Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp

Wielcontact Oktober 2015

Groep 2 in Zuid Limburg; Over bulten en bipsen (Emiel Nijhuis)

Wat is dit nou voor titel voor een weekendje fietsen met Groep 2? Of is het wellicht een pakkende titel voor het groepsuitje van een zestal leden van Groep 2 begin september? Lees verder en oordeel zelf.

Na een aantal jaren in Sauerland gefietst en gefeest te hebben waren de leden van Groep 2 toe aan iets nieuws. De vernieuwing moest niet zozeer gezocht worden in de fietsroutes maar meer in de het vertier ’s avonds. De kegelclubjes en de dames bij Sigi’s Hutte of het Brauhaus in Willingen konden de jongens van Groep 2 niet langer bekoren , dus werd dit jaar, in het eerste weekend van September, een fietsweekendje gepland in Zuid Limburg.

De fietsroutes weken niet veel af van die van vier jaar geleden toen Groep 2 in Vijlen verbleef. Opnieuw stond de Mergellandroute, een kleintje Luik –Bastenaken- Luik en de Amstel Gold op het programma. Het avondprogramma was echter wel duidelijk anders. Geen kroegentocht in Vijlen, dat slechts twee kroegen en even zovele kerken en Mariakapellen rijk was, maar een kroegentocht en een hotel midden in het hart van Valkenburg, de toeristische trekpleister van Zuid Limburg.

Quido Degen, Rob Velthuis, Marc Wisseborn, Hans Pool, Bertil Scholte Lubberink en ondergetekende hadden er dan ook zin aan. Michel Kruiper had zijn bus opnieuw beschikbaar gesteld. Door de nieuwe styling leek de bus van FIETZ in niets meer op de vroegere Kamphuis Rijwielen bus. Na ruim twee uur rijden werd Valkenburg bereikt. We deden onze intrek in een leuk familiehotel op nog geen twee honderd meter afstand van het centrum.

De verleiding was dan ook groot om direct een terrasje te pakken en de fietsen in de bus te laten. Maar een biertje smaakt nog beter na afloop van een fietstocht door het mooie Limburgse heuvelland, dus werd alsnog besloten de fiets te pakken en een tocht van ca. 80 km te rijden.

 



De laatste 10 km werden we uit de wind gehouden door een sportieve dame die ons een prachtig “uitzicht” bood. Niemand van de zes maakten aanstalten om op kop te komen! Net voor de bui waren we terug in ons hotel, waar het biertje zich goed deed smaken.

Na een heerlijke douche was het tijd om een eetgelegenheid op te zoeken. Het hotel - restaurant meat@valkenhof had niet alleen een goede kaart maar ook een leuke bediening. De dames waren gekleed in een leuk rokje en al gauw veranderde het onderwerp aan tafel. Wat wil je ook de dames waren één voor één geselecteerd op de perfecte maten . Je zou bijna vergeten dat we waren gekomen voor het eten . Na een heerlijk diner en een aantal leuke foto’s voor de thuisblijvers en de facebook pagina van het restaurant werd het tijd om een kroeg op te zoeken. De dames gaven ons nog een paar tips en zo werd het ongemerkt laat in het o zo gezellige Valkenburg.

De volgende ochtend gingen we per auto naar Tilff om van daaruit een tocht van 135 km te rijden door de Ardennen. De groep was aan elkaar gewaagd en bovenop de colletjes waren de verschillen over het algemeen niet groot. De steile Redoute eiste overigens wel enkele slachtoffers, Bertil en Rob kregen last van krampverschijnselen. Gelukkig konden ze allebei na een korte pauze verder en werden ook de laatste colletjes zonder krampverschijnselen overwonnen. Opnieuw waren we net voor de bui terug in Tilff. Onder de parasol van de plaatselijke horeca gelegenheid konden we genieten van de regen, de koffie en het gebak.

