijke omgeving kwamen we weer in Vrchlabi , dicht bij ons vertrekpunt. Hier nog even een korte, steile klim meegepikt die ons op een  hoogvlakte bracht met prachtige vergezichten. Via een korte, steile afdaling kwamen we uit bij onze vriend Sunny Boy, die genoot van de middagrust. Vandaar nog een kilometer naar ons huis. ’s Avonds gegeten bij een hotel aan een prachtig plein in Hostinne, een plaatsje met 4800  inwoners. Het is zaterdagavond , je denkt dat het dan  druk is in het centrum, doch helaas, geen mensen en dus ook geen sfeer. Na het eten dan maar weer snel naar ons huis, onderweg nog even een (jaloerse)blik werpend naar het bruidspaar en op tijd naar bed.

Na een voorspoedige terugreis (wat een genot om op een autobahn zonder vrachtwagens te rijden, zo zou het op zondag  in ons land ook  moeten zijn) kwamen we weer gezond en wel aan in Twente. Daarna met de wederhelften genoten van een door fietscollega Marcel V. voortreffelijk gemaakt diner en nog een hele tijd gekletst over onze fiets- en andere ervaringen.
Fietsen in een voormalig Oostblokland blijft toch wel bijzonder.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoe schoon is dat Limburg nou ? (Anita ten Dam)

Om dat te beoordelen trokken wij, een ratjetoe uit groep 4, voor het klimweekend naar het zuidelijkste puntje van ons land. Net als voorgaande jaren was er wederom sprake van een uitmuntende voorbereiding. Uiteindelijk trokken 9 man en 2 vrouw zuidwaarts naar het prachtige oord Schin op Geul. Op camping Schoonoord was er een stacaravan en 2 trekkershutten geregeld. 1 keer raden waar de mannen sliepen.........
Voor de liefhebbers van retro: camping Schoonoord, moet je gezien hebben. Waar je nog met eigen closetrol over de camping mag lopen. Hoezo nostalgie ?

Onderaan de Cauberg

Meteen op vrijdag trokken we na het settlen in ons weekendverblijf onze wieleroutfit aan om een eerste rondje te toeren. Meteen maar de Cauberg op en nog wat andere leuke kleine klimmetjes links en rechts van het Geuldal. Overal schoon. Ondanks dat men in de Bilt niet veel goeds had voorspeld bleef het prachtig mooi en droog weer. 's Avonds gezellig met z'n allen in een 6 persoons caravan eten en nog even doorzakken. Plek zat. En Grolsch zat in de campingwinkel.


Alle klimgeiten bij elkaar.

Zaterdag de lange toer. Inzet natuurlijk om daarbij ook zoveel mogelijk hoogtemeters te maken.
Ook vandaag mocht de Cauberg niet ontbreken, Eyserbos, Geuldalvallei, Kruisberg. Uiteraard onderweg de tradtitionele vlaai met een bakkie leut. Via Margraten richting de Vaalserberg, net op tijd binnen voor de soep. Zaterdag even een enorme stortbui, maar dat mocht de pret niet drukken. Soep op, bui over. Even kwam er een kink in de kabel, het ene deel van de groep op zoek naar het andere. Zit ook geen kop of staart aan, aan die lui van groep 4. Maar gelukkig vonden we elkaar weer terug en kon samen de controle op schoonheid vervolgt worden.


Joke en Chris hebben de Keutenberg “bedwongen”.

's Avonds na een hele dag flinke inspanning met als sluitstuk de Keutenberg lekker dineren. Tussen het diner en de douche nog een flinke bierpauze. Daarna culinair genieten met een wijntje erbij, nog even doorzakken in een kroegje, maar al gauw was de boel zo slaperig dat men tegen enen de proem'n op had. (verder zeg ik nx) Uiteraard nog wel nadat de prachtige collectie wijwaterbakjes in het cafe bekeken was.


Nat boven bij het drielandenpunt


Zondag frueshoppen op de fiets. Richting Sibbe, naar het wielercafe. Kermis en een concert van de fanfare. Gratis broodjes op het terras. Het goede bourgondische leven viert hier hoogtij. Ook het kerkkoor schuift na het zingen gezellig aan in de kroeg. Pinnen kan hier niet. Gewoon handje contantje afrekenen. Na onze afkicktoer zondag pakken we tegen drieen ons boeltje weer in en op de auto's. We moeten helaas weer huiswaarts.


Zondag middag alle restjes opmaken.

 

En Limburg.........nog steeds schoner dan schoon.

Alle deelnemers (Jan Aarninkhof, Jan Arends, John Groeneveld, Jos Bosch, Bennie Brunink, Frans Sombakke, Frans Heijdens, Chris Boersma, Yep Kramer, Joke Dierkx, Anita ten Dam) danken elkaar bij Concordia voor het sportieve en gezellige weekend. 
Maar weer trainen voor het volgende jaar. 

Want dan gaan we naar Belgieeeeeeeeeeeeeeee.

 

Voor meer foto's zie ons fotoboek.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Willingen 2014 groep 2……groep 1? (Gerwin te Velthuis)

Vrijdagochtend 19 september vertrekken we naar het Sauerland voor een weekendje fietsen. De uitnodiging is bestemd voor groep 2 maar opvallend genoeg zijn vrijwel alle aanmeldingen afkomstig uit groep 1. Hierdoor haken helaas een paar vaste groep 2 jongens af omdat de verwachting nu is dat het fietstempo te hoog zal liggen. Voor volgend jaar is de oplossing bedacht om dit probleem voor te zijn.

Een goed ontbijt is het halve werk!

Vrijdagmiddag is het nog droog en besluiten we een rondje van zo’n 90 kilometer te fietsen. Nadat we aanvankelijk zoeken naar de juiste GPS route, fietsen we een mooie tocht met onderweg zo nu en dan een plaatselijk buitje. De thermometer geeft nog altijd zomerse waarden aan dus wordt de regen ervaren als een lekkere verkoeling. 
’s Avonds drinken we eerst wat bij René Borgerink, die een appartementje heeft in het centrum van Willingen. Hij heeft de koelkast vol bier wat automatisch betekent dat we de volgende avond daar weer komen indrinken. René bedankt!
Wie ooit in Willingen is geweest weet wat het betekent om daar uit te gaan. Kort samengevat komt het erop neer dat dit één groot zuipdorp is waarvan 80% mannen die ’s middags om een uur of drie al stuiterdik uit de taxibus over elkaar heen rollen. Gelukkig moeten wij eerst fietsen dus wielrennen zien we dan ook als een welkome afleiding om niet ’s ochtends al verplicht op het terras te moeten plaatsnemen…..alhoewel dit heel aanlokkelijk klinkt.

Uitzicht vanuit het hotel.

Zaterdag wijkt de dagindeling niet veel af van de vrijdag. Eerst fietsen we een rondje van zo’n 115 kilometer, soms door de stromende regen,  en daarna duiken we de Tanzcafés weer in. Al vroeg gaat een groepje naar ‘Haus Putmann’ terug aangezien de fietskilometers hun tol beginnen te eisen. Gelukkig bestaat de groep ook uit echte kroegtijgers. Na Vis-a-Vis, Livs, Hardy’s en Brauhaus komen we terecht bovenop een berg in een discotheekje. Één van de nachtbrakers heeft in ieder geval een heerlijke, ontnuchterende nachtwandeling gemaakt waarover nog lang wordt nagepraat. 
Wat tot nu toe een zeer geslaagd weekend was, waarbij gezelligheid, serieuze gesprekken en zo nu en dan wat lichte fietsirritaties dicht bij elkaar lagen, eindigde in mineur. Helaas is Michel Kruiper op zondagochtend in de regen onderuit gegaan en dat leverde hem een gebroken heup op. Diezelfde dag is hij geopereerd in het ziekenhuis van Korbach en we wensen hem een heel voorspoedig herstel toe!

Bij het hotel, klaar voor vertrek.

Voor volgend jaar hebben we al een vrijwilliger gevonden om het jaarlijkse groep 1 en groep 2 fietsuitje te organiseren. Misschien is het een idee om niet meer in termen van 1 en 2 te spreken. De niveaus van beide groepen liggen tenslotte tegenwoordig niet heel ver uit elkaar en daarnaast wil toch niemand in een hokje worden geduwd? We kunnen desgewenst een gezamenlijke groepsreis organiseren waarbij we, afhankelijk van het aantal aanmeldingen, de groep opsplitsen. De prestatierenners en de gezelligheidsrenners waarbij je gedurende het weekend ook eventueel kunt switchen tussen de beide groepen. Voor elk wat wils zullen we maar zeggen.  