’s Avonds werd opnieuw meat@valkenhof aangedaan, de dames hadden hun rokje helaas ingeruild voor een spijkerbroek, dus werd er vanavond al snel weer over het fietsen in de Ardennen gesproken. De avond vloog voorbij en in de kroegen was het opnieuw erg gezellig. Om drie uur werden we samen met de andere kroegtijgers op last van de burgemeester buiten gezet. Ja, in tegenstelling tot Denekamp, kent Valkenburg wel een sluitingstijd die gehandhaafd wordt. Gelukkig maar, want de volgende ochtend ging de wekker al weer vroeg af. De Amstel Gold stond op het programma.

Net 22% achter de kiezen!

Na een goed ontbijt moest al gelijk de Cauberg beklommen worden. Zo vroeg op de ochtend en met een lichaam dat nog nauwelijks is hersteld van de vorige dag valt dat niet mee. Gelukkig had iedereen er last van. De Gulpenerberg, de Eyserenbosweg maar ook de Keutenberg gingen daarna een stuk makkelijker. Na ca. 70 km fietsen was het mooi geweest en werd het hotel weer op gezocht. Alvorens de terugweg werd aanvaard was er nog even tijd voor een terrasje, een kop koffie en Limburgse vlaai. De dames bij meat@valkenhof hebben we plechtig beloofd om terug te komen. En ja belofte maakt schuld.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wie zijn..... Steven en Harry Bodde (Gerwin te Velthuis)

Tom Dumoulin wordt vijfde in de individuele tijdrit op het WK in Richmond, FC Twente verliest in het bekerduel van FC Groningen en de woensdagavond clubrit is waarschijnlijk voor het laatst omdat het om 19.30 al nagenoeg donker is. Deze avond zijn Rudi en Gerwin op pad om Harry en Steven Bodde te consulten voor het terugkerende Wielcontactinterview.


Waarom Harry en Steven? Uiteraard omdat ze in de eerste plaats vader en zoon zijn en welke vader wil nou niet dat zijn zoon gaat wielrennen?  Daarnaast is Steven twee jaar geleden in korte tijd 25 kilogram lichaamsgewicht kwijtgeraakt om 6x voor het goede doel tegen de Alpe d’Huez op te fietsen. Met recht kan worden gezegd dat dit een fantastische prestatie is.  
Gelukkig heeft Harry tijd want we komen er al snel achter dat hij gek is op vakanties. Net thuis uit Mayrhoven en vlak voor een weekendje weg met de buren en dan hebben we het nog helemaal niet gehad over de veelvoud aan uitjes met de Groep Beuningen die deze avond over tafel komen. 
Zowel Steven en Harry maken deel uit van de Technische Commissie van de Köttelpeern. Daarnaast is Steven ook erg actief met Scouting in Denekamp. Elke zomervakantie gaat hij onder andere een hele week met de welpen op kamp. Maar ook tuinieren is (noodgedwongen) een grote hobby aangezien Harry, en sinds kort ook Steven, groot grondbezitters zijn. In het dagelijks leven werkt Harry als Technisch Manager bij Unicarriers in Enschede. Dit bedrijf handelt in industriële voertuigen, bijvoorbeeld vorkheftrucks. Steven is Sales Manager bij Gladior in Enschede waar hij verantwoordelijk is voor de verkoop van diensten op het gebied van online marketing.  
Steven is begonnen op 12 jarige leeftijd op zijn mountainbike en al snel had hij ook een racefiets waar hij zijn rondjes op fietste met pa en zijn broer. Ze trachten gedrieën nog ieder jaar een cyclosportieve te fietsen in Nederland of daar buiten. Inmiddels is Steven een vaste waarde bij de clubritten. Aan het begin van het seizoen zorgt hij er voor dat in groep 2 de conditie op peil wordt gebracht waarna een poging naar groep 1 wordt gewaagd. In 2010 heeft Steven, nadat hij ging samenwonen met vriendin Karen, het fietsen weer serieus opgepakt. ‘De eerste keer dat ik mee fietste werd ik in groep drie gelost. Na een bezoekje aan de sportarts kreeg ik het advies om af te vallen en dat heb ik ook gedaan. Dit is met name gelukt door simpelweg een paar maanden geen bier meer te drinken en iets meer te fietsen.’ 
Harry was midden jaren 70 een enthousiast volleyballer. Begin jaren 80 is hij gaan hardlopen en heeft enkele kwart triathlons op zijn palmares. Fietsen vind hij het leukst dus volgt midden jaren 80 de logische stap om lid te worden van RTC Twente. ‘Rond die periode fietste ik mijn eerste toertocht met o.a. Rudi Nijmeijer in Tecklenburg. Dit is achteraf gezien de zwaarste tocht die ik ooit heb gefietst in mijn leven. Ik weet nog dat Rudi mij op de laatste klim naar boven heeft geduwd.’ Op dit moment gaat het fietsen nog een beetje moeizaam omdat Harry op eerste Paasdag is gevallen door toedoen van een loslopende hond. Bij zijn val heeft hij een breukje in zijn ribben opgelopen…….Harry dus en niet de hond.  