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vader en zoon (Martin en Pepijn Timmerman) hebben op dinsdag 15 juli de Mont Ventoux beklommen. Martin is reeds langere tijd lid van de club en Pepijn is dit seizoen lid geworden van de RTC Twente is tevens één van de jongste leden van de vereniging. 


Martin en Pepijn zijn gestart vanaf de camping Le Ventoux en kwamen zodoende eerst door Bédoin. Dit is tevens de zwaarste start 
(zie schema voor klimpercentages).

Prachtig uitzicht op de kale top.

Samen zijn ze met veel plezier naar boven gefietst en zullen in de toekomst zeker nog wel een keer samen een beklimming doen.

In het bos: meer dan 10%

Samen op de top.

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Websites Jan Arends (redactie)

Dat we Jan Arends dit jaar niet al te veel op de fiets hebben gezien heeft een reden, hij heeft zich met ziel en zaligheid gestort op het maken van enkele websites.


1: www.racefietser.com
Dit is site over het wielrennen met ook informatie over onze club (foto's, filmpjes enz.) tevens allerlei zaken wat betreft het fietsen zoals, voeding, onderhoud, youtube filmpjes, route's, enz.

2: www.racefiets-onderhoud.nl
Deze site gaat hoofdzakelijk over het onderhoud van de racefiets en de mountainbike, maar ook info over GPS toestellen, fiets route's, racefietsen, gereedschap, voeding,enz.

3: www.gpsroutes.info
Deze site is vrij nieuw, hier wil Jan in de toekomst zoveel mogelijk fietsroutes op plaatsen.
Het begin is er, maar er zit nog veel werk in!!!

Ook als men op of aanmerkingen zou Jan dat graag willen horen.!!
Foto`s zijn altijd welkom (als het maar betrekking heeft tot het wielrennen of mtb'en)
Ook als iemand iets moois heeft beleeft zou Jan dit graag willen publiceren.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

No worries mate, a Dutchman on the Munda Biddi trail (Willem Marcelis)

Januari 2013 las ik voor het eerst over de Munda Bidditrail in Zuidwest Australië. Een mountainbiketrail van meer dan 1000 kilometer over grotendeels onverharde wegen, bospaden, oude spoorwegen en speciaal aangelegde tracks van Mundaring (vlak bij Perth) naar Albany aan de zuidkust. Mijn belangstelling was gewekt. Ik werd lid van de Munda Biddi foundation (Aboriginalwoorden voor de weg door het bos) en kreeg de nieuwsbrief. Ik werd enthousiaster, zeker toen ik op Facebook de verhalen van enkele deelnemers las. 
De tweede week van februari 2014 was het zover om mijn vier weken vrije tijd in dit deel van de wereld op mijn favoriete vervoersmiddel, de fiets door te gaan brengen. Het was late zomer en de temperaturen overdag lagen tussen de 25 en 40 graden (en soms daarboven). In het bos, in de schaduw was het goed uit te houden overigens.


Munda Biddi trail


Met het vliegtuig naar Perth en na een dag boodschappen doen, en de toerist uithangen in een levendige stad op weg naar Mundaring, het noordelijke beginpunt. Na alvast wat warm gereden te hebben op een andere trail, de Heritagetrail (Australie heeft in dat deel veel oude spoorlijnen omgebouwd naar trails voor paarden, mensen en fietsers) arriveerde ik in de drukte van Mundaring. Normaal gesproken een klein, rustig provincieplaatsje. Die dag echter niet. Er was een grote braderie aan de gang en een benefietconcert voor de mensen die hun huis twee weken daarvoor verloren hadden in de grote bosbranden die daar veel voorkomen. 

Dus de keuze was snel gemaakt, een avond jeugdsentiment met veel covernummers van the Stones, Dire Straits en Beatles.

De dag daarna aan de trail begonnen en dat duurde 12 dagen voordat ik bij het eindpunt arriveerde. Twaalf dagen met bijna alleen maar bos. Weliswaar nieuwe aanplant, want het oude hout is inmiddels wel gekapt, ook de nieuwe aanplant is alweer oud en hoog, tot ruim 60 meter toe. 
Schitterende hoge bomen met namen als Tingle, Karri of Jarrah, hout dat zo hard is dat de Londense metro er grotendeels mee aangelegd is. Bomen in bizarre vormen, een flink aantal omgevallen pal over de trail, moeizaan er omheen of erger nog overheen doordat ik vanwege de slangen of het onbegaanbare struikgewas er niet omheen kon. Overal dierenleven, vooral vogels, maar ook wegspringende kangoeroes en enkele emoes. Zwarte kaketoes, Roze papegaaien, zwarte zwanen en de fameuze kookaburra die  ’s morgens vroeg het geluid maakt van een huilende baby.  Geritsel in de nacht, niet-geziene slangen waarvan er toch behoorlijk wat moeten zitten  in die bossen. 

Wat een sensatie om daar te fietsen, smalle paden, slechte ondergrond vanwege het beruchte peagravel dat zeker in de late zomer erg lastig fietsen is. Steile klimmen en afdalingen. De beschrijving op de uitgebreide kaarten die te koop zijn bij de foundation komt niet echt overeen. Het is veel zwaarder dan gedacht. 

En die vriendelijke families die gefotografeerd zijn, kunnen nooit de gehele route gereden hebben, ja een paar vlakke stukken. Regelmatig van de fiets om te duwen. Een paar honderd kilometer over zogenoemde peagravel gereden. Het beste te vergelijken dat je over knikkers of kogellagers rijdt. En soms valt het dan hard, diepe schaafwonden, maar niks ernstigers. En dan beseffen dat je op grote stukken toch geen bereik hebt met je mobieltje. 

Geen mensen te bekennen, de eerste drie dagen alleen papegaaien en kangoeroes en diverse andere vogelsoorten gezien. Veel water bij me, omdat de vrijwillige medewerkers van de Munda Biddi niet wisten of er water te krijgen was. Elke 60 kilometer is er wel een campsite gebouwd, een open hut met slaapplekken, een kampeerterreintje erbij  voor de tenten en twee grote watertanks die gevuld worden met regenwater (moet wel behandeld worden). En na de tweede hut met water werd mijn bagage in elk geval 20 liter lichter en dat scheelde al een stuk met fietsen. 

Voor mij als Nederlander, gewend aan de drukte, heel bijzonder om zo lang over een trail te rijden waar ik niemand op de fiets, auto of met een ander vervoermiddel heb gezien. Gelukkig wel in de dorpjes die na de eerste drie dagen met flink doortrappen elke dag te bereiken waren. De stilte, de rust waren onbeschrijflijk.

Niet zo verwonderlijk dat je geen bereik hebt met je mobieltje!!


En wat geweldig dat je op deze manier je lichaam voelt, ’s avonds vroeg in bed, (het was om 19.00 uur donker), vroeg op, ontbijt, bagage inpakken, opladen en weer op weg. Zo af en toe ene kilometer of tig omrijden voor een goede kop koffie. Zelfs bij de kleinste general store stond een espressomachine met heerlijke koffie (of was het zo lekker omdat ik onderweg alleen thee had of oploskoffie.

En na 8 dagen zicht op de Stille Zuidzee zo door de bomen heen, nog een paar dagen dicht langs de kust, en dan weer door “very remote aereas” zoals de beschrijving luidde. En dat klopt. Maar wel een goed uitgezette route, elke kilometer een paal, en bij kruisingen, afslagen nog meer richtingaanwijzers. En toch is het me gelukt te verdwalen, paaltje niet gezien, doorgereden en na een tijd tot de ontdekking komen, he waar zit ik eigenlijk. Ook dat was weer een mooie ervaring. Weten dat je helemaal alleen bent, op niemand kunt rekenen en jezelf moet redden. 

Na het zicht op de Stille Zuidzee was het nog vier dagen rijden naar het zuidelijke eindpunt, in het leuke, drukke stadje Albany. Verzorgingscentrum en de grootste plaats in de wijde omgeving. Mooie camping, 5 kilometer van het centrum langs een van de mooiste fietspaden van de gehele route. In de goede tijd een prima pad om de langstrekkende walvissen te spotten. 