Steven en Harry aan de keukentafel bij Steven thuis in Noord-Deurningen.


Zowel Harry als Steven hebben een voorliefde voor lange fietstochten in de bergen zoals Marmotte, Limburgs Mooiste, Trois Ballons, Luik Bastenaken Luik en zoals iedereen weet heeft Steven meegedaan aan Alpe d’Huzes waarover later meer.  Op de vraag ‘hebben jullie nog doelen voor de komende jaren’geeft Harry aan dat hij zolang mogelijk mee wil fietsen in groep 3. Steven doet jaarlijks mee aan de Run Bike Run in Borne en Deurningen en gaat dit zeker vaker doen in de toekomst. Maar ook een trip naar het buitenland gaat er volgend jaar zeker komen.

Een vast onderdeel van het interview zijn de wielervragen en dus worden ze ook voorgelegd aan vader en zoon Bodde.

Wie is je favoriete wielrenner? 
H: ‘Dit is natuurlijk Hennie Kuiper. Hennie was mijn buurjongen en ik heb altijd zeer veel bewondering gehad voor zijn fietskwaliteiten. Ik weet nog goed dat wij groen gingen halen met de buurmannen i.v.m. een bruiloft van Hennie’s broer Frans. Ik kwam bij Hennie thuis en hij zat op de rollerbank te trainen. Bij terugkomst op de platte wagen, en na heel wat kratjes bier met de keerls, zat Hennie nog steeds op de rollers!’ Zo zie je maar, niets komt vanzelf en arbeid loont. 
S: ‘Ik heb daar over nagedacht omdat ik wist dat deze vraag zou komen. Mijn favoriete renner uit het verleden is toch wel Steven Rooks omdat hij in het voorjaar, zomer en najaar zijn koersen kon winnen. Waar maak je dat nu nog mee? Maar van de renners van tegenwoordig heb ik wel wat met Mathieu van de Poel. Ik hou van mensen met een eigen mening. Mathieu ging volledig tegen het advies van zijn vader in door niet mee te doen aan het WK voor beloften maar gewoon mee te doen bij de elite. Iedereen kan zich nog wel herinneren hoe dat is afgelopen.’


Wat is jullie favoriete wielerwedstrijd? 
H: ‘Luik Bastenaken Luik ik hou van het heuvelachtige parcours en omdat ik deze cyclosportive zelf heb gefietst.’ 
S:  ‘De Hoogmis. De bezetenheid van het Vlaamse publiek en de nostalgische beelden op tv vind ik prachtig om te zien.’


Wat is jullie eigen favoriete fietsgebied? 
H:  ‘Dit zijn de Vogezen. Op maar 550 kilometer afstand zulke enorme bergen kunnen beklimmen is ongekend. Ik heb hier veel gefietst en vind de bergen prachtig om tegenop te fietsen omdat ze niet al te steil zijn in vergelijking met bijvoorbeeld de Dolomieten hoewel ik de natuur daar ook ontzettend mooi vind.’ 
S: ‘Voor mij is dat de Eifel. Tecklenburg plus en ook goed bereikbaar binnen een paar uur. We hebben in de Eifel de Jean Nelissen Classic gefietst en die is veel minder massaal in vergelijking met bijvoorbeeld de Amstel-Gold voor wielertoeristen.’


Wat is jullie meest memorabele wielermoment? 
H: ‘Ik kan er niet omheen maar dat is toch het moment dat Hennie Kuiper in Hem met zijn wiel in de hand staat te wachten op een volgauto. In zijn gezicht zie je de adrenaline terug, hij zal en moet de koers winnen. Daar moet ik dan direct aan toevoegen het moment dat Thevenet helaas de Tour de France won met maar 48 seconden verschil op Hennie.  
S: ‘Terpstra die Parijs-Roubaix wint. Het is op dat moment al zo lang geleden dat een Nederlander een voorjaarsklassieker wint. Mijn persoonlijke moment is toch wel toen ik voor de zesde keer de Alpe d’Huez op fietste tijdens de Alpe d’HuZes. Wat je daar om je heen ziet en er dan door je heen gaat is echt met geen pen te beschrijven. Mensen roepen je naam omdat die vermeld staat op het deelnamebordje en mede door de vermoeidheid word je daardoor extra emotioneel  geraakt.’

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Stelvio: een vreselijke inspanning of een heerlijke ontspanning (Jos Visschedijk)

Italie, land van de Paus, van historische steden, van de Fiat, van de toren van Pisa, van de maffia, maar ook van meren en bergen zoals de Alpen en de Dolomieten. Wie het dan over deze Italiaanse Alpen heeft, noemt in één adem de Gavia, de Mortirolo en met name de Stelvio, de bekendste bergpas van Italie.

Een aantal Dolomietencols ( Pordoi, Fedaia, Sella) hadden we reeds in een vorig wielerleven (toen we nog jong waren) bedwongen, de Stelvio echter hadden we op ons lijstje nog niet afgevinkt. Als je dan toch in de buurt van deze col bent, kun je meteen ook even de Gavia en de Mortirolo beklimmen, was de gedachte. In januari begonnen we ( Harry B., Herman H., Edwin H., Ben K., Frans en Jan O.N., Erik S. en Jos V.) met de voorbereidingen voor onze reis en voor de beklimming van deze beroemde berg. De Stelvio is een bergpas op 2557 meter tussen Prato aan de oostkant en Bormio aan de westkant. Alleen al door de naam van deze bergpas wordt je een beetje zenuwachtig; kan ik dit wel , is het niet te steil, m.a.w. het gaat tussen de oren zitten. Het gemiddelde stijgings% is ongeveer 7.5 % met een beklimming van ongeveer 25 km, Vanuit Prato zijn er 48 haarspeldbochten. In Bormio werd een verblijf voor vier nachten in hotel Vallecetta geboekt (17 juno tm 21 juno) en vervolgens konden de spieren getraind worden. Gildehaus, Bad Bentheim, Uelsen, Haaksbergen, Albergen, Tubbergen, de Holterberg, Tecklenburg, kortom alles wat niet vlak is, werd in het trainingsprogramma opgenomen. Niet alles ging voorspoedig: de één remde in maart alleen met de voorrem van de mountainbike, maakte een buiteling en moest drie weken rust nemen, een ander kreeg een plotseling overstekende hond voor de fiets, fiets ongedeerd, fietser twee ribben gebroken (ook drie weken rust) en tot overmaat van ramp had onze agrarische vriend twee weken voor vertrek een bedrijfsongeval ( gevolg: gebroken middenhandsbeentje) zodat hij de Stelvio nog steeds moet afvinken. Herman wilde echter toch mee en werd dus assistent van ploegleider Ben.



Woensdag 17 juni vertrokken we om vijf uur vanuit het nog slaperige Beuningen (vroeger hoorde je hier om deze tijd al het lawaai van melkbussen, doch ook in Beuningen gebruiken ze deze alleen nog maar voor het carbidschieten) en na een voorspoedige reis door Duitsland , Oostenrijk en een klein stukje Zwitserland kwamen we in Noord-Italie aan. Hier moesten we nog over de Stelviopas om ons hotel in Bormio te bereiken, zodat we alvast een idee hadden wat ons nog te wachten stond. Overigens was iedereen wel onder de indruk van alles wat de omgeving te bieden had. Na aankomst bij het hotel en inkwartiering werd onder het genot van een pilsje de route voor de eerste dag uitgestippeld. Ben was hier al eens eerder met groep 1 geweest en stelde voor om rustig te beginnen en de lange klim van de Stelvio pas op de 2de dag te doen. Iedereen kon zich hierin vinden; aanbevelingen van zo’n ervaren fietser sla je niet zomaar in de wind! Na een goede maaltijd en nog een paar pilsjes, zocht iedereen de “koffer” op om te dromen of wakker te liggen van alle hoogtemeters die we de komende dagen moesten overwinnen. Na een goed ontbijt( de mens en met name de wielrenner denkt dat je altijd en veel moet eten) ging de rit via Grosio naar de voet van de Mortirolo om daar te beginnen aan de klim van 12 km met een maximaal stijgings% van 14%. Het was voorwaar geen pretje, deze beklimming en onderweg laat je je gedachten even de vrije loop:

**Vroeger vond ik klimmen nog wel leuk…………….

**Wat wil ik op mijn leeftijd eigenlijk nog bewijzen …..

**Waar ben ik in godsnaam aan begonnen…….

**Waarom heb ik er achter geen 32er opgezet…….

**Wat zal de koffie in het restaurant op de top lekker smaken……

Doch uiteindelijk heb ik met veel moeite de top bereikt en wat zie ik daar : geen restaurant, maar een monument voor Pantani en een dixie, net alsof je na zo’n klim direct moet pissen! Nadat ook de ploegleiders boven waren , volgde een afdaling ( hier is de schrijver nooit een fan van geweest) en vervolgens een lange licht stijgende weg naar Edolo aan de voet van de Gavia op 2621 m hoogte.. Van hieruit tot de top is de klim 15.7 km, gem. stijgings% 8.4% met als steilste stuk 11.3% Ook deze klim kende voor Ben geen geheimen en was volgens hem redelijk te doen. Nadat de ademhaling en de trapfrequentie in balans waren, liep de klim redelijk voorspoedig en na opbeurende woorden onderweg van Ben en Herman werd de top bereikt.

Bovenop was het koud en nat, doch in het restaurant op de top was het aangenaam vertoeven en lieten we ons de koffie en het gebak goed smaken. Hier zat nog een groep wielrenners uit Nederland , die de Gavia van dezelfde kant beklommen hadden als wij. Hun oudste groepslid was 75 en hij bereikte als tweede van hun groep de top, daarbij was hij tijdens de klim ook nog eens eenieder van ons voorbij “gesneld”. Hoezo te oud om op latere leeftijd in de bergen te fietsen? Na een wederom gevaarlijke en lange afdaling naar Bormio, waren we om 18.30 weer bij het hotel en hadden we die dag 120 km gefietst. In het zonnetje en onder het genot van een pilsje werden de belevenissen van deze dag besproken. Na een heerlijke maaltijd ging iedereen moe, maar voldaan naar bed. De planning was om op vrijdag vanuit Bormio te beginnen met de beklimming van de Stelvio en onderweg de afslag naar Santa Maria in Zwitserland te nemen, om vervolgens van daaruit naar Prato aan de oostkant van de Stelvio te fietsen, vervolgens van daaruit de Stelvio te beklimmen (28 km) en daarna via de andere kant naar Bormio af te dalen. Een ritje van 140 km, echter gezien de ervaringen van gisteren ( lange steile en daardoor zware beklimmingen die veel tijd kosten) hebben we hier toch maar van afgezien; we hoeven er tenslotte ons brood niet mee te verdienen! We besloten om alleen de beklimming van 25 km vanuit Bormio naar de top van de Stelvio te doen. Na een goed ontbijt( tijdens het eten denk je steeds: heb ik wel genoeg gegeten?) werd om 9.00 vol goede moed gestart met onze ‘reis’ naar de top van de Stelvio. Vanuit het hotel begint loopt de weg meteen al langzaam omhoog en heb je geen tijd om warm te draaien en daardoor duurt het even voor je het juiste ritme en goede klimgevoel te pakken hebt. De klim bestaat uit veel haarspeldbochten en ‘loopt ’daarom relatief ‘makkelijk’; dit is echter subjectief, ieder zal dit op zijn/haar eigen wijze ervaren. Met een gemiddelde snelheid van 7 a 8 km ben je toch al gauw bijna 3 uur onderweg. De aanmoedigingen en het applaus van Ben en Herman waren dan ook zeer welkom. Onderweg was het qua fietsers redelijk rustig, echter door het grote aantal Porsches, Maserati’s en Ferrari’s , dat je met duizelingwekkende snelheid voorbijging of tegemoet kwam, was het toch nog wel uitkijken. Uiteindelijk werd dan toch nog redelijk monter en fris de top bereikt, waar nog sneeuw lag en zelfs nog mensen aan het skien waren.

Het was er koud en dus was het in het restaurant op de top bij de open haard en met een kop warme soep erbij zeer aangenaam. Er kwam zelfs nog iemand binnen die de Stelvio hardlopend had bedwongen (dat is wel iets anders dan hardlopend tegen de Tolbult op) ! Alle respect. Na een volgens kenners goedlopende afdaling ( de schrijver dezes artikel kan hierover niet meepraten, hij had een buskaartje gekocht) waren we weer op tijd terug bij het hotel. Omdat het prachtig weer was, werd er buiten op het terras nog lange tijd onder het genot van vele pilsjes na- en bijgepraat: ook dat hoort bij een wieleruitje. Na een warme douche, een heerlijke maaltijd en weer een paar pilsjes was het al laat op de avond voordat we het licht uitdeden. Zaterdag, de laatste dag, hebben we de Stelvio vanuit Prato beklommen. Alle fietsen in de bus geladen en met bus en auto vanuit Bormio weer de Stelvio op. Bovenop de top sneeuwde het en was de temperatuur rond het vriespunt, geen prettig vooruitzicht. De auto werd op de top geparkeerd en met 8 personen en 6 fietsen in de bus werd begonnen aan de afdaling naar Prato. Onderweg steeds weer denkend: moeten we hier ook nog weer naar boven en waar beginnen we aan met dit weer. Onderin het dorp fietsen uit de bus, bandenspanning en remmen controleren, de innerlijke mens verzorgd( voor je gevoel moet je immers wel goed gegeten en gedronken hebben) en hup op de fiets en proberen in het klimritme te komen, Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan want het was een zeer druk met auto’s en motoren, die allemaal, net als wij, zonodig naar de top moesten. Tot overmaat van ramp was er ook nog een tocht met oude Engelse auto’s (Lotussen en Bucatis) en de chauffeurs gedroegen zich alsof ze alleen op de weg waren. De klim bestaat uit 28 haarspeldbochten en wanneer om de andere bocht zo’n auto voor je rijdt en probeert deze in 1 keer te nemen, hetgeen niet lukt, hup in achteruit en dan weer vooruit, dan is dat in zo’n klim wel vervelend. Ook omdat je in zo’n bocht de spanning nog even van de spieren kunt halen. In plaats daarvan is het uitlaatgassen inademen en bijna van de fiets gereden worden. Doch met nog 3 a 4 km te klimmen is de top al in zicht, hetgeen de burger weer moed en vleugels geeft, echter begint het ook nog te sneeuwen. Niet te veel bij nadenken , wel denken aan de warme kachel en de goulashsoep in het restaurant en de laatste kilometers vliegen voorbij. Bovenop de top is de ontlading groot als iedereen gezond een wel gearriveerd is. In het restaurant, genietend van de kachel en de soep, wordt nog even bijgepraat over de klim. Daarna met de bus en de auto weer naar beneden, de zon en een heerlijk pilsje tegemoet. Nog een maaltijd, koffers inpakken, fietsen in de bus en op tijd naar bed. Om 5 uur volgende morgen ontbijt ( geweldige service van de vriendelijke hoteleigenaar) en om 6 uur vertrek uit Bormio. Onderweg in de afdaling naar Santa Maria in Zwitserland nog even een stop om foto’s te maken van 5 collega’s van Herman H. Zij waren hun koeien aan het melken op een manier, zoals de vader van Herman dat ook nog deed ( met bus en melkzeef). Vervolgens zonder problemen en files verder richting Twente en als afsluiting nog een diner met de dames erbij. Einde van een mooie reis en een geweldige klimervaring, waarover we nog vaak aan onze kleinkinderen kunnen vertellen. Over hoe zwaar het was of hoe we fluitend naar boven fietsten!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Johan Busscher (redactie)

I.v.m. het overlijden van onze oud voorzitter en ere lid  Johan Busscher 28 augustus j.l.  zijn wij in het archief van ons clubblad gedoken. Graag willen we jullie opmerkzaam maken op het wielcontact van Oktober 2004, hierin staan 2 mooie artikelen over Johan.

Het eerste artikel op pagina 1 is over de koninklijke onderscheiding die Johan mocht ontvangen in september 2004, het tweede artikel op pagina 7 en 8 is een mooi portret van Johan uit de rubriek "in de schijnwerper". Door hier te klikkenword je er automatisch naar toe geleid.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tip van het wielcontact (redactie)

We gaan proberen elk wielcontact een handige, vaak kosteloze of goedkope tip te plaatsen, zodat jij ook meer fietsplezier krijgt. Heb jezelf een handige tip? Mail deze dan door naar: rudinijmeijer@outlook.com.

Het MTB-seizoen staat weer voor de deur en vaak tijd om de fiets eventjes na te kijken en wat dingetjes te "upgraden". Handvatten willen nog wel slijten, dus een nieuw setje is vaak geen overbodige luxe en kan je fiets een ander aanzien geven als je andere kleur uitkiest. Vaak zijn de handvatten met een klein inbusje vast te zetten, soms ook niet.

Multifunctioneel!

Toch is het altijd het beste om de binnenkant bij montage in te spuiten met haarlak; de handvatten glijden makkelijk over het stuur en als de lak is opgedroogd is het lijm geworden en zitten de handvatten muurvast. Ook het verwijderen van de handvatten kan met haarlak, je zet er een kleine schroevendraaier schuin onder en spuit op deze plek de haarlak, gaandeweg kom je steeds iets verder totdat het hele handvat is "losgeweekt".

Als je hier dan toch mee bezig bent dan check je ook even de stand van de remgrepen, deze moeten namelijk in het verlengde staan en dus één lijn vormen met de hoek van je arm en je pols geen "hoek" hoeft te maken.

Hoofdsponsor van RTC Twente - Fietz Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Morein Kunststoffen Hoofdsponsor van RTC Twente - Rabobank Denekamp Hoofdsponsor van RTC Twente - Welkoop Denekamp