Samengevat: een ervaring om nooit te vergeten, deze weg door het bos.

Praktische tips
•    Vliegtuigmaatschappij: Emirates, bagagevrijstelling 30 kg plus 7 kg handbagage (genoeg voor mijn fiets, kampeerbagage en kleding).
•    Overnachtingsmogelijkheden: kamperen in het wild, op de campsites langs de trail, B&B, motels en commerciële campings in de dorpjes en stadjes. Aangezien ik buiten het hoogseizoen was nergens problemen gehad om te kunnen overnachten
•    Perth: Zeer goede ervaringen met het Pensione-hotel, waren bereid om gedurende de periode de bagage op te slaan. Reis van en naar het vliegveld: 50 Australische dollar enkele reis
•    Kampeerbenodigdheden: in Perth is meer dan voldoende keuze. Ook in de kustplaatsen is genoeg te krijgen. In het binnenland wordt het lastiger. 
•    Fietszaken: Diverse mogelijkheden langs de trail.
•    Reed op de Idworx Offrohler met Rohloffnaaf op 2,35 brede banden met noppen. Haal je spatborden eraf ivm takken e.d. Bandenspanning op de peagravel wegen lag tussen de 2 en 2,5 bar om voldoende grip te houden.  De Rohloff naaf is in dat landschap heerlijk om te rijden, gezien de vele slechte stukken weg, takken e.d. langs de paden. Geen kans op derailleurbreuk en dat is gezien de ervaringen van anderen volgens de logboeken in de hut en de verhalen op internet wel zo prettig.

Overige tips:
•    Neem ruim de tijd en geniet van alles onderweg en de uitstapjes die via de kaarten en de gidsen ook aanbevolen worden.
•    Ervaring om over onverharde wegen te rijden is zeer aan te bevelen. Ook met volle bepakking en houd er rekening mee dat ik geluk had dat er in de late zomer nog water in de regentanks zat. (Overigens maakte ik gebruik van het Sawyer-waterfilters. Zeer klein, effectief en gemakkelijk mee te nemen). 
•    Flexibele instelling en bereid om zo af en toe om te rijden, een moeilijker of gemakkelijker weg te nemen. Er is voldoende keuze. Stop op tijd om je kamp op te slaan en tijd te hebben om te rusten.
•    Het kan erg hobbelen dus stevige tassen en vooral stevige bevestiging is aan te bevelen.
•    Go quickly, travel light. Anders gezegd: pak heel verstandig. Neem voor alle veiligheid voor 3 dagen eten en drinken mee. 
•    Lees de verhalen van anderen en koop vooral de kaarten en de gids van de Munda Biddi Foundation. Te bestellen in de shop van de Foundation via internet.
•    In de nazomer erg veel last van blinde vliegen. Steken dwars door je kleren heen. Bushmen DEET 40 – 80 % is effectief. Je kleren kun je eventueel impregneren en anders hiermee insmeren
•    Geen last gehad van slangen of spinnen. Wel voorzichtig zijn want hoorde van wandelaars dat men regelmatig bijna op een slang trapte. Vooral de black tigersnake komt veelvuldig voor.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ons 4xlaMarmotte avontuur (Rudi Nijmeijer)

Hieronder een impressie zoals ik tijdens ons 4xlaMarmotte via Facebook heb gecommuniceerd.

Dag 1
2 x goud in leeftijd 18-29!!
Eindtijd Harald 7.32 Rudi 8.15 Alpe huez: Harald 1.05 rudi 1.18
In 2011 reed ik dag 1: 8.34 uur.
Heeft mijn dieet toch echt geholpen, want elke klim iets sneller dan in 2011.
Glandon (foto) was nat en koud, 6 graden! Afdaling in begin in dichte mist en glibberen op nat wegdek.

Koud, vies en nat op de Glandon!


Samen naar de Telegraph gefietst. Maar daar ieder in eigen tempo verder. Weer was rest van de dag prima. Temperatuur liep zelfs op tot 30 graden in de slotklim. (Foto)
Nu goed herstellen, want 4xlamarmotte begint pas echt op dag 2.
Dank aan onze verzorgers Gait en Ben, die het wel moeilijk kregen om ons beide te bevoorraden toen Harald haast kreeg!

Dag 2
Eindtijd Harald 7.50 Rudi 8.38
(Goud 18/29 en goud 30/39)
Alpe huez: Harald 1.15 Rudi 1.25
Het weer was perfect; 25 graden in de dalen. Dus voor de afdaling was een bodywarmertje voldoende.
Net als dag 1 samen naar de Telegraph gefietst. Maar ook vandaag ieder in eigen tempo verder.

Bovenop de Galibier volgt een lange afdaling naar le Bourg d'Oisans.

 

Lijkt allemaal perfect, maar dat is het niet! Mijn lichaam heeft op een of andere manier een gigantische optater* gehad en weigert simpelweg sinds terugkomst iedere vorm van inspanning. Dus ik heb nog niet gegeten, douchen ging nog net en ik voel dat mijn lichaam zich totaal niet aan het herstellen is.
Meer dan 2 uur op bed gelegen en hoop dat ik straks na het eten weer in een actievere modus kom!

*) Zowel bij dag 1 en dag 2 lag mijn focus erg op een zo snel mogelijke tijd en heb dus beide dagen echt volle bak gereden. Dit in tegenstelling tot 2011 toen was ik veel meer bezig met de volgende dag en reed veel meer op reserve.

Dag 3
Eindtijd Harald 8.20. Alpe Huez net binnen 1 uur!! Geweldig!
En hoe fit hij nu alweer door ons huisje loopt!
Rudi is niet gefinished.
De dag begon met regen op de Glandon, in de afdaling hadden we zelfs winterjack en handschoenen aan. Later bleef het koel, maar gelukkig droog.
Ik ben afgestapt in de afdaling van de Galibier. De hele dag voelde al niet goed. Door de eerste 2 dagen op tijd te rijden heb ik mezelf uiteindelijk de derde dag knock-out geslagen.

In het dal van de Maurienne, ruim 20 kilometer vals plat, lastig.

 


Geprobeerd om af te dalen naar le Bourg d' Oisans, maar dat vond ik al niet verantwoord, laat staan de l' Alpe d'Huez beklimmen. Jammer, dat zeker.
Van de andere kant ben ik erg blij en trots op de eerste twee dagen. Morgen maak ik de Marmotte vanuit de volgauto mee, lijkt me ook erg leuk en gezellig. (4 foto's)

Dag 4
Onvoorstelbaar!!
Eindtijd van Harald vandaag is 7.55. Alpe Huez in 58!! 
Het weer was prima, alhoewel het op de Alpe wel 30 graden was.

Het leven van een "verzorger" is zo slecht nog niet!

Vandaag was het op alle beklimmingen veel drukker in verband met de officiële Marmotte van a.s. zaterdag. En Harald reed iedereen moeiteloos voorbij. Op de Alpe d' huez heeft hij honderden fietsers ingehaald!
Met deze prestatie van de afgelopen 4 dagen mag hij heel trots zijn. En ook nu oogt hij nog fris!

Het was ook voor mij fantastisch om zo'n dag in de volgauto mee te maken. Ik ben al zo vaak over de Galibier gefietst en nu nam ik eindelijk eens de tijd om echt van de natuur en omgeving te genieten en hebben we er zelfs een terrasje gepakt!!

Harald fiets de laatste dag volle bak de l'Alpe d'Huez op binnen het uur!

Links:

www.facebook.com/4xlamarmotte

You tube:

Dag 1

Dag 2

Dag 3

Dag 4

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tip van het wielcontact

We gaan proberen elk wielcontact een handige, vaak kosteloze of goedkope tip te plaatsen, zodat jij ook meer fietsplezier krijgt. Heb jezelf een handige tip? Mail deze dan door naar rudinijmeijer@outlook.com

Als je je band van dichtbij goed bekijkt zijn er talloze kleine puntjes in de buitenband, meestal kunnen deze geen kwaad. Maar soms is er een net iets groter gaatje ontstaan door een klein steentje. Het risico op lek rijden is op deze plek veel groter, terwijl de buitenband vaak verder nog in prima staat is. Je kunt een klein druppeltje secondenlijm in het gaatje laten vallen, dit is binnen een minuut hard en de zwakke plek is opgevuld met ondoordringbaar materiaal. Zo kun je veel lekke banden besparen!

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp